Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie:

Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2025 r. w Toruniu sprawy

z powództw W. Z. (1) oraz S. Z.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda W. Z. (1) kwotę 5.000 złotych (pięć tysięcy złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 18 listopada 2023 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda W. Z. (1) kwotę 1.317 zł (tysiąc trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda S. Z. kwotę 4.000 złotych (cztery tysiące złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia zapłaty;

IV.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda S. Z. kwotę 1.117 zł (tysiąc sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 4 stycznia 2024 r. powodowie W. Z. (1) oraz S. Z., wnieśli o zasądzenie od pozwanego (...) Spółka akcyjna z siedzibą w S. następujących kwot:

1.  5.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 listopada 2023 r. do dnia zapłaty na rzecz powoda W. Z. (1);

2.  4.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia zapłaty na rzecz powoda S. Z..

Powodowie wnieśli również o zasądzenie na rzecz każdego z nich z osobna kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 26 sierpnia 2023 r. doszło do zdarzenia drogowego, którego sprawca nie zachował bezpiecznej odległości między pojazdami i doprowadził do kolizji z pojazdem, którym kierował powód W. Z. (1), a pasażerem był powód S. Z.. Sprawca szkody był objęty ochroną ubezpieczeniową u pozwanego. Pozwany w wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego nie znalazł podstaw do wypłaty zadośćuczynienia na rzecz powodów, wskazując, iż wyniki zaocznych opinii lekarskich nie potwierdziły, aby w następstwie wypadku powodowie doznali przejściowych lub trwałych zaburzeń zdrowia.

Powodowie podnieśli, że po zdarzeniu drogowym zostali skierowani do (...) Szpitala Miejskiego im. (...) w T.. W. Z. (1) wskazywał na dolegliwości bólowe szyi, wzdłuż obu mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych oraz bóle w okolicy nadgarstków. S. Z. zgłaszał natomiast dolegliwości bólowe w okolicy międzyłopatkowej oraz kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. Powodom wykonano badania diagnostyczne, a także zalecono kontrolę u lekarza kierującego/Podstawowej Opieki Zdrowotnej (dalej: POZ) oraz w Poradni Neurologicznej. Co więcej, W. Z. (1) kontynuował leczenie w Poradni oraz do dnia 24 września 2023 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Powodowie zaznaczyli, że występujące u nich w wyniku zdarzenia drogowego dolegliwości bólowe utrudniały im codzienne funkcjonowanie i obniżały komfort życia na różnych płaszczyznach, m.in. w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych.

Powodowie jako podstawę prawną dochodzonego roszczenia wskazali art. 445 § 1 k.c.

W dniu 26 lutego 2024 r. Sąd wydał nakaz zapłaty zgodny z żądaniem pozwu, który utracił moc w całości na skutek wniesienia w terminie sprzeciwu przez pełnomocnika pozwanego.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podniósł, iż powodowie nie wykazali zasadności wypłaty zadośćuczynienia, w tym wysokości dochodzonych kwot. Zdaniem pozwanego przedstawiona dokumentacja medyczna potwierdziła leczenie zmian chorobowych, lecz niemających charakteru urazowego. Pozwany wskazał, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i judykatury przyznanie zadośćuczynienia nie jest obligatoryjne i zależy od oceny wszystkich okoliczności danej sprawy, a mierzenie krzywdy tzw. procentowym stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowi niedopuszczalne uproszczenie nieznajdujące oparcia w treści art. 445 § 1 k.c.

W dalszych pismach procesowych strony podtrzymały stanowiska zaprezentowane w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 26 sierpnia 2023 r. w T. wskutek niezachowania bezpiecznej odległości między pojazdami doszło do kolizji, w wyniku której poszkodowanymi zostali W. Z. (1) oraz S. Z., będący kolejno kierowcą i pasażerem pojazdu marki A. (...) o nr rejestracyjnym (...). Sprawca kolizji, kierujący pojazdem marki S. o nr rejestracyjnym (...) był objęty ochroną ubezpieczeniową w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. z siedzibą w S..

Bezsporne

W. Z. (1) oraz S. Z. w dniu 28 sierpnia 2023 r., tj. 2 dni po zdarzeniu, stawili się w (...) Szpitalu Miejskim im. (...) w T. na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym (dalej: SOR). Nie udali się na SOR natychmiast po zdarzeniu, gdyż w związku z adrenaliną, szokiem oraz silnymi emocjami związanymi z wypadkiem nie od razu odczuli ból.

W. Z. (1) został skierowany z POZ na SOR z powodu dolegliwości bólowych w okolicy szyi, wzdłuż obu mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych. Odczuwał również niewielkie bóle w okolicy nadgarstków. Przeprowadzone badanie tomografii komputerowej kręgosłupa szyjnego wykazało brak świeżych kostnych zmian pourazowych, zmiany zwyrodnieniowe oraz zniesienie lordozy z wytworzeniem kifozy.

S. Z. został skierowany z POZ na SOR z powodu dolegliwości bólowych w okolicy międzyłopatkowej oraz lędźwiowo-krzyżowej. Przeprowadzone badanie tomografii komputerowej kręgosłupa piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego wykazało brak świeżych kostnych zmian pourazowych oraz wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowe.

U W. Z. (1) oraz S. Z. nie stwierdzono wskazań do pilnej interwencji neurochirurgicznej. Zostali wypisani w dobrym stanie ogólnym i neurologicznym, z zaleceniem kontroli u lekarza w ciągu 2-3 dni oraz dalszego leczenia w POZ. Otrzymali również skierowanie na konsultację do poradni neurochirurgicznej.

Dowód :

- karta informacyjna z leczenia szpitalnego W. Z. (1) – k. 24;

- wynik badania tomografii komputerowej W. Z. (1) – k. 25;

- karta informacyjna z leczenia szpitalnego S. Z. – k. 30;

- wynik badania tomografii komputerowej S. Z. – k. 31;

- przesłuchanie powoda W. Z. (1) od 00:44:53 do 01:01:36 – k. 90v-91;

- przesłuchanie powoda S. Z. od 01:06:12 do 01:17:24 – k. 91-91v.

W dniu 4 września 2023 r. W. Z. (1) odbył konsultację w poradni neurochirurgicznej. Nie stwierdzono u niego niedowładów ani objawów patologicznych oraz odnotowano zmniejszenie dolegliwości bólowych. Zalecono wykonanie rezonansu magnetycznego.

Kolejna konsultacja W. Z. (1) w poradni neurochirurgicznej odbyła się w dniu 23 października 2023 r. Samopoczucie pacjenta zostało określone jako dobre, bez dolegliwości bólowych. W związku z wykonanym rezonansem magnetycznym stwierdzono prawidłowy sygnał z rdzenia, bez zmian ogniskowych. Zalecono badanie radiologiczne czynnościowe oraz kontrolę.

Podczas porady neurochirurgicznej w dniu 30 października 2023 r. samopoczucie W. Z. (1) ponownie opisano jako dobre, bez dolegliwości bólowych. Wykonane badanie radiologiczne wykazało brach cech niestabilności. Stwierdzono, iż aktualnie nie wymaga on leczenia operacyjnego neurochirurgicznego oraz zalecono rehabilitację.

Dowód :

- porada neurochirurgiczna z dnia 04.09.2023 r. – k. 26;

- porada neurochirurgiczna z dnia 23.10.2023 r. – k. 26v;

- porada neurochirurgiczna z dnia 30.10.2023 r. – k. 27;

-wynik rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego – k. 28.

Na skutek zdarzenia z dnia 26 sierpnia 2023 r. u W. Z. (1) doszło do naciągnięcia mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych. Natomiast u S. Z. doszło do stłuczenia kręgosłupa piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego. Zgłaszane przez poszkodowanych dolegliwości bólowe były bezpośrednim skutkiem zdarzenia z dnia 26 sierpnia 2023 r. i doznanych wówczas urazów. Nie stwierdzono jednak podstaw do określenia uszczerbku na zdrowiu u poszkodowanych, zarówno trwałego, jak i długotrwałego. Obecnie W. Z. (1) oraz S. Z. nie wymagają dalszego leczenia.

Dowód :

- opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii W. Ż. z dnia 14.08.2025 r. - k. 126-130.

W. Z. (1) oraz S. Z. doznali wielu dolegliwości w związku ze zdarzeniem z dnia 26 sierpnia 2023 r., zarówno bólowych, jak i w życiu codziennym, utrudniających codzienne funkcjonowanie.

S. Z. przed wypadkiem od wielu lat zajmował się swoim ojcem, który wymagał stałej opieki, w tym podnoszenia. Po wypadku przez pewien czas nie był w stanie wykonywać tych czynności, więc obowiązek ten przejęła jego żona. S. Z. w związku z dolegliwościami bólowymi nie mógł także zajmować się kurami, co robił przed wypadkiem, zatem zaczęła się tym zajmować jego żona. Nie był on również w stanie położyć się bez uciążliwości, przez dwa tygodnie po wypadku spał na krześle lub w fotelu, w konsekwencji czego budził się co chwilę, był niewyspany i obolały. Miał problemy ze schylaniem się, nie mógł nic podnosić. S. Z. często bawił się z wnukami, jednak te chwile przyjemności w rodzinnym gronie musiały zostać ograniczone w związku z jego złym samopoczuciem. Po wykonanym rezonansie nie był w stanie wstać i konieczna okazała się pomoc pielęgniarek. Przed wypadkiem S. Z. po swojej okolicy poruszał się rowerem, jednak po zdarzeniu musiał z tego zrezygnować. Po wielu miesiącach zaczął ponownie jeździć na rowerze, lecz sprawiało mu to ból, zwłaszcza w okolicy łopatek. Przed zdarzeniem z dnia 26 sierpnia 2023 r. poszkodowany stale leczył się na nadciśnienie, przyjmował również leki na cholesterol, ale poza tymi sferami nie miał problemów zdrowotnych, wcześniej nie leczył się na kręgosłup, rzadko skarżył się na bóle. Po wypadku musiał często zażywać leki przeciwbólowe, nawet 2-3 razy dziennie, po kilku miesiącach brał ich mniej, ale czasem w wyniku silnego bólu pojawiała się taka konieczność.

Dowód :

- zeznania świadka W. Z. (2) od 00:11:48 do 00:25:34 oraz od 00:34:11 do 00:42:33 – k. 89v-90v;

- przesłuchanie powoda W. Z. (1) od 01:01:36 do 01:04:34 – k. 91;

- przesłuchanie powoda S. Z. od 01:06:12 do 01:17:24 – k. 91v.

W. Z. (1) również miał trudności z położeniem się po wypadku z dnia 26 sierpnia 2023 r. Przez zdarzeniem przez około 2 lata pracował w jednej firmie jako spawacz, jednak po powrocie do pracy po 3 tygodniach przebywania na zwolnieniu lekarskim został zwolniony. Wcześniej nie korzystał ze zwolnień lekarskich. Do pracy dojeżdżał samochodem, który zakupił po zaciągnięciu kredytu, zatem zwolnienie z pracy, a w konsekwencji czego utrata źródła utrzymania sprawiła mu wiele problemów. W. Z. (1) przed wypadkiem również jeździł na rowerze, z czego musiał na pewien czas zrezygnować z powodu dolegliwości bólowych. Nieraz skarżył się na bóle kręgów szyjnych i kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, a także bóle głowy, ramion i nadgarstków. Przed zdarzeniem z dnia 26 sierpnia 2023 r. grał w piłkę nożną z dziećmi brata, często spędzał z nimi czas po pracy, jednak po wypadku ból mu na to nie pozwalał, miał trudności z podniesieniem dzieci.

W. Z. (1) miał problem ze schylaniem się i dźwiganiem oraz z przekręcaniem głowy, zaczął zażywać leki przeciwbólowe. Przez okres około miesiąca brał raz na dobę silny lek K., który jednak pomagał tylko na chwilę i W. Z. (1) wspomagał się innymi lekami przeciwbólowymi. Po kilku miesiącach przyjmował leki 2-3 razy w tygodniu. Przed wypadkiem nie miał problemów zdrowotnych, rzadko sięgał po leki, nie skarżył się na dolegliwości, był wesoły. Pomagał w gospodarstwie, a po wypadku nie był w stanie tego wykonywać.

Dowód :

- zeznania świadka W. Z. (2) od 00:25:34 do 00:34:11 oraz od 00:38:17 do 00:42:33 – k. 90-90v;

- przesłuchanie powoda W. Z. (1) od 00:44:53 do 01:01:36 oraz od 01:04:34 do 01:06:12 – k. 90v-91;

- przesłuchanie powoda S. Z. od 01:17:24 do 01:20:44 – k. 91v.

Po wypadku S. Z. oraz W. Z. (1) co drugi dzień przez dwa tygodnie jeździli razem do fizjoterapeuty na rehabilitację do wsi M., oddalonej od ich miejsca zamieszkania około 80 km. Musieli opłacić wszystkie wizyty oraz koszty dojazdów. Rehabilitacja pomagała poszkodowanym w powrocie do lepszej kondycji i samopoczucia.

Dowód :

- zeznania świadka W. Z. (2) od 00:11:48 do 00:34:11 – k. 89v-90;

- przesłuchanie powoda W. Z. (1) od 00:44:53 do 01:04:34 – k. 90v-91;

- przesłuchanie powoda S. Z. od 01:06:12 do 01:17:24 – k. 91v.

Ubezpieczyciel nie znalazł podstaw do wypłaty odszkodowania W. Z. (1) oraz S. Z.. Uzasadniając swoją decyzję wskazał, że dostarczona dokumentacja medyczna oraz wyniki zaocznej opinii lekarskiej nie potwierdziły, aby w następstwie wypadku doszło do przejściowych lub trwałych zaburzeń zdrowia. Ponadto ubezpieczyciel poinformował, że roszczenie dotyczące zwrotu poniesionych kosztów leczenia w oparciu o przedłożone paragony zostało oddalone, gdyż w jego ocenie koszty te nie pozostawały z związku przyczynowo-skutkowym ze zdarzeniem z dnia 26 sierpnia 2023 r.

W. Z. (1) oraz S. Z. wnieśli reklamację od decyzji ubezpieczyciela, jednak nie zmienił on swojego stanowiska, a w konsekwencji nie wypłacił odszkodowania.

Dowód :

- pisma z dnia 08.11.2023 r. wraz z załącznikami – k. 12-14 (w stosunku do W. Z. (1)), k. 17-21 (w stosunku do S. Z.);

- odpowiedź na reklamację – k. 15-16 (w stosunku do W. Z. (1)), k. 22-23 (w stosunku do S. Z.).

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych, dokumentów przedłożonych przez strony, akt szkodowych, opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii W. Ż. oraz zeznań świadka i przesłuchania powodów.

Sąd w pełni dał wiarę dowodom w postaci dokumentów. Ich prawdziwość nie budziła, w ocenie Sądu, jakichkolwiek wątpliwości. Co więcej, wiarygodność i autentyczność przedłożonych dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania świadka W. Z. (2) złożone na okoliczność krzywd i cierpień powodów na skutek urazów doznanych w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 26 sierpnia 2023 r. oraz związanych z tym ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu powodów i czasu ich trwania. Jej zeznania były spójne i logiczne. W. Z. (2) to żona powoda S. Z. oraz matka powoda W. Z. (1), w związku z czym znała okoliczności związane zarówno z kolizją, w której uczestniczyli jej mąż i syn, jak i z trudnościami, z którymi mierzyli się w życiu codziennym po wypadku. Wszyscy mieszkali pod jednym dachem, zatem świadek na co dzień obserwowała, z czym zmagali się powodowie, sama również pomagała im, odciążając ich z różnych obowiązków, takich jak opieka nad teściem czy zajmowanie się gospodarstwem.

Odnośnie zeznań powodów W. Z. (1) oraz S. Z., Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić im wiarygodności albowiem były one logiczne, spójne oraz zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, również zeznaniami świadka. Powodowie szczegółowo opisali, jak wyglądała ich codzienność po wypadku, chociażby w związku z utratą pracy przez W. Z. (1), a także z czego musieli zrezygnować, jakie przyjmowali leki oraz co robili, aby złagodzić ból oraz wrócić do zdrowia i lepszej kondycji.

Sąd dał również wiarę dowodowi w postaci opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii W. Ż. z dnia 14 sierpnia 2025 r., chociaż była ona niepełna oraz nie wyjaśniła wszystkich istotnych okoliczności. Sąd uznał ją za wiarygodną w zakresie ustalenia, że zgłaszane przez powodów dolegliwości bólowe były bezpośrednim skutkiem zdarzenia z dnia 26 sierpnia 2023 r. i doznanych wówczas urazów. Biegły stwierdził jednak, że powodowie nie doznali trudu w wykonywaniu obowiązków życia codziennego, w poruszaniu się, w aktywnym uczestniczeniu i funkcjonowaniu w społeczności lokalnej, w życiu prywatnym czy zawodowym. W tym zakresie Sąd nie podzielił stanowiska biegłego albowiem nie korespondowało ono z zeznaniami powodów oraz świadka, a także było sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Oczywistym jest bowiem, że nawet w wyniku pozornie niegroźnego upadku czy uderzenia odczuwać można związane z nim dolegliwości na wielu płaszczyznach życia, zatem trudności w funkcjonowaniu w wyniku urazów doznanych na skutek kolizji nie należy negować czy podważać.

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenia powodów zasługiwały na uwzględnienie w całości.

Podstawę dochodzonego w sprawie roszczenia stanowił art. 445 § 1 k.c., zgodnie z którym w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym tj. art. 444 k.c. sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Przepis art. 444 k.c. dotyczy natomiast sytuacji gdy w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.

W sprawie odpowiedzialność sprawcy szkody wynika z art. 436 § 1 k.c., zgodnie z którym samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego mechanicznego środka komunikacji.

Odpowiedzialność pozwanego ma natomiast charakter akcesoryjny na podstawie zawartej ze sprawcą zdarzenia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Stosownie do treści art. 822 § 1 i 2 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Zgodnie zaś z art. 822 § 4 k.c., uprawniony do odszkodowania, w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Okoliczności wypadku komunikacyjnego nie były sporne pomiędzy stronami, a pozwany uznał swoją odpowiedzialność za skutki wypadku.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2060 ze zm.) - dalej: „ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych” z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Zakres odpowiedzialności pozwanego jako ubezpieczyciela określa art. 36 ust. 1 ww. ustawy nakazujący ustalenie i wypłatę odszkodowania w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym.

Przy czym stosownie do treści art. 361 § 1 i 2 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Zadośćuczynienie, o którym stanowi przepis art. 445 k.c. przyznawane jest za krzywdę wywołaną uszkodzeniami ciała lub rozstrojem zdrowia. Jego istota jest tożsama z odszkodowaniem, w przeciwieństwie jednak do tej instytucji nie jest przyznawana za szkodę majątkową. Ma stanowić rekompensatę negatywnych doznań psychicznych w postaci krzywd i cierpień wywołanych czynem niedozwolonym i jest przyznawane jednorazowo. Przesłankami zasądzenia zadośćuczynienia są: krzywda, wyrządzenie czynu niedozwolonego oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy powyższymi. Krzywda może mieć charakter cierpienia fizycznego, a więc bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychicznego, czyli negatywnych uczuć przeżywanych w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała czy rozstroju zdrowia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 3 lutego 2000 r., sygn. akt I CKN 969/98). Czyn niedozwolony stanowi naruszenie przez działanie lub zaniechanie określonego przepisu prawa. Związek przyczynowy pomiędzy powyższymi winien być oceniany stosownie do przepisu art. 361 § 1 k.c., zgodnie z którym zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Uwzględniając ogólną zasadę rozkładu ciężaru dowodu z art. 6 k.c., to na powodzie spoczywa co do zasady obowiązek wykazania powyższych przesłanek.

Ustalenie wysokości zadośćuczynienia na podstawie art. 445 § 1 k.c. należy do uznania Sądu, który jednak nie dokonuje dowolnej oceny, a bierze pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych sprawy. Suma przyznana tytułem zadośćuczynienia powinna stanowić ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej, tj. doznanych cierpień psychicznych i fizycznych, ich intensywności, czasu trwania oraz indywidualnej sytuacji poszkodowanego, przy czym okoliczności te powinny być brane pod rozwagę sądu przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. Kwota winna być dla poszkodowanego odczuwalna i przynosić mu równowagę emocjonalną, zachwianą przez doznane cierpienia. Jednocześnie zadośćuczynienie powinno być utrzymane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa.

Sąd za adekwatne do rozmiaru krzywdy kwoty zadośćuczynienia uznał kwoty dochodzone pozwem, tj. 5.000 zł na rzecz powoda W. Z. (1) oraz 4.000 zł na rzecz powoda S. Z.. Kwoty te są współmierne do stopnia cierpień i dolegliwości powodów wynikających z następujących okoliczności.

W pierwszym rzędzie Sąd, oceniając całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że istnieje normalny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zgłaszanymi przez powodów dolegliwościami bólowymi a zdarzeniem z dnia 26 sierpnia 2023 r., co potwierdziła opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii. Biegły stwierdził, iż w wyniku rzeczowego zdarzenia u W. Z. (1) doszło do naciągnięcia mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych, natomiast w S. Z. doszło do stłuczenia kręgosłupa piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego.

Oceniając natomiast zasadność roszczenia co do wysokości należało uwzględnić, że po wypadku powodowie mieli trudności w codziennych funkcjonowaniu, wypełnianiu obowiązków i uczestniczeniu w życiu prywatnym czy zawodowym. Przede wszystkim bezpośrednim skutkiem wypadku dla powoda W. Z. (1) była utrata możliwości zarobkowania, gdyż stracił on pracę w związku ze zwolnieniem lekarskim, na którym przebywał. Obawiał się on również o możliwość podjęcia nowej pracy ze względu na swój stan zdrowia – pracował jako spawacz i odczuwał ból i dyskomfort chociażby podczas używania przez dłuższy czas maski spawalniczej. Powodowie mieli także trudności ze schylaniem się, podnoszeniem przedmiotów czy nawet spaniem – powód S. Z. przez okres pierwszych 2 tygodni po wypadku zasypiał na krześle lub fotelu, w konsekwencji czego był nieustannie obolały i niewyspany, co utrudniało mu dochodzenie do siebie i regenerację. Powodowie lubili jeździć na rowerach i poruszali się nimi po okolicy, z czego również na pewien czas musieli zrezygnować. Także ich relacje rodzinne nieco ucierpiały – na co dzień w wolnych chwilach bawili się z dziećmi brata powoda W. Z. (1) (czyli z wnukami powoda S. Z.), grali w piłkę nożną. Po wypadku zabawy ze względów zdrowotnych zostały ograniczone, co miało wpływ również na samopoczucie dzieci. Ponadto powodowie musieli zrezygnować z wypełniania niektórych obowiązków. W. Z. (1) nie był w stanie pomagać w gospodarstwie, S. Z. przestał zajmować się kurami, a ich obowiązki przejęła W. Z. (2) – odpowiednio matka i żona powodów. Co więcej, spoczął na niej opieki nad teściem, tj. ojcem S. Z., którym powód zajmował się od kilkunastu lat. Wymagał on stałej opieki, w tym podnoszenia, ubierania, karmienia, których to czynności powód nie był w stanie wykonywać po wypadku.

Na uwagę zasługuje również fakt, że powodowie korzystali z prywatnych usług lekarskich, aby wrócić do zdrowia. Wspólnie jeździli na rehabilitację do fizjoterapeuty do miejscowości oddalonej około 80 km od ich miejsca zamieszkania. Pokrywali koszty wizyt oraz dojazdów – co drugi dzień przez 2 tygodnie. Za własne pieniądze dokonywali także zakupu leków, których ze względu na złe samopoczucie musieli zażywać w spornych ilościach. Kolizja z dnia 26 sierpnia 2023 r. i doznane w jej wyniku urazy miały także wpływ na ich samopoczucie psychiczne – problemy zawodowe, a w konsekwencji również finansowe, brak siły, konieczność rezygnacji z dotychczasowego stylu życia, nieustający ból czy problemy ze snem – to wszystko uniemożliwiało powodom normalne codzienne funkcjonowanie.

W tym stanie rzeczy zadośćuczynienie zasądzone w pkt I wyroku na rzecz W. Z. (1) w kwocie 5.000 zł oraz w pkt III wyroku na rzecz S. Z. w kwocie 4.000 zł jest sumą odpowiednią w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. Jest bowiem adekwatne do rozmiaru doznanej przez powodów krzywdy, stanowi odczuwalną ekonomicznie wartość, nie prowadząc jednocześnie do bezpodstawnego wzbogacenia strony powodowej kosztem strony pozwanej.

Orzekając w przedmiocie odsetek Sąd miał na względzie dyspozycję art. 481 § 1 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Zgodnie z przywołaną regulacją pozwany był obowiązany zaspokoić roszczenia powoda w terminie 30 dni, licząc od zawiadomienia o szkodzie.

W niniejszej sprawie pozwany poinformował powodów wiadomością e-mail z dnia 29 sierpnia 2023 r. o przyjęciu zgłoszenia szkody. Wobec tego roszczenie powodów stało się wymagalne z upływem 30 dni od 29 sierpnia 2023 r., a więc 28 września 2023 r. Tym samym od kolejnego dnia, to jest 29 września 2023 r. powodowie byli uprawnieni do domagania się odsetek za opóźnienie w niniejszej sprawie. Powód W. Z. (1) żądał zasądzenia odsetek od dnia 18 listopada 2023 r. do dnia zapłaty, natomiast powód S. Z. – od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia zapłaty, co Sąd uznał za zasadne i tak też orzekł.

O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 w zw. z art. 99 k.p.c. Zgodnie z zasadami odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Powodowie wygrali proces w całości, dlatego też należał im się zwrot kosztów procesu w pełnej wysokości.

Powód W. Z. (1) poniósł koszty postępowania w łącznej wysokości 1.317 zł, na które złożyły się kwoty: 400 zł tytułem opłaty od pozwu, 900 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2014 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z tych powodów orzeczono jak w pkt II wyroku.

Powód S. Z. poniósł koszty postępowania w łącznej wysokości 1.117 zł, na które złożyły się kwoty: 200 zł tytułem opłaty od pozwu, 900 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2014 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z tych powodów orzeczono jak w pkt IV wyroku.