Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 września 2025 roku

Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący Sędzia Joanna Sobczak

Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Kukla-Karpus

w obecności oskarżyciela ---

po rozpoznaniu dnia 11 września 2025 roku

sprawy:

Ł. C.

s. J. i Z. z domu W.

ur. (...) w I.

oskarżonego o to, że:

W okresie od 30 listopada 2021 roku do 16 lutego 2023 roku w T. ul. (...) uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej, tj. Z. C. w wysokości po 300 zł miesięcznie orzeczonego wyrokiem (...) w (...) sygn. Akt (...), w wyniku czego powstałe zaległości przekroczyły równowartość trzech świadczeń okresowych.

tj. o czyn z art. 209 par 1 kk.

ORZEKA:

1.  Uznaje oskarżonego Ł. C. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że kwota alimentów orzeczonych wobec niego wyrokiem (...) w (...) sygn. akt (...) na rzecz Z. C. wynosiła 450 zł, tj. uznaje oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 kk i za to na podstawie art. 209 § 1 kk w zw. z art. 34 § 1 a pkt 1 kk i art. 35§1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2.  Na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 kk zobowiązuje oskarżonego Ł. C. do wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego na rzecz córki Z. C. w czasie wykonywania kary ograniczenia wolności;

3.  Na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 4 kk zobowiązuje oskarżonego Ł. C. do wykonywania pracy zarobkowej w czasie wykonywania kary ograniczenia wolności;

4.  Zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VIII K 1392/24

UZASADNIENIE

Na podstawie art. 424 § 3 kpk ograniczono treść uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz zawartych w wyroku rozstrzygnięć

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 września 2025 r. oskarżony Ł. C. został uznany za winnego tego, że w okresie od 30 listopada 2021 roku do 16 lutego 2023 roku w T. ul. (...) uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej, tj. Z. C. w wysokości po 300 zł miesięcznie orzeczonego wyrokiem (...) w (...) sygn. Akt (...), w wyniku czego powstałe zaległości przekroczyły równowartość trzech świadczeń okresowych tj. czynu z art. 209 par 1 kk.

Wymierzając karę, sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 53 kk, tj. stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego.

W ocenie sądu czyn przypisany oskarżonemu charakteryzuje się znaczną społeczną szkodliwością, co wynika z charakteru naruszonego dobra prawnego. Zaniechanie w zakresie obowiązku alimentacyjnego godzi nie tylko bezpośrednio w dobro osoby uprawnionej do tego świadczenia, lecz także w szerszym ujęciu prowadzi do przerzucenia odpowiedzialności w tym zakresie na instytucje państwowe. Tym samym narusza nie tylko interes jednostkowy, lecz także interes społeczny. Co więcej, w niniejszym przypadku na stopień społecznej szkodliwości czynu wpływa także stosunkowo długi okres trwania inkryminowanego czynu.

Stopień zawinienia oskarżonego również należy ocenić jako wysoki. Z ustalonych okoliczności wynika, że uchylał się od realizacji ustalonego obowiązku, pomimo iż obiektywnie miał możliwość wywiązywania się z niego.

Do okoliczności obciążających sąd zaliczył wcześniejszą karalność oskarżonego. Jako okoliczności łagodzące sąd potraktował z kolei przyznanie się do winy oraz wyrażoną skruchę. Oskarżony podkreślił, że aktualnie przebywa w zakładzie karnym, lecz przed osadzeniem podjął pracę zarobkową, którą zamierza kontynuować po odbyciu kary.

Zdaniem sądu, w realiach niniejszej sprawy zasadnym jest zastosowanie wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym, która pozwoli mu na kontynowanie zatrudnienia i wywiązywanie się z nałożonego obowiązku alimentacyjnego. Dlatego też, sąd na podstawie art. 209 § 1 kk w zw. z art. 34 § 1a pkt 1 kk i art. 35 § 1 kk wymierzył mu 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie sądu orzeczona kara jest sprawiedliwą, wystarczająco dolegliwą i nieprzekraczającą stopnia winy, a ponadto spełniającą swe zadania w zakresie indywidualnego oddziaływania. Ponadto, zdaniem sądu w nałożonym obowiązku systematycznej pracy na cele społeczne tkwi większa szansa na korektę postawy oskarżonego niż w dalszej izolacji penitencjarnej.

Z uwagi na charakter przypisanego oskarżonemu czynu, sąd uznał za zasadne zobowiązanie go na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 i 4 kk do zarówno wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego na rzecz córki Z. C. jak i wykonywania pracy zarobkowej w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności. Zdaniem sądu nałożenie ww. środków karnych zwiększy walor wychowawczy orzeczonej kary i pozytywnie wpłynie na realizację przez oskarżonego obowiązku alimentacyjnego w przyszłości.