Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 395/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

G. H. (2)

W dniu 12 stycznia 2025 roku w Ł., za pośrednictwem sieci (...), kierowała groźby pozbawienia życia wobec K. D. poprzez zamieszczenie wpisu na profilu K. D. na portalu W. o treści ,,Giń człeku i to jak najszybciej dość okradania twego dorabiania się z naiwności Polaków twoje wille za granicą, twoja willa w Polsce twoje dzieci uczą się za granicą i pensje twoje i twojej żony dość rozlicz się i zmień okulary bo takie noszą (...), które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadniona obawę ich spełnienia, tym samym publicznie nawoływała do popełnienia zbrodni, tj. o czyn z art. 255 § 2 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

K. D. jest prezesem zarządu fundacji (...) aktywnie działającym w przestrzeni publicznej.

W dniu 7 stycznia 2025 roku K. D. zamieścił na swoim profilu na portalu społecznościowym W. post zaczynający się od słów ,,Jeśli dożyję jutra..."

Pod postem użytkownicy platformy W. zamieszczali komentarze.

W dniu 12 stycznia 2025 roku G. H. (1) z konta G. G. zamieściła pod wskazanym postem wpis o treści ,,Giń człeku i to jak najszybciej dość okradania twego dorabiania się z naiwności Polaków twoje wille za granicą, twoja willa w Polsce twoje dzieci uczą się za granicą i pensje twoje i twojej żony dość rozlicz się i zmień okulary bo takie noszą (...).

wyjaśnienia G. H.

k. 28-29, 31-33, 221-221v, 258v-259, 304-304v

zeznania K. D.

k. 134-136, 258-259

zeznania J. X.

k. 303-303v

zeznania S. N.

k. 303v-304

protokół zatrzymania osoby

k. 11-11v

protokół przeszukania

k. 14-18, 19-20v

protokół oględzin telefonu komórkowego

k. 42-50

dane telekomunikacyjne

k. 86

G. H. (1) ma 67 lat. Jest zamężna, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nie leczyła się psychiatrycznie ani odwykowo. Nie pracuje, pobiera emeryturę, która wynosi 809 złotych netto. Leczy się na serce, przyjmuje leki na stałe w związku z ryzykiem zawału serca i wylewu.

Dotychczas nie była karana sądownie.

wyjaśnienia G. H. w zakresie danych osobopoznawczych

k. 28-29, 31-33, 221-221v

dokumentacja medyczna

k. 169-173

karta karna

k. 23, 196

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

wyjaśnienia G. H.

Oskarżona konsekwentnie nie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. G. H. (1) przyznała się jedynie do zamieszczenia wpisu w (...). Oskarżona wyjaśniła, że w jej ocenie słowa "giń człeku" nie oznaczają tego, żeby kogoś zabić, a to, że dana osoba źle postępuje. Oskarżona wskazała, że słowa nie zawierały groźby. G. H. (1) dodała, że cała ta sytuacja jest dla niej "kpiną" i "nękaniem człowieka". W postępowaniu przed sądem oskarżona wyjaśniła, że miała na myśli to, żeby K. D. robił wpisy na innym portalu. Dodała, że nigdy nie chciała nikogo skrzywdzić. G. H. (1) kiedyś była darczyńcą na rzecz (...), jednak po czasie przestała ją wspierać. Na portalu W. wyświetlały się jej posty dodawane przez K. D., więc na nie odpisywała. G. H. (1) miała możliwość złożenia pokrzywdzonemu szczerych przeprosin. Dokonała przeprosin jednocześnie stawiając warunek pokrzywdzonemu, dlatego też między stronami nie doszło do pojednania.

Wyjaśnienia oskarżonej w zakresie w jakim potwierdziła fakt dokonania przedmiotowego wpisu pod postem K. D., który został zamieszczony w serwisie społecznościowym (...), nie nasuwają wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem i w tym zakresie mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych na gruncie niniejszej sprawy. Stanowisko to koresponduje z innymi dowodami, m.in. w postaci protokołu oględzin telefonu komórkowego, z którego umieszczono wpisy.

zeznania K. D.

Zeznania świadka K. D. były dla Sądu całkowicie wiarygodne. Świadek zeznał, że odebrał słowa oskarżonej jako "giń, czyli bądź zamordowany". Groźba ta wywołała w pokrzywdzonym uczucia obawy i strachu. Oskarżona jest dla świadka obcą osobą, nie miał on zatem powodu, aby zeznawać na jej niekorzyść. Zeznania K. D. były rzeczowe, logiczne i spójne. Sąd nie miał podstaw, by podważać ich wiarygodność.

zeznania J. X., S. N.

Zeznania świadków J. X. i S. N. były wiarygodne, korespondowały ze sobą wzajemnie, a także z treścią zeznań złożonych przez K. D.. Świadkowie zgodnie wskazali, że umieszczanie wpisów na portalu W. miało wpływ na poczucie strachu i obaw u pokrzywdzonego.

protokół zatrzymania osoby

Sąd dał wiarę wszystkim dowodom z dokumentów, bowiem zostały one pozyskane i sporządzone przez uprawnione do tego osoby, a także z wymogami procedury karnej. Żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Również i Sąd nie miał podstaw, aby podważyć ich wiarygodność. Na tych dokumentach Sąd w dużej mierze oparł ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia G. H.

Oskarżona nie przyznała się do zarzucanych jej czynów. W wyjaśnieniach złożonych przed Sądem podała motywy swojego działania. Zastrzeżenie budzi interpretacja wpisu przedstawiona przez oskarżoną. W ocenie Sądu nie sposób uznać, że słowa ,,giń człeku i to jak najszybciej..." oznaczają, że ktoś źle postępuje czy też ma przestać publikować na portalu społecznościowym. W tym zakresie Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonej jako niewiarygodne.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

G. H. (2)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie Sądu zachowanie oskarżonej wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 255 § 2 kk w zb. z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Stosownie do treści art. 255 § 2 kk, karze pozbawienia wolności podlega ten, kto publicznie nawołuje do popełnienia zbrodni. Przedmiotem ochrony na gruncie wskazanej regulacji jest ochrona porządku publicznego. ,,Nawoływanie'' sprowadza się do pewnego oddziaływania na psychikę innych, bliżej nieokreślonych osób poprzez wzywanie ich lub zachęcanie w różny sposób do popełnienia zbrodni (zob. wyrok SN z 17.03.1999 r., IV KKN 464/98, Lex nr 1400159). Może przybrać postać okrzyków, rozlepiania plakatów, wysyłania bądź wydawania odezw, ogłoszeń, artykułów w prasie, wystąpień w środkach masowego przekazu, wystąpień przed zgromadzonymi na wiecu lub manifestacji, na wykładach, zajęciach lub szkoleniach, gdzie sprawca ma do czynienia z jakąś zbiorowością (Z. Ćwiąkalski [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. 212-277d, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, art. 255.). Warunkiem odpowiedzialności sprawcy jest to, aby czyn był dokonany publicznie, a także by jego wezwanie było tak skonkretyzowane, że możliwe jest ustalenie jaki charakter ma przestępstwo, do którego wzywa.

Stosownie do treści art. 190 § 1 kk, karze pozbawienia wolności podlega ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona.

Czynnością sprawczą jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, a zatem zapowiedź wyrządzenia dolegliwości. Forma groźby jest dowolna, może zostać wyrażona nie tylko słownie, lecz przez każde zachowanie sprawcy, o ile w sposób niebudzący wątpliwości uzewnętrznia groźbę popełnienia przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego i wzbudza w nim uzasadnioną obawę jej spełnienia (zob. wyrok SN z 24.08.1987 r., I KR 225/87, OSNKW 1988, nr 3-4, poz.21). Należy zatem przyjąć, że można grozić słowem bezpośrednio bądź za pośrednictwem środków łączności, pismem czy też gestem lub zachowaniem. Dla bytu czynu zabronionego z art. 190 § 1 kk nie jest wymagane, by sprawca miał rzeczywiście zamiar wykonać groźbę ani aby istniały obiektywne okoliczności jej realizacji. Wystarczy, aby z punktu widzenia pokrzywdzonego, w jego subiektywnym odczuciu, groźba wywołała przekonanie, że jest poważna i może zostać spełniona (zob. wyrok SA w Katowicach z 20.08.2009 r., II AKa 123/09, LEX nr 553860.). Odczucie obawy powstaje w oparciu o czynnik subiektywny, jednak do oceny wystąpienia uzasadnionej obawy niezbędny jest także czynnik obiektywny. Sąd jest zatem zobowiązany do zweryfikowania czy zagrożony w danych okolicznościach mógł odebrać groźbę jako realną zapowiedź wyrządzenia mu jakiejś dolegliwości.

Na gruncie niniejszej sprawy niezbędne jest także poczynienie uwag na temat wolności słowa. Zgodnie z treścią art. 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, zaś stosownie do art. 31 ust. 3, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Swoboda wypowiedzi nie ma zatem charakteru absolutnego i tym samym podlega pewnym ograniczeniom wynikającym zarówno z samej Konstytucji RP i poszczególnych ustaw. Wolność słowa gwarantowana jest także przez liczne akty prawa międzynarodowego, w tym przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, która w art. 10 stanowi o wolności wyrażania opinii. W myśl regulacji prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Podobnie jednak jak ustawa zasadnicza, Konwencja przewiduje w tym zakresie ograniczenia. Artykuł 10 Konwencji winien być odczytywany także na tle art. 17, który wyklucza interpretowanie swobody wypowiedzi jako pozwalającej na podjęcie działań lub dokonania aktu zmierzającego do zniweczenia praw i wolności wymienionych w Konwencji. Jeżeli zatem dana wypowiedź będzie odpowiadała tej charakterystyce, to stanie się ,,wypowiedzią niechronioną", wyłączoną z zakresu zastosowania art. 10 (L. Garlicki [w:] K. Garlicki, P. Hofmański, A. Wróbel (red.), Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Tom I. Komentarz do artykułów 1-18, wyd. 1, 2010, artykuł 10.).

Wreszcie przepis art. 11 § 2 kk stanowi, że jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

W ocenie Sądu zachowanie oskarżonej należało potraktować jako jeden czyn wyczerpujący znamiona ww. przestępstw, bowiem publikacja wpisu stanowiła jeden impuls woli, zaś treść jej komentarza wyczerpała znamiona dwóch przepisów ustawy.

Oskarżona publikując komentarz o treści ,,Giń człeku i to jak najszybciej dość okradania twego dorabiania się z naiwności Polaków twoje wille za granicą, twoja willa w Polsce twoje dzieci uczą się za granicą i pensje twoje i twojej żony dość rozlicz się i zmień okulary bo takie noszą (...) publicznie nawoływała do popełnienia zbrodni. Nie można przyjąć, że działania podjęte przez G. H. (1) znamienne były nieznacznym zasięgiem czy też nieznacznymi skutkami. Jej wpis bez wątpienia miał charakter publiczny, bowiem został zamieszczony na ogólnodostępnym koncie pokrzywdzonego, które obserwuje ponad milion osób. Serwis (...) jest zaliczany do grona najpopularniejszych serwisów społecznościowych, a zatem niewątpliwie ma on dużą siłę oddziaływania w zakresie kształtowania poglądów odbiorców treści. Zasięg treści można ocenić za pomocą pozostawionych pod postem pokrzywdzonego reakcji, komentarzy czy udostępnień. Liczby te prezentują jednak jedynie te osoby, które postanowiły w jakiś sposób zareagować na wpis. Skala osób, do których dotarł wpis oskarżonej w rzeczywistości jest jednak dużo większa, a to czy jej komentarz spotkał się z reakcją innych ludzi nie ma znaczenia. Oskarżona dopuściła się czynu z zamiarem bezpośrednim, miała ona bowiem świadomość negatywnego i mobilizującego do agresji wydźwięku swoich komentarzy i mimo to, chciała je zamieścić. Poza sporem pozostaje także to, że słowa ,,Giń człeku i to jak najszybciej dość okradania twego dorabiania się z naiwności Polaków...'' sugerują, że pokrzywdzony powinien zginąć, aby jego niewłaściwe w ocenie oskarżonej zachowania zostały zakończone.

Zdaniem Sądu wpis oskarżonej stanowił także groźbę karalną. Powołane przez oskarżoną okoliczności, jej rozżalenie, złość i brak zgody na działalność pokrzywdzonego, która stoi w sprzeczności z jej przekonaniami, w żadnym wypadku nie może być usprawiedliwieniem dla jej zachowania. Intencja wpisana w zachowanie oskarżonej jest dla Sądu czytelna. (...), zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, w kontekście istot żywych, oznacza nic innego, jak tracić życie, umierać. G. H. (1) wzmocniła swoje słowa poprzez wskazanie, że ma się to wydarzyć jak najszybciej. Biorąc pod uwagę fakt, że forma groźby jest dowolna, należy stwierdzić, że oskarżona zrealizowała znamiona czynu zabronionego poprzez zamieszczenie komentarza pod wpisem pokrzywdzonego. Słowa do niego skierowane wzbudziły w nim obawę i strach o życie własne i bliskich mu osób, co potwierdziły także osoby z jego otoczenia. Dokonując natomiast obiektywnej oceny przekonania pokrzywdzonego należy stwierdzić, że jako osoba powszechnie znana ze swojej działalności, udzielająca się w przestrzeni publicznej i tym samym narażająca się na nieustanną krytykę ze strony osób, które nie zgadzają się z jego aktywnością, mógł on uznać tę groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że działalność publiczna K. D. naraża go w dużym stopniu na ataki zarówno słowne, jak i fizyczne, co bez wątpienia wpływa na jego próg poczucia bezpieczeństwa, szczególnie biorąc pod uwagę wydarzenia, które miały miejsce w T. w dniu 13.01.2019 r. na(...) (...) podczas trwania(...) Finału (...).

Odnosząc się do powyższych uwag, należy także wskazać, iż wolność słowa i idąca za tym możliwość krytyki działań osób publicznych w przestrzeni Internetowej nie ma charakteru absolutnego. Kończy się tam, gdzie pojawia się - tak jak na gruncie niniejszej sprawy - zachowanie wypełniające znamiona czynu zabronionego.

G. H. (1) dokonała wpisu bez poczucia odpowiedzialności za słowa i bez jakiejkolwiek refleksji. Nie można także uznać, by jej działanie było jednorazowe i stanowiło jedynie przejaw wzburzenia czy stresu. Oskarżona umieszczała pod wpisami pokrzywdzonego również inne, nieprzychylne komentarze. Ponadto postawa oskarżonej prezentowana przed sądem wskazuje na to, że działała z rozmysłem.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. H. (2)

I

I

Sąd uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. występku z art. 255 § 2 kk w zb. z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 255 § 2 kk wymierzył oskarżonej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wymierzając oskarżonej karę Sąd miał na uwadze treść art. 53 kk. Sąd przyjął, że wina oskarżonej była znaczna. Ponadto nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające bądź ograniczające stopień winy. Oskarżona jest dorosła, posiada duże doświadczenie życiowe, a zatem powinna mieć świadomość reguł obowiązujących w społeczeństwie. Nie działała w sytuacji atypowej.

Podobnie stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd uznał za wysoki, kierując się przy tym okolicznościami podmiotowymi i przedmiotowymi wskazanymi przez ustawodawcę w art. 115 § 2 kk. Na taką ocenę wpływa fakt, że oskarżona jednym czynem naruszyła dwa przepisy karne, a jej zachowanie nie miało żadnego uzasadnienia. Oskarżona działała z rozmysłem, kierowała nią niechęć do pokrzywdzonego i nie zważała na to, jakie skutki mogą przynieść jej słowa. Swoim zachowaniem godziła w dobro w postaci porządku publicznego wyrażającego się w zapobieganiu przestępstwom i ich negatywnej ocenie w społeczeństwie, a także w dobro w postaci wolności człowieka - wolności od strachu lub obawy.

Za okoliczność łagodzącą Sąd uznał dotychczasową niekaralność oskarżonej, a także przyznanie się do zamieszczenia wskazanego komentarza.

Podstawą wymiaru kary w niniejszej sprawie w myśl art. 11 § 3 kk był przepis art. 255 § 2 kk, który przewiduje karę pozbawienia wolności do lat 3.

Analiza okoliczności sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że jedyną adekwatną reakcją karną będzie wymierzenie oskarżonej kary pozbawienia wolności.

Kara ta w sposób właściwy ukazuje zarówno oskarżonej, jak i społeczeństwu naganność postępowania oskarżonej i nieopłacalność popełniania przestępstw.

Kara ta jest realnie dolegliwa, a zatem umożliwi w stosunku do oskarżonej realizację celów prewencji indywidualnej, powstrzymując ją przed podobnym zachowaniem w przyszłości, a także zapewni realizację celu represyjnego i wychowawczego.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 kk jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. W ocenie Sądu orzeczenie wobec oskarżonej kary ograniczenia wolności bądź grzywny, po zastosowaniu art. 37a § 1 kk, nie spełni celów kary w zakresie oddziaływania na społeczeństwo, ani celów, która ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności będzie uzasadniona.

G. H. (2)

II

I

W myśl art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 kk Sąd warunkowo zawiesił oskarżonej wykonanie kary pozbawienia wolności na okres 1 roku tytułem próby. Sąd miał na uwadze fakt, że oskarżona w czasie popełnienia przestępstwa nie była skazana na karę pozbawienia wolności. Sąd jest przekonany, że takie orzeczenie kary jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.

Warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności nie oznacza bezkarności sprawcy. Stanowi natomiast istotny element motywujący, by oskarżona unikała zachowań sprzecznych z prawem.

W ocenie Sądu okres 1 roku próby jest wystarczający dla zweryfikowania stawianej prognozy kryminologicznej.

G. H. (2)

III

I

Na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk Sąd zobowiązał oskarżoną do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy. Obowiązek ten wpisuje się docelowo w dążeniu do osiągnięcia pozytywnego efektu resocjalizacyjnego wobec oskarżonej z uwagi na kontrolę jej zachowania.

G. H. (2)

IV

I

Na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł o obowiązku częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego K. D. kwoty 1000 złotych.

Stosownie do treści art. 46 § 1 kk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

W niniejszej sprawie został złożony wniosek o częściowe zadośćuczynienie, a zatem jego orzeczenie było obligatoryjne.

Sąd uznał, że kwota 1000 złotych jest adekwatna. Częściowe zadośćuczynienie we wskazanej wysokości spełni funkcję kompensacyjną oraz wychowawczą, wskaże bowiem oskarżonej rezultat jej własnych czynów, zmusi do refleksji nad swoim zachowaniem, spowoduje, że w przyszłości oskarżona nie będzie skłonna do krzywdzenia innych osób, a także zaspokoi społeczne poczucie sprawiedliwości.

Należy także wskazać, iż w myśl art. 46 § 3 kk orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie art. 46 § 1 kk nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.

G. H. (2)

V

I

Sąd orzekł na podstawie art. 41a § 1 kk zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym K. D. przez okres trzech lat w jakikolwiek sposób, tj. zarówno osobiście, jak i za pomocą środków porozumiewania się na odległość oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzon3go na odległość mniejszą niż 50 metrów.

Środek ten ma zapewnić pokrzywdzonemu poczucie bezpieczeństwa chroniąc go przed ewentualnymi niewłaściwymi zachowaniami oskarżonej w przyszłości.

Okres trzech lat będzie wystarczający dla utrwalenia właściwej postawy oskarżonej.

Ponadto oskarżona musi zdawać sobie sprawę z tego, że każdy przejaw niepokojenia pokrzywdzonego poprzez naruszenie zakazu pociągnie za sobą konsekwencje.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd brał również pod rozwagę możliwość zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. Z regulacji art. 66 § 1 i 2 kk wynika, że aby w danej sprawie zastosować warunkowe umorzenie, wina i społeczna szkodliwość czynu nie mogą być znaczne, okoliczności jego popełnienia nie mogą budzić wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia muszą uzasadniać przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Stosowanie warunkowego umorzenia postępowania jest ograniczone do sprawców lżejszych występków, tj. takich, które są zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat bądź karami łagodniejszego rodzaju.

W ocenie Sądu wina oskarżonej w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budziła wątpliwości. Oskarżona nie była dotychczas karana i prowadzi ustabilizowany tryb życia. Jej zachowanie było jednak zawinione, a stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd ocenił jako znaczny. Najważniejsza w tych rozważaniach pozostaje natomiast postawa oskarżonej. Mimo tak oczywistych dowodów i jednoczesnego niekwestionowania przez nią samą zamieszczenia "komentarza" pod wpisem pokrzywdzonego, nie potrafiła ona szczerze przeprosić pokrzywdzonego, wyrazić skruchy i żalu. Brak jest zatem pozytywnej prognozy co do zachowania oskarżonej w przyszłości. Zakończenie postępowania skorzystaniem z dobrodziejstwa ww. instytucji prowadziłoby jedynie do dalszego poczucia bezkarności oskarżonej.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VI

Sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 ze zm.), zwolnił oskarżoną od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej i wydatków poniesionych w toku postępowania wobec stwierdzenia, że uiszczenie tych kosztów byłoby dla niej zbyt uciążliwe. Sąd wziął pod uwagę sytuację majątkową oskarżonej i wysokość jej dochodów, a także to, że w pierwszej kolejności winna ona uiścić zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego.

Podpis

Sędzia Marcin Czarciński