Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 522/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

B. K., M. M. (1), M. A. (1)

1. B. K. pełniąc obowiązki (...) (...) Przedsiębiorstwa Budownictwa (...) w okresie od 10 października 2022 roku do 28 października 2022 roku nie dopełnił obowiązków wynikających z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, przez co naraził pracownika W. L. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie sprawował bezpośredniego nadzoru nad wykonywanymi pracami transportowo-magazynowymi elementów betonowych na placu prefabrykatów, nie zapewnił stałego bezpośredniego nadzoru nad realizacją prac na wysokości - wykonywania prac szczególnie niebezpiecznych, gdzie prace te wykonywane były w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisów i zasad bhp, w tym bez zastosowania środków zabezpieczających przed upadkiem z wysokości i bez zastosowania środków ochrony osobistej, a także nie zapewnił bieżącego monitorowania miejsca składowania elementów betonowych, nie zweryfikował miejsca ich składowania i ułożenia drewnianych elementów stanowiących podkłady dla betonowych elementów, w skutek czego zastosowano za krótkie podkłady pod betonowe elementy, co skutkowało w dniu 28 października 2022 r. utratą stateczności przez cztery betonowe bloki składowane na placu magazynowym w sąsiedztwie toru eksploatowanej suwnicy bramowej i ich upadkiem oraz uderzeniem W. L. w plecy, który przewrócił się, doznając licznych obustronnych złamań żeber z lewostronnym przebiciem opłucnej oraz śladowej jej ilości w prawej jamie opłucnowej, lewostronnego przerwania przepony z częściowym przemieszczeniem narządów jamy brzusznej w głąb lewej jamy opłucnowej, cech obrzęku mózgu, pęknięcia torebki i powierzchniowego pęknięcia miąższu prawego płata wątroby, wylewów krwawych w obrębie śródbrzusza zwłaszcza po stronie prawej, płynnej treści krwistej w jamie otrzewnej, przywnękowego pęknięcia miąższu nerki prawej, złamania kości krzyżowej ze zwichnięciem w stawie krzyżowo-biodrowym po stronie prawej, złamania kości miednicy po stronie prawej, otarć naskórka obu kończyn dolnych i kończyny górnej prawej, zasinień klatki piersiowej, brzucha, okolicy biodra prawego oraz kończyny górnej i dolnej prawej, co skutkowało wstrząsem pourazowym w następstwie doznanych obrażeń wielonarządowych i zgonem w dniu 28 października 2022 r. w (...) Szpitalu Miejskim im. (...) w T., tj. o czyn z art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

2. M. M. (1) będąc (...) Zakładu (...) Sp. z o.o. w okresie od dnia 10 października 2022 roku do dnia 28 października 2022 roku nie dopełnił obowiązków wynikających z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, przez co naraził pracownika W. L. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie sprawował dostatecznego nadzoru nad wykonywanymi pracami transportowo-magazynowymi elementów betonowych na placu prefabrykatów, nie zapewnił stałego nadzoru nad realizacją prac na wysokości - wykonywania prac szczególnie niebezpiecznych, gdzie prace te wykonywane były w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisów i zasad bhp oraz obowiązujących instrukcji bhp, w tym bez zastosowania środków zabezpieczających przed upadkiem z wysokości i bez zastosowania środków ochrony osobistej, a także nie zapewnił bieżącego monitorowania miejsca składowania elementów betonowych, nie zweryfikował miejsca ich składowania i ułożenia drewnianych elementów stanowiących podkłady dla betonowych elementów, w skutek czego zastosowano za krótkie podkłady pod betonowe elementy, co skutkowało w dniu 28 października 2022 r. utratą stateczności przez cztery betonowe bloki składowane na placu magazynowym w sąsiedztwie toru eksploatowanej suwnicy bramowej i ich upadkiem oraz uderzeniem W. L. w plecy, który przewrócił się, doznając licznych obustronnych złamań żeber z lewostronnym przebiciem opłucnej oraz śladowej jej ilości w prawej jamie opłucnowej, lewostronnego przerwania przepony z częściowym przemieszczeniem narządów jamy brzusznej w głąb lewej jamy opłucnowej, cech obrzęku mózgu, pęknięcia torebki i powierzchniowego pęknięcia miąższu prawego płata wątroby, wylewów krwawych w obrębie śródbrzusza zwłaszcza po stronie prawej, płynnej treści krwistej w jamie otrzewnej, przywnękowego pęknięcia miąższu nerki prawej, złamania kości krzyżowej ze zwichnięciem w stawie krzyżowo-biodrowym po stronie prawej, złamania kości miednicy po stronie prawej, otarć naskórka obu kończyn dolnych i kończyny górnej prawej, zasinień klatki piersiowej, brzucha, okolicy biodra prawego oraz kończyny górnej i dolnej prawej, co skutkowało wstrząsem pourazowym w następstwie doznanych obrażeń wielonarządowych i zgonem w dniu 28 października 2022 r. w (...) Szpitalu Miejskim im. (...) w T., tj. o czyn z art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

3. M. A. (1) w dniu 28 października 2022 roku wykonując pracę na stanowisku (...) na (...) (...) Sp. z o.o., nieumyślnie naraził W. L. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu poprzez niezachowanie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach związanych z wykonywaniem prac transportowo-magazynowych elementów betonowych za pomocą suwnicy poprzez niewstrzymanie pracy suwnicy w sytuacji, gdy ww. wykonywał prace transportowo-magazynowe z naruszeniem przepisów i zasad bhp, w tym zastosowania środków zabezpieczających przed upadkiem z wysokości, przemieszczając się po składowanych betonowych blokach oporowych i po elementach konstrukcyjnych pracującej suwnicy oraz poprzez to, że transportował elementy betonowe pozwalając na ich odczepianie i składowanie na zbyt krótkich podkładach, co skutkowało w dniu 28 października 2022 r. utratą stateczności przez cztery betonowe bloki składowane na placu magazynowym w sąsiedztwie toru eksploatowanej suwnicy bramowej i ich upadkiem oraz uderzeniem W. L. w plecy, który przewrócił się, doznając obrażeń wielonarządowych, czego następstwem był jego zgon w dniu 28 października 2022 r. w (...) Szpitalu Miejskim im. (...) w T., tj. o czyn z art. 160 § 3 i 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W. L. rozpoczął pracę w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w T. przy ul. (...) w dniu 10 października 2022 roku na stanowisku pomocnika zbrojarza-betoniarza, pracownika budowlanego. Wcześniej pracował jako kierowca karetki. Nie miał doświadczenia w budownictwie. Przeszedł szkolenie ogólne BHP oraz szkolenie stanowiskowe.

W dniu 28 października 2022 roku do jego zadań należało wylanie betonowych elementów oporowych, a następnie po ich zastygnięciu, przeniesienie ich na plac magazynowy. Elementy te składowane są drewnianych podkładkach. W tym dniu pracę na placu do składowania elementów betonowych wykonywał W. L., K. K. (2) i M. A. (1).

Brygadzista B. K. jako bezpośredni przełożony wysłał pracowników do pracy na zewnątrz. Sam został na hali i wykonywał inne prace.

Około godziny 11.00 W. L. wraz z M. A. (1) zajęli się układaniem betonowych elementów na terenie placu firmy. Ich układanie odbywało się za pomocą suwnicy bramkowej. Elementy te miały kształt prostopadłościanu o wymiarach 180 cm x 60 cm x 60 cm, a każdy z nich ważył około 1,5 tony. Operatorem suwnicy był M. A. (1), K. K. (2) podczepiał pojedynczy gotowy element betonowy do haków zawiesia suwnicy, zaś W. L. był odpowiedzialny za ich ułożenie.

Po podczepieniu przez K. K. (2) zawiesia do kolejnego elementu, udał się on do toalety. M. A. (1) przystąpił do przetransportowania elementu. Około godziny 11.48 skrajny rząd elementów składający się z czterech bloków ustawionych jeden na drugim, zaczął się przechylać w kierunku toru suwnicy. W. L. stał tyłem do elementów i nie widział, że bloki się na niego przewracają. Ostatecznie rząd bloków przewrócił się na W. L., kiedy ten asekurował transportowany element. Spadające bloki uderzyły go w plecy, przez chwilę przygniotły do elementu konstrukcyjnego suwnicy, a następnie opadły na podłoże.

Po wypadku pracownicy firmy udzielili W. L. pierwszej pomocy oraz wezwali służby ratownicze. W. L. został przetransportowany do (...) Szpitala Miejskiego im. (...) w T., gdzie zmarł tego samego dnia w wyniku szeregu obrażeń ciała, co skutkowało wstrząsem pourazowym w następstwie doznanych obrażeń wielonarządowych.

Na podstawie pobranej próbki krwi ustalono, że w dniu 28 października 2022 r. W. L. miał we krwi 0,46 promila alkoholu.

W. L. w czasie wykonywania pracy nie miał na sobie kasku ochronnego.

wyjaśnienia M. M.

k. 319-320, 323-325, 403v-404

zeznania K. K.

k. 120-121, 347-348v, 413-414

zeznania T. L.

k. 124-125, 346-346v, 414v-415v

wyjaśnienia B. K.

k. 309-312, 403v

wyjaśnienia M. A.

k. 332-333v

zapis monitoringu

k. 45

protokół oględzin rzeczy

k. 141-149v

protokół oględzin i otwarcia zwłok

k. 83-87

materiał poglądowy

k. 88-93

sprawozdanie z badań nr Alk 639/22

k. 105

protokół pobrania krwi

k. 106

zeznania G. L.

k. 404-404v

Stosy betonowych elementów nie były ustawiane bezpośrednio na betonowym podłożu placu magazynowego, ale na drewnianych podkładach wykonanych z desek o różnej długości i szerokości. Rząd elementów, który przewrócił się na W. L. stał na dwóch zbyt krótkich podkładach. Szerokość jednego elementu wynosi 60 cm, zaś długość podkładek - pierwsza 31 cm, a druga 49 cm. Przyczyną wypadku były zbyt krótkie podkładki drewniane pod ustawione elementy betonowe, a także przebywanie poszkodowanego w chwili wypadku w strefie magazynowej w miejscu przewrócenia się klocków betonowych typu (...). Ustalono również, że dolna powierzchnia bloku położonego najniżej w stosie nie była jednolicie płaska, co prawdopodobnie dodatkowo zmniejszyło powierzchnię podparcia bloku na podkładach. Przyczyną pośrednią był brak bieżącego monitorowania miejsca składowanych elementów przez pracowników oraz bezpośredni nadzór. Ponadto sam W. L. nie przestrzegał przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Wykonywał pracę bez zastosowania środków zabezpieczających go przed upadkiem z wysokości, przemieszczał się po składowanych betonowych blokach oporowych i po elementach konstrukcyjnych pracującej suwnicy, nie używał drabiny. Pracownicy przebywali i przemieszczali się w bezpośrednim sąsiedztwie poruszającej się suwnicy transportującej bloki, a także w sąsiedztwie betonowych bloków składowanych w stosach. Pracownicy nie stosowali środków ochrony indywidualnej głowy, tj. hełmów ochronnych. W. L. asekuracji transportowanych elementów dokonywał bez użycia dodatkowego wyposażenia. Ponadto przebywał w strefie niebezpiecznej, a jednocześnie był zwrócony plecami do ustawionych już bloków. Poszkodowany W. L. przy świadczeniu pracy znajdował się w stanie po użyciu alkoholu, co mogło wpłynąć na jego koncentrację i koordynację.

Prace na terenie firmy nie odbywały się z zachowaniem zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Podczas wykonywania prac transportowych z użyciem suwnicy i wykonywania czynności na wysokości winien być pełniony nadzór przez osobę posiadającą dodatkową wiedzę i możliwość podjęcia szybkiej decyzji w celu zapobiegnięciu wypadkowi. Nie zweryfikowano również poprawności przygotowania podłoża do składowania bloków betonowych. Poszkodowany w głównej mierze przyczynił się do zaistniałego zdarzenia, jednak pracodawca nie pełnił prawidłowego nadzoru nad czynnościami.

Kontrola wykazała, że bezpośredni nadzór nad pracą pracowników tego działu sprawował brygadzista B. K., który wydał polecenie dokonywania tych prac. To brygadzista dopuścił pracowników do pracy.

protokół kontroli PIP wraz z załącznikami

k. 170-244

opinia biegłego

k. 246-250, 275-278

zeznania A. D.

k. 282-283v, k. 415v-416v

zeznania Ł. B.

k. 417-418v

B. K., M. M. (1) oraz M. A. (1) nie byli karani sądownie.

dane o karalności oskarżonych

k. 294, 285, 299

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

wyjaśnienia B. K.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym oraz przed Sądem w zakresie stanu faktycznego albowiem korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Oskarżony nie przyznał się do stawianego mu zarzutu i próbował umniejszyć swoją winę. Jego rolą jako brygadzisty było pełnienie nadzoru nad zleconymi pracownikom czynnościami, a także sprawdzenie przygotowanego do składowania elementów podłoża. Bez znaczenia pozostaje to, że brygadzista świadczył pracę na hali, do której sam siebie delegował.

wyjaśnienia M. M.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym oraz przed Sądem, albowiem są jasne, spójne i logiczne. Oskarżony nie przyznał się do stawianego zarzutu. Jako kierownik pełnił on ogólny nadzór nad pracownikami, jednak do jego obowiązków należała przede wszystkim praca biurowa.

wyjaśnienia M. A.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym w zakresie ustalenia stanu faktycznego. W pozostałym zakresie Sąd uznał, że były one próbą umniejszenia swojej winy.

zeznania K. K.

Zeznania świadka są jasne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

zeznania T. L.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, bowiem od wielu lat prowadzi on własną działalność gospodarczą w zakresie BHP. Jego zeznania potwierdziły, że podkłady, na których ustawiano bloki były zbyt krótkie oraz że osobą odpowiedzialną za nadzór stanu miejsca składowania elementów był brygadzista B. K.. Świadek jako specjalista z zakresu BHP przedstawił informacje dotyczące samych zasad BHP, jak i kwestii prawidłowej procedury składowania elementów.

zeznania A. D.

Zeznania świadka są jasne, spójne i logiczne. Świadek jest starszym inspektorem pracy w Państwowej Inspekcji Pracy. Jako specjalista dokonał analizy zdarzenia pod kątem uchybień występujących w zakładzie.

zeznania Ł. B.

Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadka, bowiem jest on biegłym specjalistą do spraw BHP wpisanym na listę sądową Sądu Okręgowego w Toruniu.

zapis monitoringu, protokół oględzin rzeczy, protokół oględzin i otwarcia zwłok, materiał poglądowy, sprawozdanie z badań nr (...), protokół pobrania krwi, protokół kontroli PIP, opinia biegłego

Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów. Sąd nie znalazł podstaw, aby podważyć ich wiarygodność, ponieważ zostały sporządzone przez odpowiednie i kompetentne osoby. Żadna ze stron nie zgłaszała zastrzeżeń w tym zakresie.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

zeznania G. L.

Sąd uznał zeznania świadka co do zasady za wiarygodne, jednak niemające znaczenia dla ustalenia faktów w sprawie. Świadek był bratem W. L.. Nie był świadkiem zdarzenia oraz nie pracował z nim.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

B. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odpowiedzialności z art. 220 § 1 k.k. podlega ten, kto będąc odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnia wynikającego stąd obowiązku i przez to naraża pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Występek ten ma charakter indywidualny. Jego sprawcą może być wyłącznie osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo i higienę pracy. Będzie to zatem zarówno kierownik zakładu pracy, jak i każda inna osoba kierująca pracownikami, której powierzono to zadanie, bowiem z samej istoty tej funkcji jest on obowiązany do stałego czuwania nad tym, by praca podległych mu pracowników przebiegała zgodnie z przepisami lub zasadami BHP (wyrok SN z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. IV KK 216/12). Tak było również na gruncie niniejszej sprawy. B. K. będący brygadzistą, a co za tym idzie bezpośrednim przełożonym W. L. nie dopełnił swoich obowiązków polegających na nadzorze zarówno w sferze pracy, jak i przeprowadzeniu kontroli prawidłowości ułożonych drewnianych podkładów. Zgodnie z pisemnym zakresem obowiązków brygadzisty przedstawionym B. K. odpowiadał on za koordynowanie prac osób pracujących w brygadzie, organizowanie pracy w zespole-brygadzie w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy, zapewnienie przestrzegania w zespole-brygadzie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wydawanie poleceń usuwania uchybień w tym zakresie, a także kontrolowanie wykonania poleceń, organizowanie, przygotowanie i prowadzenie prac w sposób zabezpieczający przed wypadkami przy pracy. Przesłanką pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności karnej za sprowadzenie wskazanego niebezpieczeństwa jest istnienie związku przyczynowego między zachowaniem sprawcy polegającym na niedopełnieniu obowiązków z zakresu BHP, a skutkiem w postaci narażenia pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a także obiektywne przypisane tego stanu zagrożenia dla zachowania sprawcy (J. Kosonoga-Zygmunt [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 220). Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że istnieje związek przyczynowy między brakiem nadzoru prac przez brygadzistę a skutkiem, jaki nastąpił.

Konsekwencją powyższych ustaleń jest przyjęcie przez Sąd, że jednym czynem B. K. wyczerpał także znamiona występku z art. 155 k.k. Przestępstwo to ma charakter materialny, jego popełnienie warunkowane jest wystąpieniem skutku w postaci śmierci człowieka. Znamiona nieumyślnego spowodowania śmierci mogą być zrealizowane zarówno w formie działania, jak i zaniechania. Może to być każde zachowanie prowadzące do skutku przewidzianego w art. 155 k.k., jednak warunkiem koniecznym do przypisania sprawcy odpowiedzialności jest każdorazowe ustalenie związku przyczynowego między danym zachowaniem a skutkiem śmiertelnym o takim charakterze, że nie można wyłączyć tego działania lub zaniechania bez równoczesnego usunięcia śmierci jako skutku (wyr. SN z 12.7.1973 r., V KRN 181/17, Legalis). Zachowanie to musi również naruszać określone reguły ostrożności, które w danych okolicznościach miały zapewnić bezpieczeństwo określonemu dobru prawnemu. Sprawca swoich zachowaniem musi zwiększyć ryzyko wystąpienia skutku, który stanowi znamię typu czynu zabronionego (post. SN z 20.09.2017 r., III KK 28/17, Legalis). Może to być naruszenie norm technicznych, instrukcji, regulaminów, reguł bezpieczeństwa i higieny pracy bądź ogólnych, powszechnie przyjętych zasad ostrożnego postępowania. Wszystkie te znamiona zostały zrealizowane zachowaniem oskarżonego, który co prawda nie mając zamiaru popełnienia występku, popełnił go na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Należy również wskazać, że Sąd nie kwestionuje faktu, że sam W. L. nie stosował się do przepisów BHP godząc się na pracę w tych warunkach, a dodatkowo świadczył pracę będąc w stanie po użyciu alkoholu. Wystąpienie jednak obok zachowania sprawcy okoliczności, że sama ofiara była nieostrożna, nie ma znaczenia dla istnienia więzi kauzalnej między zachowaniem sprawcy a jego skutkiem.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

M. A. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odpowiedzialności z art. 160 k.k. podlega ten, kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Wskazany przepis w § 3 przewiduje typ uprzywilejowany wskazujący na nieumyślne działanie sprawcy. Przedmiotem ochrony na gruncie regulacji jest życie i zdrowie człowieka. Jest to przestępstwo materialne, którego skutkiem jest narażenie człowieka na ww. niebezpieczeństwo. Dla realizacji znamion typu podstawowego popełnionego zarówno umyślnie (§1), jak i nieumyślnie (§3) nie ma znaczenia relacja między sprawcą a pokrzywdzonym. Znamiona czynu zabronionego wypełni tylko takie zachowanie - zarówno działanie, jak i zaniechanie, które sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia wskazanych skutków. Bezpośredniość realnie grożącego niebezpieczeństwa oznacza, że w sytuacji, która została już przez sprawcę stworzona, a więc bez dalszej akcji z jego strony, istnieje duże prawdopodobieństwo nastąpienia w chwili najbliższej skutków wskazanych w treści przepisu (wyr. SA w Katowicach z 10.08.2017 r., II AKa 307/17, LEX nr 2420917). Skutki, o których mowa w przepisie będą miały miejsce także wtedy, kiedy sprawca swoim zachowaniem zwiększa zagrożenie dla już zachodzącego bezpośredniego niebezpieczeństwa. Reasumując, Sąd uznał oskarżonego M. A. (1) za winnego tego, że wykonując swoją pracę w dniu 28 października 2022 roku jako operator suwnicy nieumyślnie naraził W. L. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu poprzez niezachowanie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, tj. niepowstrzymanie się od dalszej pracy w sytuacji, gdy widział, że wykonywane prace naruszają przepisy i zasady BHP. Mimo że sprawca nie miał zamiaru narażenia W. L. na niebezpieczeństwo, to jednak to zrobił w wyniku niezachowania wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, w sytuacji, w której narażenie człowieka przewidywał albo obiektywnie mógł przewidzieć. Choć niebezpieczeństwo istniało już w momencie rozpoczęcia pracy przez M. A. (1) i W. L. m.in. w postaci ułożonych wcześniej drewnianych elementów stanowiących podkłady pod betonowe bloki, M. A. (1) zwiększył to zagrożenie poprzez nieprzerwanie pracy i w efekcie nieumyślnie doprowadził do skutku opisanego w art. 155 k.k.

W obu przypadkach sąd zmodyfikował opis czynu poprzez pozostawienie nieprawidłowych zachowań w zakresie BHP mających bezpośredni związek ze śmiercią pokrzywdzonego uwzględniając jego nieprawidłowe zachowanie, i jaki był mechanizm wypadu oraz obrażenia ciała.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5. Uniewinnienie

M. M. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Odpowiedzialności z art. 220 § 1 k.k. podlega ten, kto będąc odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnia wynikającego stąd obowiązku i przez to naraża pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Natomiast odpowiedzialności z art. 155 k.k. będzie podlegać ten, kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie dostarczył podstaw do przyjęcia sprawstwa, a w konsekwencji winy oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. M. M. (1) jako kierownik prefabrykacji w firmie (...) Sp. z o.o. swoim stanowiskiem obejmował szeroki zakres obowiązków. Jego praca skupiała się jednak przede wszystkim na pracy biurowej polegającej na sprzedaży, kontakcie z klientami, przygotowywania dokumentacji, zaopatrzenia w surowce, logistyką czy wyjazdami na spotkania. W biurze posiadał stały dostęp do monitoringu na terenie zakładu, jednak przy jego włączeniu na jedynym monitorze, nie mógł wykonywać innych czynności. W toku postępowania ustalono, że do sprawowania bezpośredniego nadzoru nad realizacją prac transportowo-magazynowych na placu magazynowym w dniu 28 października 2022 roku wyznaczono pracownika B. K. - brygadzistę. Przesłanką pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności karnej za sprowadzenie niebezpieczeństwa wynikającego z art. 220 § 1 k.k. jest istnienie związku przyczynowego. Taki związek wystąpi wtedy, kiedy będzie można przyjąć, że wykonanie obowiązku zapobiegłoby lub w istotny sposób zmniejszyło stopień tego niebezpieczeństwa. Jeżeli nadzór nad pracownikami został powierzony brygadziście, to był to obowiązek leżący po jego stronie, nie zaś po stronie kierownika.

W ocenie Sądu stanowisko kierownicze oskarżonego M. M. (1) zobowiązuje go również do pełnienia kontroli nad wykonywaną przez pracowników zatrudnionych w dziale prefabrykacji pracą. Nadzór ten jednak ma charakter ogólny. To brygadzista sprawuje nadzór bezpośredni i to on dopuszcza pracowników do pracy.

W związku z powyższym Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

B. K., M. A. (1)

Sąd uznał oskarżonych B. K. i M. A. (1) za winnych popełnienia zarzucanych im czynów. Sąd uznał B. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 155 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat. Sąd uznał M. A. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 160 § 3 i 1 k.k. i za to na podstawie art. 160 § 3 wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat.

Wymierzając karę pozbawienia wolności Sąd kierował się wszystkimi dyrektywami wskazanymi w art. 53 k.k. Dla realizacji odpowiedzialności karnej oskarżonych bez znaczenia jest ewentualne przyczynienie się innych osób do penalizowanego czynu, jednakże powinno być brane pod uwagę przy ocenie stopnia winy sprawcy. Okolicznościami łagodzącymi był brak poprzedniej karalności oskarżonych, a w odniesieniu do oskarżonego B. K. fakt długoletniej nienagannej pracy zawodowej.

Dlatego też Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat w stosunku do B. K. oraz 2 lat w stosunku do M. A. (1).

W ocenie Sądu kara ta jawi się jako realnie dolegliwa, a zatem umożliwi w stosunku do oskarżonych realizację celów prewencji indywidualnej, powstrzymując ich przed podobnym zachowaniem w przyszłości, jak również celu represyjnego i wychowawczego, albowiem jako kara zgodna ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, wpłynie kształtująco na społeczną świadomość prawną.

Sąd uznał, że względem oskarżonych dopatrzeć się można pozytywnej prognozy kryminalnej, stąd warunkowe zawieszenie wykonania kary.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

B. K., M. A. (1)

Na podstawie art. 72 § 1 k.k. zawieszając wykonanie kary Sąd zobowiązuje do wykonania choćby jednego z obowiązków wskazanych w ww. regulacji. Zgodnie z pkt 1 wskazanego przepisu Sąd zobowiązał oskarżonych do informowania Sądu o przebiegu okresu próby raz na 6 miesięcy, uznając, że zastosowanie wobec nich innych obowiązków w realiach przedmiotowej sprawy nie znajduje uzasadnienia.

B. K., M. A. (1)

Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz reprezentanta pokrzywdzonego w wysokości 10 000 złotych od oskarżonego B. K. oraz w wysokości 5 000 złotych od oskarżonego M. A. (1). Zadośćuczynienie ma charakter cywilnoprawny. Ma formę jednorazowego świadczenia pieniężnego, które pełni funkcję kompensacyjną. Suma zadośćuczynienia powinna być odpowiednia, tj. odzwierciedlać rozmiary krzywdy. Sąd uznał, że łączna kwota 15 000 złotych będzie kwotą odpowiednią.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz oskarżycieli posiłkowych G., M. i R. L. kwotę 6 000 złotych tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielom posiłkowym z wyboru.

W niniejszej sprawie oskarżyciele posiłkowi byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Tym samym ponieśli koszty należące do kosztów procesu zgodnie z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. W oparciu o treść art. 627 k.p.k. od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego Sąd zasądza wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego.

Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 ze zm.) Sąd zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego B. K. kwotę 180 złotych tytułem opłaty sądowej oraz od oskarżonego M. A. (1) kwotę 120 złotych tytułem opłaty sądowej, a także na podstawie art. 627 k.p.k. obciążył ich poniesionymi w sprawie wydatkami.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę możliwości zarobkowe i finansowe oskarżonych, są oni w stanie uiścić wskazane koszty bez uszczerbku dla swojego utrzymania.

W związku z uniewinnieniem oskarżonego M. M. (1) o kosztach orzeczono zgodnie z dyspozycją art. 632 pkt 2 k.p.k.

Podpis