Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta (...)z 16 września 2024 roku orzeczono o zatrzymaniu K. M. prawa jazdy do czasu wykazania się przez ww. posiadaniem wymaganych kwalifikacji niezbędnych do kierowania pojazdami. K. M. odebrał ww. decyzję osobiście 18 września 2024 roku.

DOWÓD: decyzja UM K. wraz z potwierdzeniem odbioru k. 13

W dniu 26 sierpnia 2024 r. ok. godz. 16:55 w (...) K. M. kierował pojazdem mechanicznym marki B. o nr rej. (...) nie mając do tego wymaganych uprawnień.

DOWODY: wyjaśnienia K. M. k. 8-9;

- notatka urzędowa k. 3.

Obwiniony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd uznał wyjaśnienia K. M. za wiarygodne. Swe wyjaśnienia w toku postępowania wyjaśniającego obwiniony ograniczył do przyznania się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. W tym zakresie relacja K. M. nie budzi wątpliwości, gdyż jest spójna z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, w tym w szczególności z decyzją z dnia 16 września 2024 r. w przedmiocie zatrzymania prawo jazdy i notatką urzędową z 26 sierpnia 2024 roku. W ocenie Sądu brak było podstaw do podważania autentyczności tych dokumentów oraz informacji w nich zawartych i jako takie stanowią one pełnoprawną część zgromadzonego materiału dowodowego.

Artykuł 94 kw udziela ochrony karnoprawnej bezpieczeństwu w komunikacji ( M. Budyn-Kulik, w: M. Mozgawa, KW. Komentarz, 2009, art. 94, Nt 1). Jest bowiem oczywiste, że kierowanie pojazdem przez osobę, która nie ma do tego uprawnień, co często (choć nie zawsze) wiąże się z brakiem odpowiednich umiejętności w tym zakresie, zwiększa zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji.

Prowadzenie pojazdu w warunkach nieposiadania do tego uprawnienia należy rozumieć jako obiektywny fakt braku wymaganego uprawnienia do prowadzenia danego rodzaju pojazdu. Oznacza to, że w grę wchodzą zarówno przypadki, w których sprawca danego uprawnienia w ogóle nie uzyskał, jak i przypadki, w których posiadane wcześniej uprawnienie z jakichś powodów utracił (np. w drodze decyzji administracyjnej starosty o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdu na podstawie art. 103 ustawy o kierujących pojazdami) bądź też zostało ono czasowo zawieszone (np. na zasadach i po spełnieniu odpowiednich przesłanek określonych w art. 104a ustawy o kierujących pojazdami). Stosownie bowiem do obowiązujących przepisów osoby, których uprawnienia do kierowania pojazdami zostały zawieszone, uznaje się za nieposiadające uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie i w okresie, w których uprawnienia te są zawieszone (art. 104a ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami) - zob. wyr. SN z 19.3.2019 r. (IV KK 59/19, Legalis). Brak uprawnień może wynikać także z faktu upływu terminu ważności, na jaki zostały one wydane, bądź też z niestosowania się do określonych ograniczeń lub dodatkowych wymogów w zakresie korzystania z nich. Ponadto trafnie wskazuje się, że do realizacji znamion wykroczenia z art. 94 § 1 lub 1a kw dojdzie w każdym przypadku braku uprawnień do prowadzenia pojazdu, jaki sprawca prowadzi, natomiast zupełnie bez znaczenia jest to, czy osoba taka ma umiejętności do prowadzenia danego pojazdu (A. Michalska-Warias, w: T. Bojarski, KW. Komentarz aktualizowany, 2023, art. 94, Nt 3).

Wszystkie wykroczenia stypizowane w art. 94 KW, z uwagi na zasadę wyrażoną w art. 5 kw, mogą być popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie ( M. Budyn-Kulik, w: M. Mozgawa, KW. Komentarz, 2009, art. 94, Nt 21; W. Jankowski, w: T. Grzegorczyk, KW. Komentarz, 2013, art. 94, Nt 26; A. Michalska-Warias, w: T. Bojarski, KW. Komentarz aktualizowany, 2023, art. 94, Nt 5; I. Kosierb, w: J. Lachowski, KW. Komentarz, 2021, art. 94, Nt 4; W. Radecki, w: M. Bojarski, W. Radecki, KW. Komentarz, 2019, art. 94, Nb 12). Trafnie wskazuje się, że przykładami nieumyślności w zakresie komentowanych wykroczeń może być np. prowadzenie cudzego pojazdu bez wiedzy, że jest on niedopuszczony do ruchu ( J. Wojciechowski, Kodeks wykroczeń, 2005, s. 137), zapomnienie, że upłynął termin badania technicznego ( R.A. Stefański, Wykroczenia drogowe, 2011, s. 511), czy też błędne przeświadczenie, że posiada się uprawnienia do prowadzenia danej kategorii pojazdu ( M. Leciak, w: P. Daniluk, KW. Komentarz, 2019, art. 94, Nb 13).

Ustalony stan faktyczny wskazuje, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia umyślnie, gdyż niewątpliwie nie posiadał uprawnień do prowadzenia pojazdu mechanicznego stwierdzonych prawem jazdy, o czym posiadał wiedzę, gdyż decyzję w tym przedmiocie odebrał 18 września 2024 roku, co potwierdził własnoręcznym podpisem i mimo to prowadził taki pojazd zaledwie 8 dni później.

Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze zarówno dyrektywy ustawowego wymiaru kary zawarte w art. 94 § 1 kw i art. 24 § 1 i 3 kw, jak i wskazania z art. 33 kw i art. 47 § 6 kw Wykroczenie przypisane obwinionemu zagrożone jest karą aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1500 zł.

Mając na uwadze powyższe oraz ustawowe granice zagrożenia, Sąd uznał, iż kara grzywny w wysokości 1500 zł, czyli w minimalnej granicy ustawowego zagrożenia, będzie w pełni adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu K. M..

Tak ukształtowana kara w ocenie Sądu nie przekracza stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości, spełniając jednocześnie tak dyrektywy prewencji generalnej, jak i indywidualnej. Uzmysłowi bowiem obwinionemu, iż obowiązek nabycia stosownych uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych nie jest jedynie czczym wymysłem ustawodawcy, ale koniecznością wynikająca z zasad uczestniczenia w ruchu drogowym i zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim jego uczestnikom.

Na podstawie art. 94 § 3 kw Sąd orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres co najmniej 6 miesięcy. Sąd był zobowiązany do orzeczenia tego środka karnego, a jego orzeczenie ma na celu powstrzymanie obwinionego przed ponownym popełnieniem wykroczenia drogowego. Zdaniem Sądu wymiar 6 miesięcy na jaki orzeczono zakaz pozostaje we właściwej proporcji z naruszoną przez obwinionego normą sankcjonowaną.

O kosztach Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku. Brak było w ocenie Sądu podstaw do zwolnienia z tego obowiązku obwinionego. Wysokość opłaty Sąd ustalił w oparciu o treść art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych oraz § 2 i § 3 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.