Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

Sygn. akt: VIII K 1387/18

WYROK

Dnia 11 grudnia 2018 roku

Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący SSR Krzysztof Katafias

Protokolant sekr. sądowy Katarzyna Wolska

w obecności oskarżyciela Izabeli Oliver

po rozpoznaniu dnia 11 grudnia 2018 roku

sprawy:

S. K.

s. S. i H. z domu M.

ur. (...) w I.

oskarżonego o to, że:

1. W okresie od 15 lutego 2015 roku do 26 stycznia 2017 roku w T. zobowiązany mocą ustawy oraz na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu sygn. akt III RC 241/15, uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego w kwocie 400 zł na rzecz syna B. K. wskutek zaległości stanowiących równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, czym naraził syna na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa po odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie 21.01.2013 roku do 21.11.2013 roku orzeczonej wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy w Inowrocławiu sygn. akt VI K 1024/10 za przestępstwo z art. 209 k.k.

tj. o czyn z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

2. W okresie od 25 sierpnia 2017 roku do 13 marca 2018 roku w T. zobowiązany mocą ustawy oraz na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu sygn. akt III RC 241/15, uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego w kwocie 400 zł na rzecz syna B. K. wskutek zaległości stanowiących równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, czym naraził syna na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa po odbyciu kary pozbawienia wolności w okresie 21.01.2013 roku do 21.11.2013 roku orzeczonej wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy w Inowrocławiu sygn. akt VI K 1024/10 za przestępstwo z art. 209 k.k.

tj. o czyn z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

ORZEKŁ:

I.  Oskarżonego S. K. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 (pierwszym) aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że:

1.  Wyrok w sprawie III RC 241/15 był zaoczny i zapadł 07 maja 2015 roku;

2.  W sprawie VI K 1024/10 oskarżony zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności 12 września 2013 roku, zaś wyrok dotyczył czynu z art. 209 § 1 k.k. i zapadł 13 stycznia 2011 roku,

to jest za winnego występku z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II.  Oskarżonego S. K. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 (drugim) aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że:

1.  Wyrok w sprawie III RC 241/15 był zaoczny i zapadł 07 maja 2015 roku;

2.  W sprawie VI K 1024/10 oskarżony zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności 12 września 2013 roku, zaś wyrok dotyczył czynu z art. 209 § 1 k.k. i zapadł 13 stycznia 2011 roku,

to jest za winnego występku z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III.  Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce wyżej orzeczonych kar pozbawienia wolności wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

IV.  Zwalnia w całości oskarżonego od uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt: VIII K 1387/18

Uzasadnienie w trybie art. 424 § 3 k.p.k.

S. K. został uznany za winnego popełnienia dwóch przestępstw niealimentacji. Za każdym razem wina umyślna wystąpiła w postaci zamiaru bezpośredniego. Sprawca chciał je popełnić i tego dokonał. Swoim zachowaniem wypełnił też znamiona strony przedmiotowej występku z art. 209 § 1a k.k., bo uchylał się od płacenia rat alimentacyjnych na rzecz swojego syna B. K. w kwocie po 400 (czterysta) złotych miesięcznie określonych co do wysokości na mocy wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Toruniu z 7 maja 2015 roku, w sprawie III RC 241/15. Łączna zaległość przekroczyła równowartość 3 (trzech) świadczeń okresowych. Z zeznań K. R. wynika, że działanie sprawcy naraziło jej syna na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (k. 19).

Sąd poprawił błędy jakie pojawiły się w obu zarzutach. Dotyczyły one treści orzeczenia sądowego, na podstawie którego ustalono wysokość miesięcznych rat alimentacyjnych. Wyrok miał charakter zaoczny i zapadł 7 maja 2015 roku (k. 3). Ponadto, przy opisie recydywy wskazano niewłaściwą datę zakończenia odbywania kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Nastąpiło to 12 września 2013 roku (k. 71, 75 v), a nie 21 listopada 2013 roku. Ponadto, sprawa dotyczyła przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., a nie z art. 209 k.k. (k. 75 v).

Oskarżony popełnił dwa występki w ramach zbiegu realnego. Sąd nie zastosował instytucji ciągu przestępstw opisanej w art. 91 § 1 k.k., ponieważ pomiędzy nimi nastąpił długi, a nie krótki odstęp czasu trwający od 26 stycznia 2017 roku do 25 sierpnia 2017 roku.

S. K. działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. Obu czynów dopuścił się w ciągu 5 (pięciu) lat po odbyciu od 21 stycznia 2013 roku do 12 września 2013 roku kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności za to samo przestępstwo niealimentacji, orzeczonej na mocy wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z 13 stycznia 2011 roku, w sprawie VI K 1024/10 (k. 75).

Sąd uznając S. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 (pierwszym) aktu oskarżenia, to jest występku z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a uznając za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 (drugim) aktu oskarżenia, to jest występku z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce wyżej orzeczonych kar pozbawienia wolności orzeczono karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Sąd zastosował zasadę pełnej absorpcji mając na uwadze nie tylko zbieżność czasową obu czynów zabronionych, ale przede wszystkim identyczny sposób działania sprawcy, tę samą osobę pokrzywdzoną jak i miejsce działania oskarżonego oraz taki sam zamiar sprawcy.

Za jedyną, ale ważną okoliczność łagodzącą sąd uznał szczere przyznanie się sprawcy do winy. Taka postawa przyczyniła się do szybkiego zakończenia procesu na pierwszym terminie w ciągu pół godziny (k. 148-149). Sąd uwzględnił wniosek sprawcy złożony w trybie art. 387 § 1 k.p.k. (k. 148 v), ponieważ zarówno okoliczności popełnienia obu występków jak i wina S. K. nie budziły żadnych wątpliwości. Mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości cele postępowania zostały osiągnięte, jeśli weźmie się przy tym pod uwagę poparcie wniosku oskarżonego przez matkę reprezentującą pokrzywdzonego oraz przez prokuratora (k. 148 v). Sprawca został uprzedzony o treści art. 447 § 5 k.p.k. (k. 148 v).

Poważną okolicznością obciążającą była wielokrotna uprzednia karalność tego oskarżonego, która doprowadziła go do działania w warunkach z art. 64 § 1 k.k. Analiza tak zwanej karty karnej wskazuje, że S. K. był aż 6 (sześć) razy karany, w tym dwa razy za to samo przestępstwo niealimentacji. Kara 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności w sprawie VI K 1024/10 została wymierzona z zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania (k. 71, 75). Niestety, oskarżony w okresie próby popełnił kolejny, taki sam występek, co skutkowało zarządzeniem wykonania tejże kary (k. 76). Z powyższego wynika, że S. K. nie jest przypadkowym sprawcą. Tego typu naganna, życiowa postawa musiała się spotkać z odpowiednią reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Kara łączna 1 (jednego) roku pozbawienia wolności czyni zadość wymaganiom prewencji ogólnej i szczególnej, ma za zadanie zmianę zachowania sprawcy, a przede wszystkim uświadomienie mu, że jako ojciec B. K. jest współodpowiedzialny za jego materialne utrzymanie.

Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w trybie art. 624 § 1 k.p.k., bo oskarżony jest pozbawiony wolności, nie pracuje i nie ma majątku. W takiej sytuacji egzekucja kosztów sądowych okazałaby się nieskuteczna niepotrzebnie mnożąc koszty Skarbu Państwa.