Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie:

Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2025 r. w Toruniu sprawy

z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (poprzednio: (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W.)

przeciwko G. W. (1)

o zapłatę

I.  oddala powództwo w całości;

II.  stwierdza, że koszty niniejszego procesu ponosi powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W..

Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek

Sygn. akt X C 659/25 upr

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 6 października 2017 r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (wówczas: (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W.) przeciwko G. W. (2) domagał się zasądzenia kwoty 543,05 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu.

W uzasadnieniu wskazał, że pozwana G. W. (1) zawarła z (...) Spółką akcyjną z siedzibą w G. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych o numerze klienta (...). Pozwana jednak nie wywiązała się ze zobowiązania i nie uiszczała opłat do których na podstawie umowy była zobowiązana. Powód nabył przedmiotową wierzytelność na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 22 grudnia 2015 r. zawartej z (...) S.A. z siedzibą w G.. Na dochodzoną pozwem kwotę składają się:

- kwota 0,97 zł tytułem niezapłaconej faktury VAT nr (...) wraz z kwotą 0,11 zł tytułem odsetek ustawowych od tej kwoty od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z kwotą 0,03 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 5 października 2017 r.,

- kwota 240 zł tytułem niezapłaconej kary za brak zwrotu sprzętu w terminie 90 dni od daty rozwiązania umowy nr (...) wraz z kwotą 23,01 zł tytułem odsetek ustawowych od tej kwoty od dnia 14 listopada 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z kwotą 7,96 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 5 października 2017 r.,

- kwota 240 zł tytułem niezapłaconej kary za brak zwrotu sprzętu w terminie 90 dni od daty rozwiązania umowy nr (...) wraz z kwotą 23,01 zł tytułem odsetek ustawowych od tej kwoty od dnia 14 listopada 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz z kwotą 7,96 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 5 października 2017 r.

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Toruniu.

Pismem z dnia 24 stycznia 2018 r. powód uzupełnił braki formalne pozwu, przedkładając pełnomocnictwo procesowe, odpis KRS powoda oraz umowę cesji wierzytelności oraz zapis korespondencji przedsądowej.

Jednocześnie w związku z wezwaniem do przedstawienia wszystkich dowodów powołanych w pozwie, powód w piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r. wniósł o przedłużenie terminu do przedłożenia faktury VAT nr (...), noty obciążeniowej wystawionej za niezwrócony sprzęt numer (...), noty obciążeniowej wystawionej za niezwrócony sprzęt numer (...) oraz umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych o numerze (...). Powód prognozuje oczekiwanie na ww. dokumenty ok. 90 dni.

Sąd Rejonowy w Toruniu bez rozpoznania ww. wniosku o przedłużenie terminu na złożenie wszystkich dowodów i bez oczekiwania na ich złożenie, w dniu 5 lutego 2018 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie X C 5160/17 uwzględniający żądanie pozwu w całości.

Wobec stwierdzenia prawomocności nakazu zapłaty, nadano orzeczeniu klauzulę wykonalności na rzecz powoda.

Pismem z dnia 17 marca 2025 r. pozwana G. W. (1) wniosła zażalenie na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności.

Pismem z dnia 27 marca 2025 r. pozwana G. W. (2) wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, domagając się oddalenia powództwa. Pozwana zakwestionowała roszczenie w całości, podniosła zarzut przedawnienia roszczenia. Wskazała, że nie doręczono jej skutecznie nakazu zapłaty, ponieważ w latach 2012-2020 przebywała poza granicami kraju.

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2024 r. Sąd oddalił zażalenie na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r. uchylono orzeczenie z dnia 10 stycznia 2025 r. w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty z dnia 5 lutego 2018 r. i oddalono wniosek o nadanie klauzuli.

Pismem z dnia 8 lipca 2025 r. zobowiązano pełnomocnika powoda do złożenia odpowiedzi na sprzeciw z dnia 27 marca 2023 r. w której miał ustosunkować się do stanowiska przedstawionego w sprzeciwie oraz powołać wszystkie twierdzenia i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym dowody jak w liście dowodów w sprawie Nc-e (...) a także ustosunkować się do wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę pozwaną – w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia sprzeciwu, pod rygorem zwrotu pisma złożonego z uchybieniem terminu oraz utraty prawa do powołania się na spóźnione twierdzenia i dowody oraz uznania roszczenia za nieudowodnione.

W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie strona powodowa nie zajęła stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje.

W dniu 22 grudnia 2015 r. (...) Spółka akcyjna z siedzibą w W. zawarła z (...) Spółką akcyjną z siedzibą we W. (obecnie: (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.) umowę sprzedaży wierzytelności. Na podstawie umowy strony postanowiły, że cedent zbywa na rzecz cesjonariusza wierzytelności określone w załączniku nr 1. Wierzytelności objęte umową przelewu wierzytelności pod pozycją 5618069 obejmowały wierzytelności wobec G. W. (1) na kwotę 460,97 zł.

Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W., działając w imieniu (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w G. skierował do G. W. (1) zawiadomienie o przelewie wierzytelności na kwotę 528,98 zł nie wskazując z jakich dokumentów wynika przedmiotowa wierzytelność.

Dowód:

- umowa sprzedaży wierzytelności wraz z załącznikiem, k. 21-28;

- zawiadomienie o przelewie wierzytelności, k. 29-30.

Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. (...) Spółka akcyjna z siedzibą we W. wezwał G. W. (1) do zapłaty kwoty 528,98 zł w terminie 7 dni. W piśmie wskazano, że kwota główna to 480,97 zł, odsetki 48,01 zł. Nie wskazano z jakich dokumentów wynika przedmiotowa wierzytelność

Dowód:

- wezwanie do zapłaty, k. 31-31v.

G. W. (1) w latach 2012-2020 mieszkała w Irlandii.

Dowód:

- umowy, k. 93-118.

Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę powodową oraz stronę pozwaną. Wskazane dokumenty podlegały ocenie na podstawie art. 245 k.p.c. zgodnie z którym dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie.

Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania mocy dowodowej przedłożonych dokumentów oraz wydruków komputerowych. Wydruki komputerowe są bowiem „innym środkiem dowodowym” o którym mowa w art. 308 i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. Dowody te jak każe inne podlegają ocenie zgodnie z art 233 k.p.c.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. W ocenie Sądu powód nie udowodnił roszczenia ani co do zasady ani co do wysokości.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (por. wyrok SN z 17 grudnia 1996 r., sygn. akt I CKU 45/96). To strony dysponują przedmiotem postępowania i są w najwyższym stopniu zainteresowane jego wynikiem, wobec czego to na nich, co do zasady, ciąży obowiązek powoływania i przedstawiania sądowi wybranych przez siebie dowodów.

Zaprzeczenie dokonane przez stronę procesową powoduje, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stają się sporne i muszą być udowodnione. W razie ich nieudowodnienia sąd oceni je na niekorzyść strony, na której spoczywał ciężar dowodu, chyba że miał możność przekonać się o prawdziwości tych twierdzeń na innej podstawie (por. postanowienie SN z dnia 28 kwietnia1975 r., sygn. akt III CRN 26/75).

Powód domagał się zapłaty kwoty 543,05 zł tytułem świadczonych przez poprzednika prawnego powoda, usług telekomunikacyjnych, wynikających z kar umownych za brak zwrotu sprzętu w terminie oraz odsetkę ustawowych od niezapłaconej faktury VAT niemniej nie złożył w tym zakresie dokumentów. Strona pozwana w swoim sprzeciwie wskazywała, że brak jest podstawy do dochodzenia roszczeń wskazanych w pozwie.

W pierwszej kolejności należy odnotować, że z treści pozwu oraz załączonych do niego dokumentów wynika, że powód wywodzi swoją legitymację procesową do wytoczenia powództwa na podstawie art. 509 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W wyniku dokonania przelewu na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego jaki go wiązał z dłużnikiem. Regułą jest, że każda wierzytelność może być przedmiotem przelewu - chyba że zakazuje tego ustawa, umowa bądź sprzeciwia się temu właściwość zobowiązania. Celem i skutkiem przelewu jest przejście uprawnień na nabywcę. W razie dokonania takiego przelewu dochodzi do szczególnego następstwa prawnomaterialnego po stronie wierzyciela, przy czym wierzytelność przechodzi na nabywcę w niezmienionym stanie i zakresie. Przelew stanowi czynność kauzalną a praktyka wskazuje, że przyczynę prawną stanowią najczęściej umowy wzajemne, odpłatane lub mające na celu zabezpieczenie innej wierzytelności.

Podkreślić przy tym należy, że w przypadku cesji wierzytelności, warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Żądanie zapłaty należności w sytuacji, gdy doszło do sprzedaży jej przez pierwotnego wierzyciela musi być udokumentowane w sposób wykluczający jakiekolwiek wątpliwości dłużnika co do wierzyciela uprawnionego do zapłaty, szczególnie aktualizuje się to w sytuacji, gdy te same wierzytelności coraz częściej przelewane są wielokrotnie i uczestniczą w tym podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem wierzytelnościami, co przybiera aktualnie coraz większy rozmiar.

Z treści dołączonych do pozwu dokumentów wynika, a czego Sąd nie kwestionuje, że powód zawarł z (...) Spółką akcyjną z siedzibą w G. umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 22 grudnia 2015 r. Jednakże ten fakt nawet poprzez wskazanie w treści załącznika do umowy, danych pozwanej tj. imię i nazwisko oraz numer PESEL, jest niewystarczający do uznania zasadności powództwa.

Powód swoje roszczenie wywodził, jak należy domniemywać, z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej dla klienta o numerze (...), niemniej umowy takiej do akt sprawy nie złożył. Powyższa umowa jak wynika natomiast z treści pozwu miała być podstawą wystawienia faktur VAT nr (...), a także not obciążeniowych za brak zwrotu sprzętu tj. (...) oraz (...). Niemniej również te dokumenty nie zostały złożone do akt sprawy ani przy pozwie, ani na późniejsze wezwanie Sądu. Powód nie przedstawił zatem żadnego bezpośredniego dowodu na istnienie i ważność wskazanej w pozwie umowy zawartej dla klienta o numerze (...), i że tym klientem była pozwana. Z żadnego dokumentu załączonego do pozwu nie wynika również podstawa wystawienia wskazanych w pozwie faktur i not odsetkowych, a także że zostały one wystawione wobec pozwanej. Biorąc po uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, należy stwierdzić że powód nie udowodnił roszczenia w żadnym zakresie. Nie wykazał podstawy istnienia roszczenia, nie przedłożył dokumentów źródłowych, z których wynikać miała dochodzona pozwem należność. Tym samym nie udowodnił ani zasady ani wysokości roszczenia dochodzonego pozwem.

Tym samym w ocenie Sądu nie udowodniono, by cesja wierzytelności dokonana w myśl art. 509 § 1 k.c. mogła był uznana za skuteczną w odniesieniu do przedmiotowej umowy oraz faktur i not wymienionych w pozwie. Samo objęcie umowy przelewem wierzytelności nie dowodzi, że przenoszona w ten sposób wierzytelność istniała. Istnienie przedmiotowej wierzytelności winno zostać wykazane odrębnie od wykazania faktu przeniesienia jej na inny podmiot. Kwestie te są ze sobą powiązane, jednak ich ocena dokonywana jest niezależnie. Wykazanie istnienia wierzytelności warunkuje ważność umowy cesji w tej części. Odmiennie dowiedzenie formalnej poprawności umowy cesji nie powoduje potwierdzenia istnienia wcześniejszej wierzytelności. Tymczasem nie jest możliwe przeniesienie prawa, którego cedent nie jest dysponentem.

Ponadto w sprawie w istocie na podstawie zawartej umowy sprzedaży wierzytelności nie można ustalić jakie wierzytelności wobec pozwanej miałyby być przedmiotem przelewu albowiem wskazano jedynie łączną sumę wierzytelności bez wymienienia jej podstawy naliczenia. Tym samym nie można ustalić, że umowa przelewu wierzytelności obejmowała kwoty wskazane w pozwie a wynikające z ww. faktur i not odsetkowych.

W ocenie Sądu nie jest możliwe uwzględnienie powództwa w sytuacji, w której nie ma pewności, czy pierwotna umowa w ogóle istnieje, a także ewentualne dokumenty z nią związane. Ponadto w zaistniałych okolicznościach Sąd nie może poddać umowy kontroli pod kątem stosowania przez przedsiębiorcę niedozwolonych klauzul umownych według norm z art. 385 ¹ § 1 k.c. – co wydaje się być niedopuszczalne, gdy po stronie pozwanej występuje konsument. Szczególnie, że jak wynika z ogólnego opisu faktury i noty będące podstawą powództwa były powiązane z podstawą umowną żądania tj. naliczeniem kary za brak zwrotu sprzętu. Powód nie przedstawił jednak żadnych dowodów w tym zakresie.

Sumując powództwo oddalono w oparciu o art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. jako nieudowodnione co do zasady i co do wysokości. To na powodzie spoczywa ciężar wykazania okoliczności, na które się powołuje, tymczasem w niniejszej sprawie powód obowiązkowi temu nie sprostał.

Dodatkowo wskazać należy na fakt, ze powód jest profesjonalnym przedsiębiorcą trudniącym się obrotem wierzytelnościami a tym samym miał możliwość zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego i złożenia wszelkich wniosków dowodowych już w pozwie, a nadto na późniejsze wezwanie Sądu, czego nie uczynił, pomimo znacznego upływu czasu od złożenia pozwu w sprawie.

Z tych wszystkich powodów powództwo podlegało oddaleniu w całości o czym orzeczono w pkt I wyroku.

O kosztach procesu orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. To pozwana wygrała postępowanie w całości, wobec czego powód winien jest zwrócić jej koszty związane z jej udziałem w sprawie. Pozwana nie poniosła w przedmiotowym postępowaniu kosztów, w związku z tym Sąd nie zasądził na jej rzecz żadnej kwoty. Sąd orzekł jedynie, że kosztami procesu obciąża powoda, natomiast wszystkie koszty procesu w instancji zostały już przez powoda poniesione.

Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek