Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 lipca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie:

Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek

Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Pietrzyńska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. w Toruniu sprawy

z powództwa (...) Banku (...) Spółki akcyjnej z siedzibą we W.

przeciwko K. Z.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego K. Z. na rzecz powoda (...) Banku (...) Spółki akcyjnej z siedzibą we W. 6.901,27 zł (sześć tysięcy dziewięćset jeden złotych i dwadzieścia siedem groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 6.175,47 zł (sześć tysięcy sto siedemdziesiąt pięć złotych i czterdzieści siedem groszy) od dnia 30 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,

II.  zasądza od pozwanego K. Z. na rzecz powoda (...) Banku (...) Spółki akcyjnej z siedzibą we W. kwotę 2.909,50 zł (dwa tysiące dziewięćset dziewięć złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  przyznaje radcy prawnemu P. D. kwotę 1.800 zł (tysiąc osiemset złotych) powiększoną o należną stawkę podatku VAT w wysokości 23% tj. łącznie kwotę 2.214 zł (dwa tysiące dwieście czternaście złotych) tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego K. Z. oraz kwotę 121,25 zł (sto dwadzieścia jeden złotych dwadzieścia pięć groszy) tytułem poniesionych wydatków w związku z pełnieniem funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego;

IV.  nakazuje pobrać od pozwanego K. Z. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 85,25 zł (osiemdziesiąt pięć złotych dwadzieścia pięć groszy) tytułem nieuiszczonych dotychczas kosztów sądowych w sprawie.

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym 26 października 2023 r. powód (...) Bank (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie od pozwanego K. Z. kwoty 6.901,27 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 6.175,47 zł od dnia 30 czerwca 2023 r. oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że powód 12 grudnia 2019 r. zawarł z pozwanym umowę pożyczki gotówkowej na kwotę 13.574 zł. Oprocentowanie umowne wynosiło 8,20% w stosunku rocznym. Całkowita kwota do zapłaty ustalona na dzień zawarcia umowy wynosiła 16.591,80 zł i składała się na nią całkowita kwota pożyczki (wypłacona pozwanemu) w wysokości 10.000 zł, skredytowana prowizja w wysokości 1.000 zł, skredytowane koszty finansowania składki ubezpieczeniowej – 2.574 zł, odsetki umowne – 3.017,80 zł. Pozwany spłacał pożyczkę z opóźnieniem a od 4 sierpnia 2022 r. całkowicie zaprzestał spłat. W związku z opóźnieniami w spłacie pożyczki powód wezwał go pismem z dnia 18 stycznia 2023 r. do zapłaty zaległości w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Powód w wezwaniu poinformował pozwanego, że w tym samym terminie może on złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. W związku z brakiem reakcji pozwanego, powód wypowiedział w dniu 21 marca 2023 r. pozwanemu umowę pożyczki. Okres wypowiedzenia zakończył się z upływem 30 dni od dnia doręczenia pozwanemu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pożyczki. Dochodzone niniejszym pozwem roszczenie stało się wymagalne w dniu 19 maja 2023 r. Pozwany dokonał łącznie wpłat na kwotę 9.553,83 zł, które zostały zaksięgowane na kapitał 7.398,53 zł, odsetki umowne 2.132,05 zł, odsetki karne 23,25 zł.

Powód w pozwie domagał się zapłaty kwoty 6.901,27 zł w tym kapitału 6,175,47 zł oraz odsetek w kwocie 725,80 zł naliczonych w okresie od 12 sierpnia 2022 r. do 29 czerwca 2023 r. Powód dochodzi dalszych odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 6.175,47 zł od dnia 30 czerwca 2023 r.

Niniejsze postępowanie na zasadzie z art. 505 ³⁷ k.p.c. stanowi kontynuację elektronicznego postępowania upominawczego prowadzonego przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, VI Wydział Cywilny pod sygnaturą VI Nc-e 1048373/23, wszczętego w dniu 7 lipca 2023 r., umorzonego postanowieniem z dnia 19 września 2023 r. z uwagi na brak możliwości doręczenia korespondencji pozwanemu na adres wskazany w pozwie.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 22 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy w Toruniu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Wobec niedoręczenia korespondencji pozwanemu na adres z pozwu, zarządzono zobowiązanie powoda do doręczenia korespondencji pozwanemu za pośrednictwem komornika sądowego.

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2024 r. Sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. w związku z art. 139 ¹ § 2 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie.

W pismach z dnia 14 sierpnia 2024 r. oraz 21 października 2024 r. powód wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania i ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego. Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego poniesionych kosztów doręczenia komorniczego w kwocie 238,81 zł oraz zaliczki na ustanowienie kuratora sądowego w kwocie 2.250 zł.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r. Sąd podjął postępowanie w sprawie i ustanowił dla pozwanego K. Z., którego miejsce pobytu nie jest znane, ostatnio zamieszkałego w T., przy ulicy (...) kuratora w osobie radcy prawnego P. D..

W sprzeciwie z dnia 13 lutego 2025 r. od ww. nakazu zapłaty kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego K. Z. radca prawny P. D. wniosła o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów procesu oraz przyznanie kuratorowi wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego.

W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że pozwany w całości kwestionuje roszczenia powoda, zarówno co do zasady jak i wysokości.

Strona pozwana zakwestionowała wysokość dochodzonego roszczenia, albowiem w jej ocenie nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Przedstawiony przez powoda wydruk stanowi jedynie potwierdzenie wprowadzonych przez powoda danych do systemu komputerowego banku. Nie musi być on zbieżny z faktycznie dokonywanymi przez pozwanego wpłatami, które mogą wpływać na wysokość dochodzonego roszczenia. Zarówno harmonogram spłat jak i tabela przedstawiająca ich zaksięgowanie nie stanowi wystarczającego dowodu potwierdzającego wysokość dokonanych przez pozwanego wpłat. Tym samym, powód nie wykazał zasadności oraz wysokości dochodzonego roszczenia. Również roszczenie odsetkowe nie zostało wykazane w pozwie albowiem nie wskazano podstawy dochodzenia odsetek maksymalnych za opóźnienie, ani terminu.

W piśmie z dnia 20 marca 2025 r. powód ustosunkował się do zarzutów podniesionych w sprzeciwie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 9 kwietnia 2025 r. kurator sądowy złożył sprawozdanie z czynności poszukiwawczych pozwanego, które jednak pomimo podjętych prób okazały się bezskuteczne.

W piśmie z dnia 23 kwietnia 2025 r. kurator sądowy wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu według stawek przewidzianych dla radców prawnych w pełnej wysokości, powiększonego o podatek VAT, a także powiększonych o kwotę 125,25 zł tytułem poniesionych uzasadnionych wydatków.

Sąd ustalił, co następuje.

W dniu 12 grudnia 2019 r. w T., K. Z. zawarł z (...) Bank (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W. umowę pożyczki gotówkowej nr (...) na cele konsumpcyjne.

Całkowita kwota pożyczki wynosiła 10.000 zł, a kwota udzielonej pożyczki wynosiła 13.574 zł (w tym skredytowana prowizja 1.000 zł oraz skredytowana składka na ubezpieczenie 2.574 zł). Odsetki w całym okresie kredytowania wynosiły 3.018,01 zł. Całkowite koszty pożyczki – 6.592,01 zł. Umowa została zawarta od 12 grudnia 2019 r. do 12 grudnia 2024 r. tj. na 60 rat miesięcznych. Oprocentowanie stałe 8,20% w skali roku. Rata miesięczna wynosiła 276,53 zł, a ostatnia rata 276,74 zł. Termin pierwszej raty wypadał na 12.01.2020 r.

Zgodnie z pkt 24 i 25 umowy jeśli klient spóźni się ze spłatą Bank nalicza odsetki karne (oprocentowanie zadłużenia przeterminowanego). Odsetki karne naliczane są od kapitału pożyczki według zmiennej stopy procentowej równej wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie, określonych w art. 481 kodeksu cywilnego, które na dzień zawarcia umowy wynoszą 14,00% w skali roku. Odsetki kare zmienią się, jeśli zmienią się maksymalne odsetki za opóźnienie, co wpłynie na kwotę zobowiązania klienta wobec Banku.

Zgodnie z pkt 40 i 41 umowy Bank może rozwiązać umowę pisemnie z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, jeśli klient opóźnia się w spłacie co najmniej dwóch pełnych rat. Po upływie okresu wypowiedzenia pożyczka staje się wymagalna, a klient powinien spłacić całość zadłużenia. Stosowanie do pkt 42 umowy w przypadku braku spłaty zadłużenia Bank będzie naliczać odsetki karne od pozostałego do spłaty kapitału pożyczki, od dnia następnego po upływie okresu wypowiedzenia.

Dowód:



umowa pożyczki gotówkowej z dnia 12 grudnia 2019 r. wraz z załącznikami, k. 10-19.

W dniu 12 grudnia 2019 r. Bank wypłacił K. Z. kwotę 10.000 zł tytułem pożyczki, a także potrącił kwotę 1.000 zł tytułem prowizji oraz kwoty 214,36 zł i 1.287 zł tytułem składek ubezpieczeniowych.

Dowód:



zestawienie transakcji, k. 20,



potwierdzenie wypłaty składki ubezpieczeniowej, k. 26.

Pozwany spłacał pożyczkę z opóźnieniem a od 4 sierpnia 2022 r. całkowicie zaprzestał spłat. Pozwany dokonał łącznie wpłat na kwotę 8.748,42 zł. Nadto wobec wypowiedzenia umowy rozliczono składkę na ubezpieczenie w kwocie 805,41 zł. Łącznie zatem na spłatę zaliczono kwotę 9.553,83 zł, które zostały zaksięgowane na kapitał 7.398,53 zł, odsetki umowne 2.132,05 zł, odsetki karne 23,25 zł.

Dowód:



zestawienie wpłat pozwanego, k. 21,



wykaz wpłat dokonanych na rachunek zobowiązania wraz ze sposobem ich księgowania, k. 22-24.

Pismem z dnia 18 sierpnia 2023 r. (...) Bank (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W. wezwał K. Z. do zapłaty zaległości w kwocie 1.425,72 zł w terminie 14 dni roboczych od dnia doręczenia wezwania. Bank poinformował m.in. o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Przedmiotowe wezwanie wysłano na adres korespondencyjny kredytobiorcy wskazany w umowie kredytu.

K. Z. nie odebrał kierowanej do niego przesyłki (awiza w dniach 27 stycznia 2023 r. i kolejno 6 lutego 2023 r.). Zwrot korespondencji do adresata nastąpił 13 lutego 2023 r.

K. Z. nie spłacił wymagalnego zadłużenia w wyznaczonym terminie.

Pismem z dnia 21 marca 2023 r. (...) Bank (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W. wypowiedział K. Z. umowę pożyczki, wskazując, że termin wypowiedzenia wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia tego wypowiedzenia. W związku z wypowiedzeniem Bank wezwał w okresie biegu wypowiedzenia do spłaty całości zadłużenia.

K. Z. nie odebrał kierowanej do niego przesyłki (awiza w dniach 30 marca 2023 r. i kolejno 7 kwietnia 2023 r.). Zwrot korespondencji do adresata nastąpił 14 kwietnia 2023 r.

Dowód:



przedegzekucyjne wezwanie do uregulowania należności z dnia 18 stycznia 2023 r., k. 28,



wydruk śledzenia przesyłki, k. 30,



wypowiedzenie umowy z dnia 21 marca 2023 r., k. 29,



wydruk śledzenia przesyłki, k. 31.

K. Z. posiada niespłacone zobowiązanie w wysokości 6.175,47 zł z tytułu kapitału (należności głównej). Nadto odsetki umowne naliczone od należności głównej od 12 grudnia 2019 r. do 29 czerwca 2023 r. wynosiły 725,80 zł.

Dowód:



wyciąg z ksiąg bankowych z 29 czerwca 2023 r., k. 32-33.

Powyższy stan faktyczny sprawie Sąd ustalił na podstawie dokumentów oraz innych dokumentów określonych w art. 308 k.p.c. zgromadzonych w sprawie. Dowody w sprawie zostały złożone przez stronę powodową. Wiarygodność przedłożonych dokumentów nie budziła też wątpliwości Sądu, który dał im wiarę w całości.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie co do zasady i co do wysokości.

Powód (...) Bank (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W. opierał żądanie pozwu na fakcie zawarcia z pozwanym K. Z. umowy pożyczki gotówkowej nr (...). Pomimo formalnego nazwania przedmiotowej umowy „umową pożyczki gotówkowej” w istocie była to umowa kredytu konsumenckiego.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2019 r., poz. 2357 ze zm.) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Z uwagi na to, że pozwana zawarła ww. umowę pożyczki jako konsument miały do niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2018 r., poz. 993 ze zm.) – dalej: „u.k.k.”. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 przedmiotowej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności między innymi umowę pożyczki.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że strony łączyła umowa pożyczki podlegająca reżimowi ustawy o kredycie konsumenckim. Umowa została zawarta w formie pisemnej.

W sprawie należało odnotować, że strona pozwana nie zaprzeczyła skutecznie, iż pozwany K. Z. w spłacie zobowiązania popadł w opóźnienie i od sierpnia 2022 r. nie spłacał regularnie rat kredytu.

Zgodnie z art. 75c ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni.

W sprawie nie wykazano by oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało złożone z naruszeniem art. 75 ust. 1 i 2 i art. 75c ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe.

Pojęcie skuteczności wypowiedzenia umowy jest szerokie. Obejmuje wszystkie czynniki, które powinny ziścić się oraz działania, których powód musiał dopełnić, żeby doprowadzić do złożenia pozwanym oświadczenia o rozwiązaniu umowy, które skutkowało wymagalnością ich zobowiązania będącego podstawą wystawienia wyciągu z ksiąg bankowych. Przyjmowane jest w orzecznictwie, że wypowiedzenie umowy jest prawno-kształtującym oświadczeniem, bardzo istotnym i dotkliwym dla kredytobiorcy, bo jego wykonanie może doprowadzić do zakończenia tego stosunku przed pierwotnie ustalonym okresem spłaty kredytu a zatem nie może być dokonane w sposób nagły, zaskakujący, nawet jeżeli istnieją podstawy do jego podjęcia, zgodnie z treścią umowy kredytowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2015 r., V CSK 698/14).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że pozwany K. Z. w umowie pożyczki jako swój adres zamieszkania podał: T., ul. (...). Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy na przedmiotowy adres zostały wysłane do pozwanego przedegzekucyjne wezwanie do uregulowania zaległości z dnia 18 stycznia 2023 r. (k. 28, 30), a kolejno wypowiedzenie umowy z dnia 21 marca 2023 r. (k. 29, 31). Należy przy tym stwierdzić, że był to jedyny znany Bankowi adres pozwanego, należało zatem przyjąć, że był on wówczas aktualny.

Zgodnie z art. 61 § 1 k.c. wystarczające jest by oświadczenie woli dotarło do adresata w taki sposób, że miał możliwość zapoznania się z jego treścią, bez względu na to czy rzeczywiście to nastąpiło. Przepis art. 61 § 1 k.c. określa chwilę skutecznego złożenia oświadczenia woli składanego innej osobie. Następuje to, jak tylko dotrze ono do tej osoby, w taki sposób, że mogła się z nim zapoznać. W ocenie Sądu wobec złożenia do akt wyżej opisanych dokumentów wraz z elektronicznymi wydrukami co do historii śledzenia przesyłki dostępnymi również pod adresem emonitoring.poczta-polska.pl, strona powodowa w sposób wystarczający wykazała, że pozwany do którego były kierowane ww. dokumenty mógł się z nimi zapoznać. Dla określenia skutku z art. 61 k.c. nie jest bowiem konieczne – wyłącznie – odebranie kierowanej do strony korespondencji.

Kolejno, z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że powód sprostał wymogowi określonemu w przepisie art. 75c ust. 1 ustawy Prawo bankowe. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że po powstaniu zaległości Bank prawidłowo poprzedził wypowiedzenie umowy wezwaniem do zapłaty zaległości, zachowując ustawowym termin 14 dni roboczych, które połączył z informacją kierowaną do pozwanej o możliwości restrukturyzacji zadłużenia stosownie do przepisu art. 75c ust. 2 prawa bankowego (por. k. 28, 30). Wobec dalszego braku zapłaty wymagalnych zobowiązań, Bank wypowiedział umowę zachowując termin ustawowy 30 dni (k. 29, 31).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wypowiedzenie umowy pożyczki złożone pozwanemu było prawidłowe i skuteczne, szczególnie, że korespondencja dla pozwanego była kierowana na adres wskazany w umowie pożyczki.

Wobec doręczenia wypowiedzenia w dniu 14 kwietnia 2023 r. (skutek po drugim awizo z dnia 7 kwietnia 2023 r.), nie było podstaw do kwestionowania, że skutek wypowiedzenia w postaci rozwiązania umowy i wymagalności roszczenia nastąpił na dzień wskazany w pozwie tj. 19 maja 2023 r.

Ponieważ sprawa dotyczy umowy kredytu konsumenckiego, Sąd zobligowany był z urzędu skontrolować treść postanowień umowy pożyczki w świetle regulacji art. 385 ¹ k.c., a więc sprawdzić, czy w umowie nie zawarto niedozwolonych postanowień umownych (klauzul abuzywnych). Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sąd krajowy zobowiązany jest do zbadania z urzędu, czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania Dyrektywy 93/13 mają nieuczciwy charakter (por. wyrok z dnia 21 kwietnia 2016 r. R. i R., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52, z dnia 21 grudnia 2016 r., G. N. i in., C-154/15).

Zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Sąd, będąc uprawnionym, a także zobowiązanym do przeprowadzenia kontroli postanowień umowy pod kątem ich potencjalnej abuzywności, nie stwierdził, by jakikolwiek zapis umowy miał charakter niedozwolony.

Wskazać zatem należy, że wynagrodzenie prowizyjne (prowizja), stanowiące wynagrodzenie z tytułu udzielenia pożyczki, przewidziane w umowie pożyczki, do której mają zastosowanie przepisy ustawy o kredycie konsumenckim, nie jest świadczeniem głównym w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 k.c. (por. uchwała SN 27 października 2021 r., III CZP 43/20).

W świetle powyższych rozważań, Sąd uznał, że przedmiotowa umowa nie naruszała w żaden sposób ustawy, w tym w szczególności pozaodsetkowe koszty kredytu były racjonalne i mieściły się w limicie określonym w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. Pozaodsetkowe koszty kredytu w sprawie sprowadzały się bowiem do kwoty 1.000 zł, tytułem prowizji, a także łącznej 2.574 zł tytułem składki na ubezpieczenie, a zatem przy kwocie całkowitej pożyczki 10.000 zł i okresie kredytowania 60 miesięcy, były racjonalne i proporcjonalne. Nie jest to kwota wygórowana i w ocenie Sądu prawidłowo odzwierciedla koszty przygotowania, udzielenia, wypłaty, obsługi pożyczki i przedsiębiorstwa powoda. Jest w ocenie sądu oczywiste i nie wymaga dowodzenia, że powód jako podmiot trudniący się działalnością finansową, w tym udzielaniem pożyczek musi dysponować przedsiębiorstwem, sprzętem i pracownikami umożliwiającymi funkcjonowanie. Ponadto jak wynika z treści pozwu składka na ubezpieczenie została rozliczona po wcześniejszym rozwiązaniu umowy, wobec czego kwota 805,21 zł została rozliczona w ramach spłaty pożyczki.

W świetle powyższego nie ma żadnych podstaw aby uznać, że postanowienia umowy obejmujące prowizję oraz koszty ubezpieczenia naruszały czy to art. 385 ¹ k.c., a jej naliczenie w żaden sposób nie naruszało zasad współżycia społecznego.

Strona pozwana w sprzeciwie podniosła zarzut braku wykazania roszczenia co do zasady oraz co do wysokości stwierdzając, że powód przedstawił jedynie dokumenty prywatne oraz wydruki komputerowe wygenerowane na potrzeby niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 309 k.p.c. sposób przeprowadzenia dowodu innymi środkami dowodowymi niż wymienione w artykułach poprzedzających określi sąd zgodnie z ich charakterem, stosując odpowiednio przepisy o dowodach. W orzecznictwie panuje pogląd, zgodnie z którym w kodeksie postępowania cywilnego nie zawarto zamkniętego katalogu środków dowodowych i dopuszczalne jest skorzystanie z każdego źródła informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jeśli tylko nie jest to sprzeczne z przepisami prawa. Art. 309 k.p.c. może mieć zastosowanie także do niepodpisanych wydruków komputerowych (por. wyrok SA w Szczecinie z 22.05.2018 r., I ACa 62/18).

Podkreślić przy tym należy, że dokumenty złożone przez stronę powodową dotyczące wyciągów z ksiąg bankowych stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Zaznaczyć należy, że wyciąg z ksiąg bankowych stanowi dowód sporządzenia dokumentu tej treści przez osoby pod nim podpisane, zgodnie z art. 245 k.p.c. Moc dowodowa dokumentu prywatnego jest słabsza, niż dokumentu urzędowego, ponieważ nie korzysta on z domniemania, że jego treść jest zgodna ze stanem rzeczywistym. Jednocześnie zaznaczyć należy, że powyższe nie oznacza, że wyciąg z ksiąg banku nie ma żadnej mocy dowodowej. Jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c. podlega ocenie razem z wszystkimi innymi dowodami, w myśl reguł wynikających z art. 233 k.p.c. Samo zanegowanie długu jest niewystarczające, o ile wyciąg z ksiąg rachunkowych znajduje potwierdzenie w pozostałych dokumentach złożonych przez bank.

Odnośnie do zestawień i wyliczeń dołączonych do pozwu również, należy wskazać, że kserokopie, czy wydruki, a także zapisy na nośnikach informacji (jak np. płyty CD) chociaż bezspornie nie są ani dokumentami ani nawet ich odpisami (kopiami), i to także w znaczeniu, w jakim obecnie obowiązujący (od dnia 8 września 2016 r.) przepis art. 243 ¹ k.p.c. nakazuje stosować przepisy Kodeksu postępowania cywilnego do dokumentów, zawierających tekst, umożliwiających ustalenie ich wystawców, a zatem do wszelkich dokumentów tekstowych, a nie tylko do dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 244 k.p.c. lub dokumentów prywatnych w rozumieniu art. 245 k.p.c., to jednak nie można całkowicie odmówić im jakiegokolwiek znaczenia dowodowego (procesowego). Wziąć zwłaszcza trzeba pod uwagę, że wraz ze zmianą przepisów o dokumentach, z dniem 8 września 2016 r. zmienione zostało także brzmienie art. 308 k.p.c. i aktualnie zgodnie z tym przepisem dowody z innych dokumentów niż wymienione w art. 243 ¹ k.p.c., w szczególności zawierających zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku, sąd przeprowadza, stosując odpowiednio przepisy o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów. W świetle tego przepisu stwierdzić należy, że oprócz dokumentów, zawierających tekst i umożliwiających ustalenie ich wystawców (czyli dokumentów tekstowych), obecnie Kodeks postępowania cywilnego zna także inne rodzaje dokumentów, zawierających w szczególności zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku.

W ocenie Sądu na podstawie wyciągu ksiąg bankowych z dnia 29 czerwca 2023 r. (k. 32-33), potwierdzonego zestawieniem wpłat pozwanego (k. 21) oraz wykazem wpłat dokonanych na rachunek zobowiązania wraz ze sposobem ich księgowania (k. 22-25), mających charakter dokumentów prywatnych, w sprawie zostało wykazane, że pozwany na dzień 29 czerwca 2023 r. nie spłacił zobowiązanie w wysokości 6.175,47 zł z tytułu kapitału (należności głównej), a odsetki umowne naliczone od należności głównej od 12 grudnia 2019 r. do 29 czerwca 2023 r. wynosiły 725,80 zł.

Strona pozwana w żaden wiarygodny sposób nie zakwestionowała wysokości dochodzonego pozwem zobowiązania, nie wykazała również by pozwany spłacił wymagalne na datę pozwu zobowiązanie w jakiejkolwiek części. Zarzuty zawarte w sprzeciwie o tym, że wydruki dołączone do pozwu stanowią jedynie potwierdzenie wprowadzonych przez powoda danych do systemu komputerowego banku i nie muszą być one zbieżne z faktycznie dokonywanymi przez pozwanego wpłatami, które mogą wpływać na wysokość dochodzonego roszczenia, należało uznać za czysto hipotetyczne oraz niepotwierdzone żadnymi dowodami. Należy podkreślić, że całość materiału zgromadzonego w sprawie potwierdza, że wyliczenia zawarte zarówno w pozwie znajdują potwierdzenie w odpowiednich rejestrach Banku i stanowią odzwierciedlenie rzeczywistego zadłużenia pozwanego.

W tym stanie rzeczy Sąd co do zasady uwzględnił powództwo co do kwot 6.175,47 zł jako kwoty niespłaconego kapitału oraz kwoty 725,80 zł tytułem skapitalizowanych odsetek umownych naliczonych przez powoda od wymagalnego i niespłaconego kapitału do dnia 29 czerwca 2023 r. Żądanie zapłaty kwoty 725,80 zł było usprawiedliwione w świetle art. 359 § 2 ¹ k.p.c. w związku pkt 24 i 25 umowy, w którym dla zobowiązania przeterminowanego strony przewidziały odsetki maksymalne za opóźnienie.

W zakresie dochodzonych odsetek za opóźnienie od kwoty niespłaconego kapitału w wysokości 6.175,47 zł, to Sąd zgodnie z żądaniem pozwu zasądził dalsze odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od przedmiotowej kwoty od daty 30 czerwca 2023 r. Do dnia 29 czerwca 2023 r. odsetki zostały bowiem przez powoda skapitalizowane do kwoty 725,80 zł, przy czym powód nie dochodził od tej kwoty dalszych odsetek. Dochodzenie odsetek w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie – wbrew zarzutom sprzeciwu – było dopuszczalne w świetle art. 481 § 1 i 2 ¹ k.c. w związku z pkt 42 w związku z pkt 41 oraz 24 i 25 umowy, w którym dla zobowiązania przeterminowanego strony przewidziały odsetki maksymalne za opóźnienie.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że roszczenie powodowego Banku zasługiwało na uwzględnienie w całości, o czym orzeczono jak w pkt I wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ k.p.c. oraz 99 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Strona pozwana przegrała proces w całości, wobec czego jest obowiązana zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty procesu w całości.

Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda zwrot kosztów procesu w wysokości 2.909,50 zł, na którą to kwotę składały się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, koszt uwierzytelnienia odpisu pełnomocnictwa dla pracownika powoda będącego pełnomocnikiem w niniejszej sprawie w kwocie 3,69 zł oraz uiszczona zaliczka na wynagrodzenie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w kwocie 2.250 zł.

Kwota tytułem zwrotu kosztów procesu została od pozwanego na rzecz powoda zasądzona wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 ¹ k.p.c., zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

W pkt III wyroku orzeczono o wynagrodzeniu kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego. Zasady wynagrodzenia określa co do zasady rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 536 ze zm.).

Uwzględniając wniosek kuratora ustanowionego dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu, w tym podzielając stanowisko co do tego, że wynagrodzenie kuratora którym ustanowiono adwokata lub radcę prawnego powinno odpowiadać pełnym stawkom wynikającym z odpowiedniego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie lub opłat za czynności radców prawnych, Sąd przyznał radcy prawnemu P. D. wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w wysokości 1.800 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), które to wynagrodzenie zostało powiększone o należną stawkę podatku VAT w wysokości 23%, tj. łącznie kwotę 2214 zł (por. uchwała SN z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt III CZP 37/22). Nadto Sąd powiększył przyznaną kwotę o wydatki kuratora sądowego wskazane w piśmie z dnia 23 kwietnia 2025 r. w wysokości 121,25 zł.

Na zasadzie z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w pkt IV wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanego nieuiszczone dotychczas koszty sądowe związane z ustanowieniem dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu kuratora.

Łączne koszty ustanowienia kuratora sądowego w sprawie wyniosły kwotę 2.335,25 zł (2.214 zł wynagrodzenie i 125,25 zł wydatki). Wobec tego, że zaliczka uiszczona przez stronę powodową wynosiła 2.250 zł, do zapłaty pozostała kwota 85,25 zł. Tym samym tę kwotę nakazano pobrać od pozwanego, jako przegrywającego proces w całości.