Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 stycznia 2025 r.

Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	asesor sądowy Paweł Kamiński

po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. w T.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej V. (...) w W.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności

I.  pozbawia wykonalności tytuł wykonawczy w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 stycznia 2022 roku, sygn. akt X C 1448/20 upr, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, w części obejmującej rozstrzygnięcie o kosztach procesu (pkt V sentencji);

II.  pozbawia wykonalności tytuł wykonawczy w postaci wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 kwietnia 2022 roku, sygn. akt VIII Ca 184/22, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, w części obejmującej rozstrzygnięcie o kosztach procesu (pkt 2 sentencji);

III.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) w W. na rzecz powódki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 26 września 2024 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. wniósł o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. wydanego w sprawie X C 1448/20 co do kwoty 946,80 zł oraz pozbawienie w całości wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Okręgowego w T. wydanego w sprawie VIII Ca 184/22. Powód wniósł także o zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. M. R. w sprawie egzekucyjnej Km 1503/24 do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Uzasadniając pozew powód wskazał, że w dniu 17 maja 2024 roku zapłacił na rzecz pozwanego kwotę 1 396,80 zł, na którą składały się koszty procesu w kwocie 946,80 zł zasądzone wyrokiem Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt X C 1448/20 oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 450 zł zasądzone wyrokiem Sądu Okręgowego w T. w sprawie o sygn. akt VIII Ca 184/22. Powód podał, że ponieważ nie wiedział od kiedy powinien wyliczyć odsetki należne od kwoty 946,80 zł zwrócił się do pozwanego o wskazanie kwoty należnych odsetek, ale pozwany nie zareagował na wezwanie powoda. W dniu 25 września 2024 roku komornik M. R. zajął rachunek bankowy spółki na kwotę 2 285,87 zł. Powód wskazał, że z informacji uzyskanych w kancelarii komornika wynika, że zajęcie obejmuje kwotę zasądzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w T. pod sygn. akt X C 1448/20 w kwocie 946,80 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia 27 kwietnia 2022 roku, kwotę 450 zł zasądzoną wyrokiem Sądu Okręgowego w T. w sprawie o sygn. akt VIII Ca 184/22, koszty nadania klauzuli wykonalności w kwocie 140 zł oraz kwotę 225 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym, wskazał powód, pozwany domagał się zapłaty kwoty 1 396,80 zł, która została już zapłacona w dniu 17 maja 2024 roku. Uzasadniając wniosek o udzielenie zabezpieczenia powództwa powód wskazał, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest konieczne, bowiem bez zabezpieczenia komornik podejmie się dalszych czynności i wyegzekwuje kwoty, które są pozwanemu nienależne (k. 4-5).

Postanowieniem z dnia 14 października 2024 roku (k. 19) sąd zabezpieczył roszczenie powódki poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. M. R. w sprawie egzekucyjnej Km 1503/24 prowadzonej przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na czas trwania niniejszego postępowania.

W odpowiedzi na pozew (k. 33-34) pozwany uznał żądanie pozwu i wniósł o zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany wskazał, że wytoczenie powództwa było niepotrzebne, stąd mimo uwzględnienia powództwa to powód powinien być obciążony kosztami procesu. Pozwany wskazał, że powód nie podjął żadnej próby ugodowego rozwiązania sporu. Gdyby taka próba została podjęta, twierdzi pozwany, wniosek egzekucyjny niezwłocznie zostałby cofnięty.

W piśmie procesowym z dnia 21 listopada 2024 roku (k. 48) powód wskazał, że w obliczu uznania przez pozwanego żądania pozwu cofa wniosek o zabezpieczenie powództwa, dopuszczenie dowodu z akt postępowania egzekucyjnego w przypadku nieotrzymania przez sąd na chwilę składania pisma tychże akt oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Powód wskazał, że wytoczenie powództwa o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego było w pełni uzasadnione.

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 roku (k. 49) sąd dopuścił i przeprowadził dowód z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. M. R. w sprawie Km 1503/24 na fakty: wszczęcia, prowadzenia i stanu postępowania egzekucyjnego na wniosek (...) Spółki Akcyjnej V. (...) w W. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na podstawie tytułów wykonawczych w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 stycznia 2022 roku, sygn. akt X C 1448/20 upr oraz wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 kwietnia 2022 roku, sygn. akt VIII Ca 184/22. Sąd jednocześnie uprzedził pełnomocników stron o tym, że w obliczu uznania przez pozwanego powództwa wyrok zostanie wydany na posiedzeniu niejawnym i poinformował o prawie złożenia pisma przygotowawczego, w którym strona zabierze końcowy głos i przedstawi końcowe stanowisko.

Z powyższej możliwości skorzystał pozwany, który w piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2024 roku (k. 54) podniósł, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na pozew, iż pozew jest dotknięty brakiem formalnym, a ponadto nie dał podstaw dla wytoczenia powództwa wobec czego koszty procesu powinny obciążać powoda.

W związku z tym, że pozwany uznał powództwo, pozwany uznał powództwo, a po wniesieniu odpowiedzi na pozew, sąd uznał - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W efekcie sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym (art. 148 ¹ § 1 k.p.c.).

Sąd ustalił, co następuje:

Sąd Rejonowy w T. w punkcie V wyroku z dnia 5 stycznia 2022 roku wydanego w sprawie o sygn. akt X C 1448/20 upr zasądził od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. kwotę 946,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu. Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VIII Ca 184/22 w punkcie 1 oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 stycznia 2022 roku w sprawie X C 1448/20 i w punkcie 2 zasądził od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za instancję odwoławczą. Obydwa wyroki zostały zaopatrzone w klauzulę wykonalności dnia 17 czerwca 2024 roku, zaś tytuły wykonawcze wydane wierzycielowi do rąk jego pełnomocnika. W klauzuli wykonalności wskazano nazwy stron: wierzyciel (...) S.A. w W. i numer w Krajowym Rejestrze Sądowym: (...) oraz dłużnika (...) sp. z o.o. z siedzibą w T. KRS: (...).

Fakty bezsporne, a nadto

Powód wpłacił na rachunek bankowy pozwanego w dniu 17 maja 2024 roku kwotę 1 396,80 zł tytułem kosztów procesu za I instancję w sprawie X C 1448/20 w wysokości 946,80 zł oraz 450 zł za II instancję. Również 17 maja 2024 roku I. S., prokurent powodowej spółki zwróciła się wiadomością e-mail do pozwanego na adres poczty elektronicznej: szkody@compensa.pl o wskazanie należnej pozwanemu kwoty odsetek od kwot zasądzonych tytułem kosztów procesu w sprawie X C 1448/20 w pierwszej i drugiej instancji. Wraz z wiadomością e-mail prokurent powodowej spółki przysłała pozwanej także potwierdzenie zapłaty kosztów procesu w formie załącznika do wiadomości e-mail. Wiadomość pozostała bez odpowiedzi ze strony pozwanego.

Fakty bezsporne, a nadto

dowód: potwierdzenie przelewu z dnia 17 maja 2024 r. – k. 11, wiadomość e-mail z dnia 17 maja 2024 r.

Mimo dokonania przelewu pozwany (...) Spółka Akcyjna V. (...) w W. pismem z dnia 16 lipca 2024 roku (nadanym w placówce pocztowej do komornika) złożył do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. M. R. wniosek o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych w postaci wyroku Sądu Rejonowego z dnia 5 stycznia 2022 roku wydanego w sprawie o sygn. akt X C 1448/20 upr wraz z klauzulą wykonalności z dnia 17 czerwca 2024 roku oraz wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 kwietnia 2022 roku wraz z klauzulą wykonalności. Wniosek obejmował żądanie wyegzekwowania od dłużnika (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na rzecz wierzyciela (...) Spółki Akcyjnej V. (...) w W. kwoty 946,80 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w I instancji, kwoty 450 zł zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu w II instancji, kwoty 140 zł tytułem zwrotu kosztów uzyskania klauzuli wykonalności i kosztów postępowania egzekucyjnego wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Fakty bezsporne, a nadto

dowód: wniosek o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego z dnia 16 lipca 2024 r. wraz z kopertą – w aktach postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. M. R. w sprawie egzekucyjnej Km 1503/24 – k. 5-8

Komornik zgodnie z wnioskiem wszczął przystąpił do postępowania egzekucyjnego prowadzonego pod sygnaturą akt Km 1503/24 m.in. zajmując wierzytelność z rachunku bankowego powoda oraz wierzytelności zwrotu podatku pismem o czym zawiadomił pismami z dnia 24 września 2024 roku. W dniu 25 września 2024 roku prokurent powodowej spółki (...) stawiła się w kancelarii komornika przedstawiając potwierdzenie płatności na rzecz wierzyciela kwoty 1396,80 zł. Złożyła także potwierdzenie uiszczenia kwoty 600 zł na rachunek bankowy komornika, na którą to kwotę składały się suma 267,25 zł tytułem odsetek, 140 zł tytułem kosztów klauzuli, 15 zł tytułem kosztów zastępstwa w egzekucji i 150 zł tytułem opłaty stosunkowej. Komornik postanowieniem wydanym tego samego dnia, tj. 25 września 2024 roku wstrzymał się z dokonaniem dalszych czynności w zakresie kwot 946,80 zł i 450 zł, a także zwrócił się do pełnomocnika wierzyciela o zajęcie stanowiska co do kwoty 1 396,80 zł. Pełnomocnik wierzyciela w odpowiedzi na wezwanie komornika pismem z dnia 9 października 2024 roku wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Fakty bezsporne, a nadto

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie faktów bezspornych, niezaprzeczonych twierdzeń stron, dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i w aktach postępowania egzekucyjnego Km 1503/24. Sąd w pełni dał wiarę dowodom w postaci dokumentów zgromadzonych w toku procesu, albowiem ich prawdziwość nie budziła w ocenie Sądu wątpliwości. Strony także nie kwestionowały prawdziwości zgromadzonych w sprawie zarówno w aktach sprawy, jak i aktach postępowania egzekucyjnego dokumentów. Tworzą one logiczną całość i przedstawiają one działania stron po wydaniu wyroków, które stanowią tytuły wykonawcze w sprawie, a także przebieg postępowania egzekucyjnego.

Poza tym w niniejszej sprawie nie był zresztą przedmiotem sporu stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, natomiast pozwany uznał powództwo.

Zgodnie z treścią art. 213 § 2 k.p.c., sąd jest związany uznaniem powództwa, przy czym sąd ma również obowiązek kontroli, czy uznanie nie jest sprzeczne z prawem, z zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Orzecznictwo stanowi przy tym, że uznanie będące aktem dyspozytywnym o ograniczonym zakresie obejmuje zarówno okoliczności faktyczne, jak i podstawę prawną danej sprawy, tzn. zespół obowiązujących przepisów, na podstawie których sąd ma wydać rozstrzygnięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1976 r., III CRN 232/76, LEX nr 2062). Sąd, wydając wyrok, może poprzestać na uznaniu pozwu tylko wtedy, gdy nie budzi ono wątpliwości w okolicznościach sprawy. Przez „okoliczności sprawy” należy przy tym rozumieć niezbędne elementy stanu faktycznego i prawnego, które uzasadniają żądanie pozwu i do których odnosi się uznanie zgłoszonego żądania. Jeżeli więc elementy stanu faktycznego i prawnego uzasadniają żądanie, sąd - po ich sprawdzeniu - może poprzestać na uznaniu i przyjąć, że przeprowadzenie postępowania dowodowego jest zbędne. Inaczej mówiąc, jeżeli żądanie jest usprawiedliwione w świetle przytoczonych przez powoda i przyznanych przez pozwanego okoliczności faktycznych i ma swoją podstawę prawną w istnieniu konkretnych przepisów, sąd, wydając wyrok, może poprzestać na uznaniu. Ze stwierdzenia tego wypływa więc wniosek, że poprzestanie na uznaniu pozwu jest możliwe tylko wtedy, gdy sąd dokonał kontroli zgodności żądania pozwu z obowiązującym prawem i gdy kontrola ta wypadła pozytywnie dla powoda (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2024 r. II NsNc 510/23, LEX nr 3785725).

Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że oświadczenie pozwanego złożone w pierwszym piśmie procesowym o uznaniu powództwa było sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego lub miało na celu obejście prawa. Dokumenty złożone w tej sprawie przez strony pozwalają sądzić, iż roszczenie powoda jest zasadne.

Zgodnie z dyspozycją art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może oprzeć powództwo także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy, na zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zgłoszenie tego zarzutu w sprawie było z mocy ustawy niedopuszczalne, a także na zarzucie potrącenia.

Zgodnie z art. 843 § 1 k.p.c., powództwa przeciwegzekucyjne wytacza się przed sąd rzeczowo właściwy, w którego okręgu prowadzi się egzekucję. Miejsce prowadzenia egzekucji określa się na podstawie przepisów niniejszego kodeksu regulujących właściwość miejscową organu egzekucyjnego także wtedy, gdy do prowadzenia egzekucji został wybrany komornik poza właściwością ogólną. Przepis ten nie przewiduje żadnych szczególnych zasad dotyczących ustalania właściwości rzeczowej, wobec czego, jako że jest to sprawa o prawo majątkowe, o tym czy sądem pierwszej instancji właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd rejonowy czy sąd okręgowy decyduje wartość przedmiotu sporu (por. art. 16 § 1 k.p.c. i art. 17 § 1 pkt 4 k.p.c.). W przedmiotowej sprawie wartość przedmiotu sporu została określona przez powoda na kwotę 1 397 zł, wobec czego właściwym do rozpoznania sprawy sądem był Sąd Rejonowy w T..

W przedmiotowej sprawie poza sporem był fakt, iż powód spełnił świadczenie w zakresie, w jakim domagał się pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności. Poza sporem w niniejszej sprawie jest okoliczność, że kwestionowane w niniejszym tytuły wykonawcze w postaci wyroku Sądu Rejonowego z dnia 5 stycznia 2022 roku wydanego w sprawie o sygn. akt X C 1448/20 upr oraz wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 kwietnia 2022 roku VIII Ca 184/22 z dnia 27 kwietnia 2022 r., zaopatrzony w sądową klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w T. dnia 17 czerwca 2024 roku, obejmują wierzytelność pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) w W.. W obydwu wyrokach niedokładnie określono nazwę powoda jako (...) Spółka Akcyjna w W.”, lecz nie budzi wątpliwości, że to na rzecz pozwanego zasądzone określone w punkcie V wyroku Sądu Rejonowego w T. i punkcie 2 wyroku Sądu Okręgowego w T. zasądzono wskazane w nich kwoty tytułem zwrotu kosztów procesu, tym bardziej, że w klauzuli wykonalności wskazany został numer Krajowego Rejestru Sądowego pozwanego jako wierzyciela.

Wątpliwości nie budziła też kwestia legitymacji procesowej stron. W przypadku wystąpienia z żądaniem pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego legitymacja czynna przysługuje osobie zobowiązanej według treści tytułu (dłużnikowi) zaś legitymacja bierna osobie uprawnionej tj. wierzycielowi. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezspornie powód jest dłużnikiem, zaś pozwany wierzycielem według treści tytułu wykonawczego.

Pozwany mimo, że świadczenie zostało spełniony złożył wniosek o wszczęcie i prowadzenie egzekucji, wobec czego powód miał podstawy ku temu, by wytoczyć powództwo przeciwegzekucyjne. Wbrew twierdzeniom pozwanego, w ocenie sądu brak wskazania w pozwie czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia (wymóg formalny pozwu z art. 187 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie stanowił przesłanki uzasadniającej zwrot pozwu. Jak wskazuje T. S.: „różne są skutki niespełnienia przez powoda wymogów formalnych (i fiskalnych) pozwu – o ile zasadą jest, że braki powinny zostać uzupełnione w trybie art. 130 KPC, to niektóre nie uniemożliwiają nadania sprawie biegu, a ich brak może skutkować przekazaniem sprawy według właściwości (w wypadku okoliczności faktyczne uzasadniające właściwość sądu), nadaniem sprawie biegu bez żadnych konsekwencji (w wypadku informacji o próbie pozasądowego rozwiązania sporu i oznaczenie daty wymagalności roszczenia w sprawach o zasądzenie roszczenia), czy niewydaniem nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym (w wypadku nieudowodnienia roszczenia dokumentami wymienionymi w art. 485 KPC). Nie znajduje więc uzasadnienia pogląd, że pozew, który nie zawiera składników obligatoryjnych, podlega zwrotowi stosownie do art. 130 § 2 KPC, a zamieszczenie w pozwie wszystkich składników obligatoryjnych stanowi dodatkowy warunek formalny pozwu” (T. Szanciło (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–45816. Tom I, red. T. Szanciło, Legalis 2023, uwagi do art. 187, teza 5). Sąd podziela powyżej wyrażony pogląd i stoi na stanowisku, że sprawie można nadać bieg bez żadnych konsekwencji, jeżeli jedynym brakiem formalnym pozwu jest brak wskazania informacji o próbie pozasądowego rozwiązania sporu. Oprócz tego sąd zwraca uwagę na to, że specyfika postępowania z powództwa o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności powoduje, że roszczenie powoda i tak nie mogłoby zostać spełnione w trybie pozasądowym. Pozwany w przypadku zainicjowania rozmów pozasądowych mógłby nie inicjować postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, którym dysponuje, lecz nie mógłby pozbawić go wykonalności. Na marginesie zresztą powód w dniu 17 maja 2024 roku poinformował wiadomością e-mail pozwanego o uiszczeniu na jego rzecz kwoty kosztów procesu wynikających z wyroków Sądu Rejonowego z dnia 5 stycznia 2022 roku wydanego w sprawie o sygn. akt X C 1448/20 upr (pkt V sentencji wyroku) oraz z wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 kwietnia 2022 roku VIII Ca 184/22 z dnia 27 kwietnia 2022 r. Wiadomość ta pozostała bez odpowiedzi, a pozwany i tak zainicjował postępowanie egzekucyjne.

Jako, że świadczenie w wysokości 946,80 zł wynikające z tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Rejonowego z dnia 5 stycznia 2022 roku wydanego w sprawie o sygn. akt X C 1448/20 upr (pkt V sentencji wyroku) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia 17 czerwca 2024 roku oraz w wysokości 450,00 zł wynikające z tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 kwietnia 2022 roku VIII Ca 184/22 z dnia 27 kwietnia 2022 r. (pkt 2 sentencji wyroku) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia 17 czerwca 2024 roku zostało spełnione przez powoda, a ponadto pozwany uznał powództwo, sąd orzekł o pozbawieniu wykonalności tytułów wykonawczych zgodnie z żądaniem pozwu w punktach I i II wyroku. Uznanie powództwa oznacza, że pozwany bez zastrzeżeń poddaje się powództwu, wyrażając wolę wydania wyroku zgodnego z treścią żądania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2024 r. (...) 947/22, LEX nr 3715863). Dla porządku sąd zaznacza, że powód w pozwie wniósł o pozbawienie tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. wydanego w sprawie X C 1448/20 w części, tj. co do kwoty 946,80 zł (punkt 1 petitum pozwu) oraz pozbawienia w całości wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Okręgowego w T. wydanego w sprawie VIII Ca 184/22 (punkt 2 petitum pozwu). Sąd w wyroku sprecyzował jakie rozstrzygnięcia zapadłe we wspomnianych wyrokach podlegające wykonaniu w drodze egzekucji na żądanie pozwanego zostają pozbawione wykonalności przez odwołanie się do konkretnych punktów sentencji tych wyroków. W istocie rzeczy sąd orzekł wszakże zgodnie z żądaniem pozwu i zgodnie z uznaniem przez pozwanego powództwa. W judykaturze przyjmuje się, że w przypadku nieprecyzyjnego określenia żądania pozwu sąd nie tylko może, lecz w istocie ma obowiązek odpowiednio je zmodyfikować, jednakże zgodnie z wolą powoda i w ramach podstawy faktycznej powództwa (por np. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2013 r., I CSK 555/12, L.).

O kosztach procesu Sąd, w punkcie III wyroku, orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹, § 3 i art. 99 k.p.c., mając na uwadze zasadę odpowiedzialności strony za wynik procesu i zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 387 zł. Powód wygrał sprawę w całości, wobec czego przysługiwał mu zwrot poniesionych przez niego kosztów procesu. Na koszty procesu poniesione przez powoda w kwocie 387 zł składały się: 100 zł opłaty sądowej od pozwu, 270 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego określonych na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (T.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Kwota 387 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została zasądzona od pozwanego na rzecz powoda wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z treścią brzmieniem art. 98 § 1 ¹ k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sąd nie znalazł podstaw, by na podstawie art. 101 k.p.c. obciążyć kosztami procesu powoda. Zgodnie z treścią tego przepisu, zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Aby ten przepis znalazł zastosowanie konieczne jest spełnienie łącznie trzech przesłanek:

1) niedanie przez pozwanego powodu do wytoczenia sprawy;

2) uznanie żądania pozwu przez pozwanego przy pierwszej czynności;

3) uwzględnienia przez sąd powództwa.

W przedmiotowej sprawie dwie z trzech przesłanek zostały spełnione, lecz sąd nie zgadza się z twierdzeniem pozwanego, jakoby nie dał powodu do wytoczenia powództwa. Przeciwnie – powód już 17 maja 2024 roku zapłacił na jego rzecz kwoty wynikające z wyroków stanowiących tytuły wykonawcze będące przedmiotem niniejszego postępowania. Również 17 maja 2024 roku powód wiadomością e-mail poinformował pozwanego o tym, że kwoty te zostały przelane na rachunek bankowy pozwanego i załączył na tę okoliczność dowód potwierdzający spełnienie świadczenia. Powód zwrócił się do pozwanego również o wskazanie kwoty odsetek, które jest mu winien. Powód miał prawo sądzić, że pozwany nie złoży wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w zakresie kwot, które uiścił. Mimo to pozwany, choć był, a przynajmniej powinien być świadomy spełnienia świadczenia, wystąpił o nadanie klauzuli wykonalności, a następnie zainicjował postępowanie egzekucyjne, co doprowadziło do zajęcia przez komornika wierzytelności powoda i zmusiło powoda do wytoczenia powództwa w celu obrony przed postępowaniem egzekucyjnym. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 grudnia 1965 r., (sygn. II CZ 110/65, LEX nr 4515), przepis art. 101 k.p.c. nie ma zastosowania w tych przypadkach, gdy osiągnięcie skutku prawnego nie może nastąpić w inny sposób, jak tylko przez wytoczenie powództwa. Trzeba mieć na względzie, że istnienie tytułu wykonawczego zawsze stanowi dla dłużnika zobowiązanego wobec wierzyciela, według treści tego tytułu, zagrożenie egzekucją. Wierzyciel w każdej chwili może żądać wszczęcia egzekucji, a komornik nie jest uprawniony do badania czy wierzyciel, na którego opiewa tytuł wykonawczy, zachował materialne uprawnienie i nie mógłby odmówić wszczęcia egzekucji. Takie samo stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2012 r., (sygn. akt IV CZ 121/12, LEX nr 1288733), wskazując, że jeśli zachodzą okoliczności stanowiące podstawę powództwa opozycyjnego, o którym mowa w art. 840 k.p.c., sam fakt dysponowania przez wierzyciela tytułem wykonawczym, który może stanowić podstawę egzekucji, daje dłużnikowi powód do wytoczenia sprawy w rozumieniu art. 101 k.p.c. Jeśli więc w takiej sytuacji powództwo zostaje wytoczone przez dłużnika, to może on zasadnie domagać się zasądzenia zwrotu kosztów procesu na podstawie art. 98 k.p.c. W przedmiotowej sprawie powództwo zostało zasadnie wytoczone przez powoda, o czym świadczy również fakt uznania powództwa przez pozwanego, wobec czego powodowi należał się zwrot kosztów procesu zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy na podstawie art. 98 k.p.c.