Treść orzeczenia I C 815/25 - Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

I C 815/25 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Rejonowy w Toruniu z 2025-11-26

Sygn. akt: I C 815/25 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	asesor sądowy Paweł Kamiński
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Karolina Kotowska

po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. w Toruniu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej V. (...) w W.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) w W. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. kwotę 2 891,37 zł (dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt jeden złotych trzydzieści siedem groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 lutego 2025 r. do dnia zapłaty;

II. w pozostałej części powództwo oddala;

III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 324,33 zł (trzysta dwadzieścia cztery złote trzydzieści trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. wniósł w dniu 1 kwietnia 2025 roku (data nadania) pozew przeciwko (...) Spółce Akcyjnej V. (...) w W. o zasądzenie kwoty 5 570,57 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 lutego 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17 złotych z tytułu poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż w dniu 20 marca 2025 roku doszło do uszkodzenia należącego do poszkodowanego R. S. pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...). Poszkodowanego z pozwanym łączyła umowa ubezpieczenia Autocasco. Poszkodowany poniósł koszty naprawy, które zgodnie z załączonym do pozwu kosztorysem i fakturą VAT wyniosły 21 216,54 zł. W wyniku umowy cesji zawartej z poszkodowanym powód nabył wierzytelność przysługującą w związku ze szkodą komunikacyjną. Powód zaznaczył, że poszkodowany zawarł z pozwanym umowę ubezpieczenia Autocasco w wariancie SERWIS, w związku z czym rozliczenie szkody nastąpiło na podstawie faktury dokumentującej naprawę pojazdu, wystawionej przez zakład dokonujący tej naprawy zgodnie z postanowieniami ogólnych warunków ubezpieczenia Autocasco. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego zweryfikował kosztorys i fakturę VAT, a następnie wypłacił powodowi bezsporną kwotę odszkodowania z tytułu naprawy pojazdu w łącznej kwocie 15 645,97 złotych. Powód dochodził pozwem różnicy pomiędzy kwotą wynikającą z faktury, a kwotą wypłaconą przez pozwanego wynoszącej 5 570,57 zł. Uzasadniając datę wymagalności roszczenia, będącą zarazem datą, od której powód domagał się odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty należności głównej, powód podał, że datą tą jest dzień 6 lutego 2025 roku – następny po dniu wypłacenia przez pozwanego pierwszej, bezspornej kwoty odszkodowania (k. 4-7).

W dniu 25 kwietnia 2025 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Toruniu wydał w sprawie X Nc 966/25 nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w całości uwzględniający żądanie pozwu (k. 56).

W ustawowym terminie pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym zaskarżając go w całości. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany w uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty potwierdził, że ponosi odpowiedzialność umowną za szkodę powstałą w związku ze zdarzeniem z dnia 13 września 2024 roku w pojeździe marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Pozwany wskazał, że wypłacił dotychczas łącznie kwotę 15 645,97 zł tytułem odszkodowania odpowiadającego wysokości kosztów naprawy określonych na podstawie zweryfikowanej kalkulacji kosztów naprawy sporządzonej przez warsztat naprawczy dokonujący naprawy uszkodzonego pojazdu oraz postanowień OWU AC i w ocenie pozwanego powodowi nie przysługują żadne dalsze świadczenia z tytułu zawartej umowy autocasco i zdarzenia z 13 września 2024 roku. Pozwany podał, iż ponosi nie odpowiedzialność deliktową, lecz kontraktową w ramach ubezpieczenia autocasco, do którego zastosowanie mają Ogólne Warunki Ubezpieczeń. W związku z tym w sprawie nie obowiązuje zasada pełnej kompensaty szkody, lecz wysokość odszkodowania jest ściśle określona i ograniczona zapisami umowy i ogólnych warunków ubezpieczeń stanowiących integralną część umowy ubezpieczenia. Pozwany podał, że określił wysokość należnego powodowi odszkodowania w oparciu o postanowienie § 5 ust. 3 pkt 1 OWU (k. 62-67).

W piśmie przygotowawczym z dnia 18 czerwca 2025 roku strona powodowa podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Powód zaznaczył, że przeprowadził naprawę zgodnie z wytycznymi producenta pojazdu, przy użyciu nowoczesnych technik i przy użyciu oryginalnych części zamiennych. Powód twierdził, że stawka za roboczogodzinę prac naprawczych stosowana przez niego nie jest nadmiernie wygórowana. Powód twierdził, że w ogólnych warunkach umowy brak jest jasno określonej metodologii, na podstawie której zostałby wyliczony wynik końcowy. Powód twierdził, że postanowienia zawarte w OWU powinny wskazywać sposób ustalania stawki za roboczogodzinę. Brak takiego zapisu zdaniem powoda prowadzi do samowoli ubezpieczyciela w ustalaniu wysokości odszkodowania. Powód twierdził, że umowa ubezpieczenia powinna określać sposób ustalenia wysokości świadczenia w taki sposób, który w chwili zajścia zdarzenia objętego ubezpieczeniem pozwoli na obiektywne zweryfikowanie wysokości odszkodowania. Powód twierdził też, że pozwany nie wykazał, aby zastosowana przez powoda stawka w wysokości 320 zł netto za jedną roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych mieściła się poza przedziałem cenowym stosowanym na rynku lokalnym przez inne zakłady naprawcze. Powód twierdził też, że nawiązał kontakt z pozwanym, przedłożył za pośrednictwem poczty elektronicznej kalkulację naprawy pojazdu z prośbą o jej akceptację, czym wypełnił obowiązek uzgodnienia z pozwany sposobu i kosztów naprawy (k. 92-95).

Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:

R. S., zamieszkały w miejscowości G., zawarł w dniu 23 listopada 2023 roku z (...) Spółką Akcyjną w W. umowę ubezpieczenia: Polisę C. Komunikacja numer (...). Pojazdem objętym ubezpieczeniem był samochód marki D. (...)’ (...), rok produkcji 2021, nr rejestracyjny (...). Umowa przewidywała wariant ubezpieczenia w zakresie Autocasco w wariancie Serwis z sumą ubezpieczenia w wysokości 70 800 zł brutto. Umowa przewidywała zniesienie udziału własnego, rozszerzony zakres terytorialny, zniesienie amortyzacji części i objęcie ryzyka kradzieży, za wyjątkiem kradzieży terytorium Albanii, Białorusi, Mołdawii, Rosji i Ukrainy oraz stałą sumę ubezpieczenia. W umowie nie zastrzeżono natomiast nieredukcyjnej sumy ubezpieczenia AC. Przed zawarciem umowy poszkodowanemu doręczono w formie pisemnej lub elektronicznej (w sposób umożliwiający przechowywanie i odtwarzanie w zwykłym toku czynności) m. in. Ogólne warunki ubezpieczenia pojazdów – C. Komunikacja ( (...), (...)) zatwierdzone przez Zarząd (...) S.A. V. (...) ( (...)) uchwałą nr (...) z dnia 17 sierpnia 2020 roku, Aneks (...) zatwierdzony przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 22 września 2021 roku, Aneks (...) zatwierdzony przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 30 czerwca 2021 roku, Aneks (...) zatwierdzony przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 2 grudnia 2022 roku i Aneks (...) zatwierdzony przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 21 lutego 2023 roku. Okres ubezpieczenia na podstawie Polisy C. Komunikacja numer (...) to okres od 23 listopada 2023 roku do 22 listopada 2024 roku. Integralną część umowy, a także podstawę zawartej umowy stanowiły Ogólne warunki ubezpieczenia pojazdów – C. Komunikacja ( (...), (...)) zatwierdzone przez Zarząd (...) S.A. V. (...) ( (...)) uchwałą nr (...) z dnia 17 sierpnia 2020 roku zmienione Aneksem (...) zatwierdzonym przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 22 września 2021 roku, Aneksem (...) zatwierdzonym przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 30 czerwca 2021 roku, Aneksem (...) zatwierdzonym przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 2 grudnia 2022 roku i Aneksem (...) zatwierdzonym przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 21 lutego 2023 roku.

Zgodnie z zawartym w rozdziale II § 1 ust. 4 Ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów – C. Komunikacja ( (...), (...)) (dalej: OWU), umowa AC może zostać zawarta w wariantach: 1) serwisowym, 2) „Warsztat partnerski”, 3) kosztorysowym.

Zgodnie z § 4 ust. 4 OWU, z zastrzeżeniem ust. 7 oraz z wyjątkiem przypadków, kiedy zgodnie z innymi zapisami OWU bierze się pod uwagę koszt części alternatywnych, ustalając wysokość kosztów naprawy koszt części zamiennych obniża się o kwotę odpowiadającą zużyciu eksploatacyjnemu części pojazdu według poniższych zasad:

1) 15% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu nie przekracza 1 roku,

2) 30% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu przekracza 1 rok i nie przekracza 3 lat,

3) 45% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu przekracza 3 lata i nie przekracza 5 lat,

4) 55% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu przekracza 5 lat i nie przekracza 8 lat,

5) 65% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu przekracza 8 lat, przy czym przez okres eksploatacji pojazdu rozumie się okres liczony od dnia pierwszej rejestracji pojazdu, o ile rejestracja nastąpiła w roku produkcji pojazdu, do pierwszego dnia okresu obowiązywania umowy; jeśli data pierwszej rejestracji pojazdu nie jest znana lub rejestracja nastąpiła w późniejszym roku kalendarzowym niż rok produkcji pojazdu, to okres eksploatacji liczony jest od 31 grudnia roku produkcji pojazdu.

Zgodnie z § 4 ust. 5 OWU, jeżeli w trakcie eksploatacji pojazdu dokonano wymiany części i zostanie to udokumentowane przez Ubezpieczonego, to wysokość kwoty, o jaką zostanie obniżona suma odszkodowania z uwagi na zużycie eksploatacyjne tej części, ustala się dla tej części odrębnie przy uwzględnieniu okresu eksploatacji zgodnie z zasadami określonymi w ust. 4.

Zgodnie z § 4 ust. 6 OWU, w wariantach serwisowym i „Warsztat partnerski” umowę można zawrzeć w opcji, zgodnie z którą w przypadku, gdy Ubezpieczony udokumentuje naprawę pojazdu, nie stosuje się zasady obniżania sumy odszkodowania, określonej w ust. 4 i 5 („Brak amortyzacji części zamiennych”).

Zgodnie z § 4 ust. 7 OWU, każdorazowo ustalając wysokość kosztów naprawy zużycie eksploatacyjne ogumienia, akumulatora, elementów ciernych układu hamulcowego, napędowego oraz wydechowego określa się na podstawie rzeczywistego stopnia zużycia tych elementów. Jest ono uwzględniane poprzez obniżenie wartości tych elementów pojazdu proporcjonalne do rzeczywistego stopnia ich zużycia.

Zgodnie z treścią § 6 ust. 1 pkt 1 OWU suma odszkodowania w wariantach serwisowym i „Warsztat partnerski” równa jest, przy uwzględnieniu pozostałych postanowień OWU kosztom naprawy pojazdu ustalonym w zależności od wariantu ubezpieczenia. Koszty naprawy pojazdu ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających jej zakres i koszt. Przed rozpoczęciem naprawy muszą one zostać zaakceptowane przez (...). Przedstawiony kosztorys naprawy jest weryfikowany przez (...) w wariancie serwisowym zgodnie z zasadami określonymi w § 5 ust. 3 pkt 1. § 6 OWU znajduje zastosowanie w przypadku ustalania rozmiaru szkody i określania sumy odszkodowania w przypadku szkody powstałej w Polsce, innej niż całkowita.

Zgodnie z § 5 ust. 1 OWU, za szkodę całkowitą uznaje się utratę pojazdu oraz uszkodzenie pojazdu, jeśli koszty naprawy przekraczają: 1) 70% wartości rynkowej pojazdu w dniu powstania szkody, jeśli jest równa sumie ubezpieczenia albo jest od niej niższa, 2) 70% sumy ubezpieczenia, jeśli wartość rynkowa pojazdu w dniu powstania szkody jest wyższa od sumy ubezpieczenia.

Zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 1 OWU, sposób wyliczania kosztów naprawy, o których mowa w ust. 1, ustala się w zależności od wariantu ubezpieczenia, zgodnie z poniższymi zasadami: 1) w wariancie serwisowym bierze się pod uwagę koszt robocizny ustalony w oparciu o technologiczne czasy napraw określone przez producenta pojazdu i ujęte w systemie eksperckim (...), (...) lub (...) oraz średnią stawkę za 1 roboczogodzinę naprawy, wyliczoną ze stawek stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi na terenie miejsca rejestracji pojazdu, a w przypadku pojazdów będących przedmiotem umowy leasingu – na terenie miejsca zamieszkania (lub siedziby) leasingobiorcy podanego przy zawieraniu umowy na potrzeby ustalenia wysokości składki ubezpieczeniowej. Bierze się też pod uwagę koszt oryginalnych części zamiennych określony w systemie eksperckim (...), (...) lub (...). Koszt ten brany jest pod uwagę w kwocie nie wyższej niż koszt oryginalnych części zamiennych wynikający z wysokości cen zalecanych przez producenta lub importera pojazdów danej marki do stosowania przez autoryzowane stacje obsługi.

Fakty bezsporne, a nadto dowód : kopia Polisy C. Komunikacja nr (...) z dnia 23 listopada 2023 roku - k. 14, Ogólne warunki ubezpieczenia - k. 15-36v

W dniu 13 września 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do poszkodowanego R. S.. Pojazd poszkodowanego był zarejestrowany w mieście T. - organem wydającym dowód rejestracyjny pojazdu był Prezydent Miasta T..

Fakty bezsporne, a nadto dowód : kopia dowodu rejestracyjnego pojazdu – k. 13 oraz na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_13_Dokument_przychodzący.pdf, podsumowanie zgłoszenia - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_5_Dokument_przychodzący.pdf, fotografie uszkodzonego pojazdu - na płycie CD – k. 69, w folderze o nazwie :. (...)_ (...)-1_PK_1

Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 7 października 2024 roku. Pozwany prowadził postępowanie likwidacyjne pod numerem (...).

Pismem z dnia 7 października 2024 roku pozwany skierował do poszkodowanego R. S. prośbę o przesłanie następujących dokumentów: zaświadczenia o uprawnieniach do kierowania pojazdami, notatki policyjnej lub oświadczenia sprawcy, dowodu rejestracyjnego pojazdu, numer konta bankowego do wypłaty odszkodowania. Pozwany zaznaczył, że przekazanie mu tych dokumentów jest konieczne w celu rozpatrzenia zgłoszonych przez poszkodowanego roszczeń. W dniu 8 października 2024 roku pozwany dokonał wyceny pojazdu marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w programie E. ustalając wartość pojazdu na dzień 8 października 2024 roku na kwotę 54 600 zł. Pozwany w dniu 10 października 2024 roku, skontaktował się z poszkodowanym, który w rozmowie telefonicznej oświadczył, że będzie naprawiał auto w serwisie. Pismem z dnia 10 października 2024 roku pozwany wezwał poszkodowanego o pisemną deklarację dotyczącą sposobu rozliczenia szkody złożoną przez wszystkich właścicieli uszkodzonego mienia ze wskazaniem numeru rachunku bankowego odbiorcy odszkodowania oraz o oświadczenie kierującego o uprawnieniach do kierowania pojazdem. Pismem z dnia 17 października 2024 roku pozwany ponowił wezwanie poszkodowanego o pisemną deklarację dotyczącą sposobu rozliczenia szkody złożoną przez wszystkich właścicieli uszkodzonego mienia ze wskazaniem numeru rachunku bankowego odbiorcy odszkodowania oraz o oświadczenie kierującego o uprawnieniach do kierowania pojazdem. Poszkodowany nie przedstawił jednak na wezwanie pozwanego pisemnej deklaracji dotyczącej sposobu rozliczenia szkody złożonej przez wszystkich właścicieli uszkodzonego mienia ze wskazaniem numeru rachunku bankowego odbiorcy odszkodowania oraz oświadczenia kierującego o uprawnieniach do kierowania pojazdem. Skutkiem tego pozwany w dniu 31 października 2024 roku wydał decyzję o odmowie wypłaty odszkodowania.

Bezsporne, a nadto dowód : podsumowanie zgłoszenia - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_5_Dokument_przychodzący.pdf, potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia o szkodzie z dnia 7 października 2024 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_2_Dokument_wychodzący.pdf, wycena pojazdu numer (...) z dnia 8 października 2024 roku - na płycie CD – k. 69, plik: D_ (...)-1_PK_1_ (...)_1_wycena.pdf, notatka z dnia 10 października 2024 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_11_Notatka.pdf, informacja o procesie likwidacji szkody z dnia 10 października 2024 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_12_Dokument_wychodzący.pdf, informacja o procesie likwidacji szkody z dnia 17 października 2024 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_14_Dokument_wychodzący.pdf, decyzja o odmowie wypłaty odszkodowania z dnia 31 października 2024 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_15_Dokument_wychodzący.pdf

Naprawę pojazdu poszkodowany zlecił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. w dniu 30 stycznia 2025 roku. W umowie zlecenia strony zastrzegły, że rozliczenie zleconej naprawy uszkodzonego pojazdu nastąpi na podstawie kosztorysu sporządzonego przez zleceniobiorcę ( (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w T.) na podstawie wykonanych i koniecznych prac naprawczych, przyjmując stawkę za jedną roboczogodzinę w wysokości 345 zł netto, faktur VAT za naprawę i użyte do naprawy materiały lub na podstawie innych okoliczności świadczących o poniesionych przez zleceniobiorcę kosztach mających związek z realizacją umowy. W przypadku rozliczenia bezgotówkowego pomiędzy zleceniobiorcą a ubezpieczycielem, zleceniodawca (poszkodowany R. S.) jest zobowiązany do dostarczenia zleceniobiorcy niezbędnych do tego dokumentów (§ 3 ust. 1 umowy).

Dowód : kopia umowy zlecenia naprawy z dnia 30 stycznia 2025 roku - k. 42, a także na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_21_Dokument_przychodzący.pdf

W dniu 30 stycznia 2025 roku R. S. zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w T. umowę przelewu wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów naprawy pojazdu marki D. o nr rej. (...) powstałych w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 13 września 2024 roku. W umowie przelewu wskazano także, że szkoda likwidowana jest przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym pod numerem akt szkody (...). Poszkodowany podpisała umowę przelewu wierzytelności osobiście, natomiast w imieniu (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w T. umowę zawarł pełnomocnik - M. P..

Dowód : kopia umowy przelewu wierzytelności z dnia 30 stycznia 2025 roku - k. 11-11v, a także na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_21_Dokument_przychodzący.pdf, kopia pełnomocnictwa z dnia 2 maja 2021 roku – k. 12

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. przeprowadził naprawę uszkodzonego pojazdu i z tego tytułu wystawił poszkodowanej fakturę nr (...) z dnia 25 lutego 2025 roku na kwotę 21 216,54 złotych. Usługa naprawcza została wykonana w dniu 25 lutego 2025 roku. Z kolei koszty naprawy pojazdu ujęte w kalkulacji naprawy nr (...) sporządzonej przez powoda w dniu 20 lutego 2025 roku wynoszą 21 216,52 zł. Różnica pomiędzy kwotami wskazanymi na fakturze i w kosztorysie wynika z różnicy kosztów normaliów 2% – na fakturze ich koszt wynosi 109,79 zł netto, natomiast w kosztorysie 109,76 zł netto, a także z różnicy w kosztach części zamiennych – na fakturze ich koszt wynosi 5 487,90 zł netto, zaś w kosztorysie 5 487,91 zł netto. W dniu 3 lutego 2025 roku wiadomością e-mail powód wysłać pozwanego w załączeniu kosztorys, dokumentację zdjęciową, oświadczenie poszkodowanego R. S. z dnia 30 stycznia 2025 roku o uprawnieniach do kierowania pojazdem i o tym, że w chwili kolizji nie w stanie po spożyciu alkoholu, nietrzeźwości, albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub substancji zastępczych, umowę zlecenia naprawy pojazdu oraz kopię dowodu rejestracyjnego. Kosztorys wysłany pozwanemu w załączeniu do wiadomości e-mail z dnia 3 lutego 2025 roku wskazywał na koszt naprawy wynoszący 22 227,29 zł brutto. Pozwany zweryfikował nadesłany mu kosztorys. W zweryfikowanym kosztorysie pozwany dokonał korekty w zakresie stawki za jedną roboczogodzinę prac naprawczych obniżając ją ze stawki wskazanej w kosztorysie powoda w wysokości 320 zł do akceptowanej przez siebie stawki 180 zł jaki stawki lokalnej. Akceptowany koszt naprawy pojazdu wskazany na zweryfikowanym przez pozwanego kosztorysie naprawy wynosił 12 801,97 zł netto. Następnie wiadomością e-mail z dnia 4 lutego 2025 roku powód zwrócił się do pozwanego o informację na temat przyjęcia odpowiedzialności za szkodę. W dniu 5 lutego 2025 roku pozwany wydał decyzję w sprawie szkody i poinformował poszkodowanego R. S. o przyznaniu odszkodowania z tytułu szkody zarejestrowanej pod numerem (...) w wysokości 2 259,04 zł brutto. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że odszkodowanie przyznano w oparciu o wycenę kosztów naprawy sporządzoną przez pozwanego na podstawie § 6 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia mających zastosowanie do umów ubezpieczenia zawieranych od dnia 10 września 2020 roku. Odszkodowanie wypłacono zgodnie z dyspozycją na konto serwisu naprawczego. W dniu 25 lutego 2025 roku powód wiadomością e-mail przysłał pozwanemu fakturę nr (...) za naprawę pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) wraz z ostatecznym kosztorysem. Pozwany zweryfikował nadesłane mu kosztorys i fakturę. W fakturze pozwany dokonał korekty w zakresie stawki za jedną roboczogodzinę prac naprawczych obniżając ją ze stawki wskazanej w fakturze powoda w wysokości 320 zł do akceptowanej przez siebie stawki 180 zł. Akceptowany koszt naprawy pojazdu wskazany na zweryfikowanej przez pozwanego fakturze wynosił 12 720,30 zł netto. W zweryfikowanym kosztorysie pozwany także dokonał korekty w zakresie stawki za jedną roboczogodzinę prac naprawczych obniżając ją ze stawki wskazanej w kosztorysie powoda w wysokości 320 zł do akceptowanej przez siebie stawki 180 zł. Akceptowany koszt naprawy pojazdu wskazany na zweryfikowanym przez pozwanego kosztorysie naprawy wynosił 12 720,28 zł netto. W dniu 27 lutego 2025 roku pozwany wydał decyzję o wypłacie kolejnej kwoty tytułem odszkodowania z tytułu szkody zarejestrowanej pod numerem (...) w wysokości 13 386,93 zł brutto. W uzasadnieniu decyzji z dnia 27 lutego 2025 roku wskazano, że dopłatę odszkodowania za naprawę samochodu ustalono na podstawie faktury oraz na podstawie § 6 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia mających zastosowanie do umów ubezpieczenia zawieranych od dnia 10 września 2020 roku. Łącznie pozwany wypłacił powodowi kwotę 15 645,97 zł tytułem odszkodowania za naprawę pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 13 września 2024 roku.

Dowód : faktura (...) z dnia 25 lutego 2025 roku – k. 37, kalkulacja naprawy nr (...) z dnia 20 lutego 2025 roku – k. 38-41, zweryfikowana w dniu 4 lutego 2025 roku kalkulacja naprawy nr (...) z dnia 3 lutego 2025 roku – na płycie CD – k. 69, plik: D_ (...)-1_WK_1_koszt (...).pdf, zweryfikowana w dniu 26 lutego 2025 roku faktura (...) z dnia 25 lutego 2025 roku - na płycie CD – k. 69, plik: D_ (...)-1_WR_1_f_ (...).pdf, zweryfikowana w dniu 26 lutego 2025 roku kalkulacja naprawy nr (...) z dnia 20 lutego 2025 roku – k. 48-51, a także na płycie CD – k. 69, plik: D_ (...)-1_WK_2_koszt (...).pdf, wiadomość e-mail powoda z dnia 3 lutego 2025 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_17_Dokument_przychodzący.pdf, wiadomość e-mail powoda z dnia 4 lutego 2025 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_23_Dokument_przychodzący.pdf, kopia dowodu rejestracyjnego pojazdu - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_18_Dokument_przychodzący.pdf, oświadczenie poszkodowanego z dnia 30 stycznia 2025 roku o uprawnieniach i trzeźwości - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_19_Dokument_przychodzący.pdf, kopia umowy zlecenia naprawy z dnia 30 stycznia 2025 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_20_Dokument_przychodzący.pdf, fotografie uszkodzonego pojazdu - na płycie CD – k. 69, w folderze o nazwie :. (...)_ (...)-1_PK_1, decyzja z dnia 5 lutego 2025 roku – k. 45, a także na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_24_Dokument_wychodzący.pdf, informacja o kosztach naprawy pojazdu - na płycie CD – k. 69, plik: D_ (...)_1_PK_1_ (...)_1_kosztorys.pdf, decyzja z dnia 27 lutego 2025 roku – k. 47, a także na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_28_Dokument_wychodzący.pdf, wiadomość e-mail powoda z dnia 25 lutego 2025 roku wraz z fakturą - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_25_Dokument_przychodzący.pdf, kalkulacja naprawy nr (...) z dnia 20 lutego 2025 roku - na płycie CD – k. 69, plik: (...)_1_26_Dokument_przychodzący.pdf

Uzasadniony koszt naprawy pojazdu marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie powstałej w wyniku kolizji z dnia 13 września 2024 roku przy zastosowaniu średniej stawki za roboczogodzinę wyliczonej na podstawie cen usług stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi, a więc takie jak warsztat, w którym dokonywana była naprawa, działające na terenie miejsca rejestracji pojazdu (w województwie (...)) wynieść powinien 18 537,34 zł brutto. Średnia stawka za jedną roboczogodzinę prac naprawczych w warsztatach kategorii (...) (autoryzowanych stacji obsługi) w województwie (...) w dacie naprawy pojazdu (pierwsza połowa 2025 roku) wynosiła 252 zł netto. Także warsztat dokonujący naprawy (warsztat powoda) jest warsztatem autoryzowanym. Stawka powoda wynosząca 320 zł netto za godzinę prac naprawczych przekraczała średnie stawki warsztatów autoryzowanych w regionie. Nie znalazły uzasadnienia dla przeprowadzenia naprawy uwzględnione przez powoda w planie naprawy koszty demontażu osłony słupka B prawego, gdyż było to poza strefą szkody, a także wybudowanie dywanu podłogi przedziału pasażerskiego, siedzeń przednich oraz konsoli środkowej („tunelu”), z uwagi na to, że nie była to operacja konieczna.

Dowód : pisemna opinia biegłego I. A. z dnia 21 września 2025 roku – k. 112-125v

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów załączonych do pozwu, do sprzeciwu od nakazu zapłaty, dokumentów na płycie CD złożonej przez pozwanego wraz ze sprzeciwem od nakazu zapłaty, a także dowodu z opinii biegłego.

Dokumenty przedstawione przez strony nie były kwestionowane co do wiarygodności przez żadną ze stron, sąd także nie znalazł podstaw, by ich wiarygodność kwestionować. Dostarczone przez pozwanego dokumenty na płycie CD przedstawiają przebieg postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez ubezpieczyciela. Z kolei dokumenty dołączone przez powoda do pozwu przedstawiają także okoliczności nabycia przez niego wierzytelności, której zapłaty dochodził pozwem, zlecenia naprawy pojazdu, jego naprawy i wystawienia faktury. Dokumenty dostarczone przez strony miały walor dokumentów prywatnych stanowiących dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). Dokumenty złożone przez strony przedstawiają logiczny i spójny ciąg wydarzeń od momentu zawarcia umowy ubezpieczenia z pozwanym przez poszkodowanego R. S., przez zdarzenie szkodowe z dnia 13 września 2024 roku do zakończenia postępowania likwidacyjnego przez pozwanego. Poza tym w znacznej mierze dokumenty złożone przez obie strony w pewnym stopniu były dokumentami tożsamymi, co wskazuje, że strony nie były niezgodne co do faktów dotyczących przebiegu postępowania likwidacyjnego poprzedzającego postępowanie przed sądem.

Strony były zgodne co do kwoty wypłaconego dotychczas odszkodowania, która wynosiła 15 645,97 zł.

Ustalając rozmiar szkody, a także koszt jej naprawienia, Sąd oparł się na opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej I. A. z dnia 21 września 2025 roku. Sąd nie jest związany opinią biegłego i ocenia ją na równi z innymi środkami dowodowymi w ramach swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Ocenę opinii biegłych odróżniają jednak szczególne kryteria. Stanowią je: zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłych, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonej w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest bowiem przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiedzy fachowej (wiadomości specjalnych). Nie podlega ona zatem weryfikacji jak dowód na podstawie kryteriów prawdy i fałszu. Nie chodzi tu bowiem o kwestię wiarygodności lecz o pozytywne lub negatywne uznanie wartości zawartego w opinii i jej uzasadnieniu rozumowania. Sąd ocenia dowód z opinii biegłego nie tylko przez pryzmat jej wniosków końcowych, ale również w oparciu o dokumentację, na podstawie której została wydana.

Sąd uznał opinię biegłego za fachową i w pełni wiarygodną. Opinia ta została sporządzona w sposób rzetelny, wyczerpujący, była logiczna, spójna, nie zawierała sprzeczności. Biegły udzielił odpowiedzi na pytanie sformułowane w tezie dowodowej w sposób wyczerpujący, przedstawiając szczegółowo koszty naprawy pojazdu, według stawek za roboczogodzinę, które wynikają z ogólnych warunków ubezpieczenia oraz według stawki powoda. Biegły posiadał nadto niezbędne kwalifikacje i doświadczenie, a także stopień naukowy doktora inżyniera i z tego względu w ocenie Sądu był osobą kompetentną do sporządzenia opinii w niniejszej sprawie.

Biegły w sposób jasny i precyzyjny określił uzasadniony koszt naprawy pojazdu marki D. (...) według stawek średnich za roboczogodzinę wyliczonej na podstawie cen usług stosowanych przez warsztaty autoryzowane, a więc takie jak warsztat, w którym dokonywana była naprawa, działające na terenie miejsca rejestracji pojazdu, czyli w województwie (...). Koszt naprawy pojazdu według tych stawek wynosi 18 537,34 zł brutto. Biegły przekonująco umotywował swoje stanowisko i sposób zweryfikowania planu naprawy pojazdu opracowany przez powoda. Biegły przedstawił prawidłowy w ocenie sądu sposób wyliczenia średniej stawki za jedną roboczogodzinę prac naprawczych na podstawie cen usług stosowanych przez warsztaty autoryzowane, działające na terenie miejsca rejestracji pojazdu. Także w ocenie Sądu biegły w sposób rzeczowy uargumentował wnioski opinii oraz załączone do opinii kalkulacje naprawy pojazdu. W związku z tym opinia biegłego stanowiła podstawę ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie.

Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 roku oddalił sformułowany w punkcie 8 pozwu wniosek powoda o zobowiązanie strony pozwanej na podstawie art. 248 § 1 k.p.c. do przedłożenia dokumentów stanowiących akta szkody numer (...). W ocenie sądu brak było podstaw, by nakładać takie zobowiązanie na pozwanego. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1526), zakład ubezpieczeń udostępnia ubezpieczającemu, ubezpieczonemu, osobie występującej z roszczeniem lub uprawnionemu z umowy ubezpieczenia informacje i dokumenty gromadzone w celu ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania lub świadczenia. Osoby te mogą żądać pisemnego potwierdzenia przez zakład ubezpieczeń udostępnionych informacji, a także sporządzenia na swój koszt kserokopii dokumentów i potwierdzenia ich zgodności z oryginałem przez zakład ubezpieczeń. Powód wystąpił z roszczeniem przeciwko pozwanemu będącemu zakładem ubezpieczeń, wobec czego miał prawo samodzielnie pozyskać dokumenty z akt szkody. Nie było podstaw, by sąd bądź pozwany go w tym wyręczali. Poza tym pozwany i tak złożył akta szkody na płycie CD jako załącznik do sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Dokumenty zgromadzone w aktach szkody były natomiast dowodami stanowiącymi podstawę ustaleń faktycznych.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 roku sąd pominął dowód z wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w W. z dnia 13 marca 2023 roku wydanego w sprawie o sygn. akt XV GC 2670/22 wraz z uzasadnieniem wnioskowany w punkcie 5 pisma przygotowawczego powoda z dnia 18 czerwca 2025 roku. Dowód ten sąd pominął na podstawie art. 235² § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Dowód z wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w W. z dnia 13 marca 2023 roku w sprawie XV GC 2670/22 wraz z uzasadnieniem był zarówno nieprzydatny do wykazania faktów, które miały być nim wykazanie według intencji powoda, jak i zmierzał do wykazania faktów nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Powód wniósł o przeprowadzenie tego dowodu w celu wykazania stanowiska tego sądu w sprawie wykładni zapisów OWU w zakresie, w którym posługuje się pojęciem średniej stawki, abuzywności zapisów OWU w tym zakresie i ich sprzeczności z art. 15 ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, wykładni zapisów OWU dokonanej przez ten sąd na potrzeby rozstrzygnięcia sporu o podobnym stanie faktycznym. Ocena prawna dokonana przez inny sąd w zupełnie innej sprawie, innym stanie faktycznym i w dodatku dotycząca zupełnie innych ogólnych warunków ubezpieczeń jest pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia w niniejszym postępowaniu. W dodatku uzasadnienie wspomnianego wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w W. sporządzone do wyroku z dnia 13 marca 2023 roku w sprawie XV GC 2670/22 nie zawiera jakiejkolwiek abstrakcyjnej oceny postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia w zakresie, w którym zastosowanie ma średnia stawka za 1 roboczogodzinę naprawy wyliczona ze stawek stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi działające na terenie miejsca rejestracji pojazdu, miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego. Sąd ten powołuje się na jedno postanowienie ogólnych warunków ubezpieczenia (§ 24 ust. 5 pkt 2), którego treść różni się od postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia, które mają zastosowanie w niniejszym postępowaniu. Poza tym bez wątpienia dotyczy to innych ogólnych warunków ubezpieczenia aniżeli te, które zastosowanie mają w przedmiotowej sprawie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Toruniu (w tych OWU w ogóle nie ma § 24 ust. 5). Poza tym wspomniany wyrok z uzasadnieniem nie może być także podstawą dokonywania ustaleń faktycznych w niniejszym postępowaniu.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 roku sąd pominął na podstawie art. 235² § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. dowód z wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu X Wydziału Gospodarczego Odwoławczego z dnia 25 lutego 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. akt X Ga 621/24 z uzasadnieniem wnioskowany w punkcie 6 pisma przygotowawczego powoda z dnia 18 czerwca 2025 roku. Dowód ten był zarówno nieprzydatny do wykazania faktów, które miały być nim wykazanie według intencji powoda, jak i zmierzał do wykazania faktów nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Powód wniósł o przeprowadzenie tego dowodu w celu wykazania stanowiska tego sądu w sprawie wykładni zapisów OWU w zakresie, w którym posługuje się pojęciem średniej stawki, abuzywności zapisów OWU w tym zakresie i ich sprzeczności z art. 58 k.c. i art. 353¹ k.c., wykładni zapisów OWU dokonanej przez ten sąd na potrzeby rozstrzygnięcia sporu o podobnym stanie faktycznym. Argumentacja uzasadniająca pominięcie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w W. z dnia 13 marca 2023 roku wydanego w sprawie o sygn. akt XV GC 2670/22 wraz z uzasadnieniem w pełni uzasadnia także pominięcie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu X Wydziału Gospodarczego Odwoławczego z dnia 25 lutego 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. akt X Ga 621/24 z uzasadnieniem, wobec czego nie ma potrzeby jej powtarzania.

Pomiędzy stronami bezsporne były okoliczności związane z zaistniałym zdarzeniem drogowym, istnieniem po stronie pozwanej legitymacji procesowej biernej jako ubezpieczyciela zobowiązanego do wypłaty odszkodowania w oparciu o stosunek umowny łączący go z poszkodowanym, a także legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda jako następcy prawnego (w wyniku zawarcia cesji) poszkodowanego wobec czego – mając na względzie postulowaną zwięzłość uzasadnień wyroków (art. 327¹ § 2 k.p.c.) - brak jest podstaw do przedstawiania szczegółowych rozważań odnoszących się do wskazanej problematyki.

Bezsporny w przedmiotowej sprawie pozostawał przebieg postępowania likwidacyjnego, fakt zgłoszenia szkody z tytułu uszkodzenia samochodu, odpowiedzialności pozwanego za szkodę oraz wypłata odszkodowania w łącznej kwocie 15 645,97 zł z tytułu kosztów naprawy pojazdu. Sporna pomiędzy stronami pozostawała natomiast kwestia wysokości należnego odszkodowania umownego.

Dla porządku warto zaznaczyć, że w uzasadnieniu pozwu powód wskazuje na błędną datę zdarzenia szkodowego – 20 marca 2025 roku, a nie 13 września 2024 roku. Do pozwu dołączone zostały wszakże dowody z dokumentów wyraźnie wskazujące na to, że żądaniem pozwu jest objęte roszczenie odszkodowawcze związane ze zdarzeniem szkodowym z dnia 13 września 2024 roku i również pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty odniósł się do zdarzenia szkodowego z 13 września 2024 roku. Tym samym sąd przyjął, że powództwo zostało oparte na faktach dotyczących zdarzenie szkodowe z dnia 13 września 2024 roku i w tym też przedmiocie orzekł Sąd Rejonowy w Toruniu.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że poszkodowanego R. S. i pozwanego łączyła umowa ubezpieczenia autocasco (AC), wobec czego miarodajne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy były przepisy art. 805 i n. k.c.

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Z treści przepisu 805 § 2 k.c. wynika nadto, że przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie zakładu ubezpieczeń polega przede wszystkim na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Zgodnie natomiast z przepisem art. 824¹ § 1 k.c. o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Sąd zważył, że umowa ubezpieczenia autocasco jest ubezpieczeniem dobrowolnym, pełniącym głównie funkcję ochronną, zaś warunki tego ubezpieczenia określa zakład ubezpieczeń w tzw. ogólnych warunkach ubezpieczenia. Z chwilą doręczenia ubezpieczonemu ogólnych warunków ubezpieczenia stają się one integralną częścią umowy i należy je stosować. W ubezpieczeniach autocasco bowiem kompensacja szkody dokonywana jest w granicach określonych warunkami ubezpieczeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1981 roku, IV CR 555/80, LEX nr 8304). W przedmiotowej sprawie z załączonej do pozwu Polisy C. Komunikacja numer (...) wynikało, że przed zawarciem umowy poszkodowany otrzymał tekst ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco, na podstawie których zawarta została umowa ubezpieczenia. Tymi ogólnymi warunkami ubezpieczenia były Ogólne warunki ubezpieczenia pojazdów – C. Komunikacja ( (...), (...)) zatwierdzone przez Zarząd (...) S.A. V. (...) ( (...)) uchwałą nr (...) z dnia 17 sierpnia 2020 roku zmienione Aneksem (...) zatwierdzonym przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 22 września 2021 roku, Aneksem (...) zatwierdzonym przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 30 czerwca 2021 roku, Aneksem (...) zatwierdzonym przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 2 grudnia 2022 roku i Aneksem (...) zatwierdzonym przez Zarząd (...) S.A. V. (...) uchwałą nr (...) z dnia 21 lutego 2023 roku.

Zgodnie z zawartym w rozdziale II § 1 ust. 4 OWU, umowa AC może zostać zawarta w wariantach: 1) serwisowym, 2 „Warsztat partnerski”, 3) kosztorysowym.

1) 15% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu nie przekracza 1 roku,

2) 30% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu przekracza 1 rok i nie przekracza 3 lat,

3) 45% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu przekracza 3 lata i nie przekracza 5 lat,

4) 55% wartości części, jeśli okres eksploatacji pojazdu przekracza 5 lat i nie przekracza 8 lat,

Zgodnie z treścią § 6 ust. 1 pkt 1 OWU, mającym zastosowanie w przypadku szkody powstałej w Polsce, innej niż całkowita, suma odszkodowania w wariantach serwisowym i „Warsztat partnerski” równa jest, przy uwzględnieniu pozostałych postanowień OWU kosztom naprawy pojazdu ustalonym w zależności od wariantu ubezpieczenia. Koszty naprawy pojazdu ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających jej zakres i koszt. Przed rozpoczęciem naprawy muszą one zostać zaakceptowane przez (...). Przedstawiony kosztorys naprawy jest weryfikowany przez (...) w wariancie serwisowym zgodnie z zasadami określonymi w § 5 ust. 3 pkt 1.

Co do wysokości stawek zastosowanych przez powoda, to w pierwszej kolejności Sąd badał w jakich granicach pozwany w świetle obowiązujących w niniejszej sprawie OWU AC miał prawo je zweryfikować. Niewątpliwie podstawowym źródłem zobowiązania ubezpieczyciela jest umowa ubezpieczenia AC, której integralną częścią są ogólne warunki ubezpieczenia, a te w niniejszym przypadku upoważniają zakład ubezpieczeń do weryfikacji kosztów naprawy, w wariancie serwisowym, w zakresie stawki za 1 roboczogodzinę prac naprawczych poprzez jej ustalenie z zastosowaniem średniej stawki za roboczogodzinę naprawy wyliczoną ze stawek stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi na terenie miejsca rejestracji pojazdu, a w przypadku pojazdów będących przedmiotem umowy leasingu – na terenie miejsca zamieszkania (lub siedziby) leasingobiorcy podanego przy zawieraniu umowy na potrzeby ustalenia wysokości składki ubezpieczeniowej (§ 5 ust. 3 pkt 1 OWU w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 OWU). Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z § 6 ust. 1 OWU, koszty naprawy ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających jej zakres i koszt. Przed rozpoczęciem naprawy koszty te muszą być jednak zaakceptowane przez pozwanego. Nie ulega wątpliwości, iż te postanowienia OWU upoważniały pozwanego do ustalenia odszkodowania w wysokości wyliczonej na podstawie średniej stawki za roboczogodzinę.

Inaczej niż powód, sąd nie miał wątpliwości co do tego jak należy liczyć stawkę średnią za roboczogodzinę według przepisów OWU. Wskazać należy, że umowa ubezpieczenia autocasco jest umową dobrowolną, której szczegółowe warunki strony określają w jej treści, natomiast zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, postanowienia umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia oraz innych wzorców umowy sformułowane niejednoznacznie interpretuje się na korzyść ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia. Ponadto ustęp 3 tego przepisu stanowi, że umowa ubezpieczenia, ogólne warunki ubezpieczenia oraz inne wzorce umowy są formułowane jednoznacznie i w sposób zrozumiały. W art. 65 k.c. zostały określone ogólne dyrektywy wykładni mające zastosowanie do wszelkich oświadczeń woli (§ 1) oraz umów (§ 2). Przepis art. 65 § 1 k.c. stanowi o tym, jak „tłumaczyć” oświadczenia woli. Oznacza to, że kwestia interpretacji oświadczenia woli strony jest zakreślona zasadami ujętymi w tym przepisie. Oświadczenia woli wymagają wykładni w celu ustalenia właściwego ich znaczenia, a w rezultacie w celu rozpoznania skutków prawnych, jakie one wywołują.

Ustalenie treści oświadczenia woli stron należy do ustaleń faktycznych. Natomiast wykładnia oświadczenia woli to zagadnienie prawne. Odbywa się na podstawie art. 65 k.c.

W orzecznictwie na gruncie art. 65 k.c. przyjmuje się tzw. metodę kombinowaną (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2007 roku, sygn. akt II CSK 489/06, LEX nr 274245), która zakłada interpretację oświadczeń woli uwzględniającą jednoczesną realizację dwóch wartości: konieczność respektowania woli podmiotu składającego oświadczenie i potrzebę ochrony zaufania osób trzecich do treści złożonego oświadczenia. Stosowanie tej metody składa się z dwóch faz: w pierwszej decydujące znaczenie należy przypisać rzeczywistej woli stron, jeżeli natomiast okaże się, że strony nie przypisywały złożonemu oświadczeniu takiego samego znaczenia, należy przejść do drugiej fazy, w której w sposób obiektywny ustala się właściwe znaczenie oświadczenia, biorąc pod uwagę, jak adresat rozumiał jego sens i jak powinien ten sens rozumieć. W drugiej fazie podstawową dyrektywą wykładni jest przypisanie oświadczeniu sensu, jaki z treścią komunikatu wiązać mógł potencjalny, racjonalny odbiorca. Oświadczeniu należy nadać sens, jaki nadałby mu typowy odbiorca, znajdujący się w pozycji adresata. Zgodnie z treścią art. 384 § 1 k.c. ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowy. Dokonując wykładni powyższego przepisu, sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 65 § 1 i 2 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. W ocenie sądu mając na względzie przywołane dyrektywy interpretacyjne dotyczące stosunków umownych nie sposób było jednak dokonywać wykładni odmiennej od językowej warstwy przepisów zawartych w ogólnych warunkach ubezpieczenia. Dokonując analizy postanowień OWU AC, w tym w szczególności postanowienia § 5 ust. 3 pkt 1 OWU, Sąd uznał, że postanowienia te nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Przeciętny odbiorca postanowienia umownego sformułowanego w § 5 ust. 3 pkt 1 OWU zrozumiałby je w ten sposób, że wolą stron było przyjęcie stawek za roboczogodzinę naprawy odpowiadających średniej stawce arytmetycznej wyliczonej ze stawek za 1 roboczogodzinę prac naprawczych stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi, działające na terenie miejsca rejestracji pojazdu, a w przypadku pojazdów będących przedmiotem umowy leasingu – na terenie miejsca zamieszkania (lub siedziby) leasingobiorcy podanego przy zawieraniu umowy na potrzeby ustalenia wysokości składki ubezpieczeniowej. We wskazanym postanowieniu OWU wyraźnie zaznaczono, że średnią stawkę za 1 roboczogodzinę naprawy wylicza się ze stosowanych na konkretnie określonym obszarze (terenie miejsca rejestracji pojazdu bądź miejsca zamieszkania lub siedziby leasingobiorcy podanego przy zawieraniu umowy na potrzeby ustalenia wysokości składki ubezpieczeniowej) stawek. Określenie to wyraźnie wskazuje na obowiązek uśrednienia stawek i w efekcie ustalenie średnich arytmetycznych stawek. W ocenie Sądu postanowienie to jest jasne i pozwala w sposób precyzyjny i obiektywny ustalić wysokość stawki, biorąc pod uwagę jasne kryteria zarówno co do wysokości, jak i co do obszaru, na którym występują warsztaty stanowiące grupę porównawczą. Wskazać przy tym należy, iż pojazd D. (...) numer rejestracyjny (...) został zarejestrowany w T. – dowód rejestracyjny pojazdu został wydany przez Prezydenta Miasta T.. Poszkodowany R. S. ma miejsce zamieszkania w G.. Ponadto, po szkodzie z dnia 13 września 2024 roku pojazd poszkodowanego naprawiony został w autoryzowanym warsztacie naprawczym mającym siedzibę w T.. W związku z powyższymi okolicznościami, średnią stawkę arytmetyczną za roboczogodzinę należało więc ustalić na podstawie stawek stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi na terenie miejsca rejestracji pojazdu poszkodowanego D. (...) numer rejestracyjny (...) (pojazd został zarejestrowany w mieście T.), czyli na terenie województwa (...). Zdaniem Sądu takie ukształtowanie mechanizmu ustalenia wysokości odszkodowania nie prowadzi do jednostronnego, ani dowolnego kształtowania jego wysokości. Należy przy tym zauważyć, że w treści § 5 ust. 3 pkt 1 OWU wyraźnie wskazano, że stawkę średnią oblicza się według stawek stosowanych w autoryzowanych stacjach obsługi. Wyraźnie została zatem określona grupa warsztatów naprawczych, z których stawek za roboczogodzinę prac naprawczych zostaje wyliczona średnia stawka. Mając na względzie powyższe postanowienia umowne Sąd uznał, że stawka za roboczogodzinę prac naprawczych i lakierniczych wskazana przez warsztat naprawczy dokonujący naprawy niewątpliwie powinna zostać zweryfikowana w oparciu o średnie stawki występujące na rynku z ograniczeniem tego badania jedynie do zakładów naprawczych o kategorii autoryzowanych stacji obsługi (takim jest również warsztat powoda), działających na rynku województwa (...), w którego obrębie znajduje się miasto T. – miejsce rejestracji pojazdu poszkodowanego.

Kryteria zastosowane w § 5 ust. 3 pkt 1 OWU pozwalają w sposób obiektywny ustalić wysokość odszkodowania wyliczoną w oparciu o średnią stawkę za roboczogodzinę. Wobec powyższego Sąd oparł się na tym cytowanym powyżej postanowieniu umownym zgodnie z tak przyjętą wykładnią oświadczenia woli i przyjął, że w przypadku zastosowania § 5 ust. 3 pkt 1 OWU w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 OWU, należne odszkodowanie w przypadku szkody innej niż całkowita, należałoby wyliczyć według średniej stawki arytmetycznej za roboczogodzinę prac naprawczych ze stawek stosowanych w dacie naprawy pojazdu przez autoryzowane stacje obsługi, w województwie (...). Żadna ze stron nie przedstawiła zresztą jakiejkolwiek alternatywnej kalkulacji średnich stawek.

Poza tym sąd nie miał możliwości (poza twierdzeniami pełnomocnika powoda) zweryfikowania czy dla poszkodowanego postanowienia umowne w zakresie ustalenia stawki za roboczogodzinę były klarowne, ponieważ powód nie żądał przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego. To na stronie powodowej ciąży, zgodnie z dyspozycją art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. W tym zakresie postępowanie dowodowe nie zostało zainicjowane, a twierdzenia powoda pozostały gołosłowne.

Należy zauważyć, że zgodnie z § 5 ust. 1 OWU, za szkodę całkowitą uznaje się utratę pojazdu oraz uszkodzenie pojazdu, jeśli koszty naprawy przekraczają: 1) 70% wartości rynkowej pojazdu w dniu powstania szkody, jeśli jest równa sumie ubezpieczenia albo jest od niej niższa, 2) 70% sumy ubezpieczenia, jeśli wartość rynkowa pojazdu w dniu powstania szkody jest wyższa od sumy ubezpieczenia. W dniu 8 października 2024 roku pozwany dokonał wyceny pojazdu marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w programie E. ustalając wartość pojazdu na dzień 8 października 2024 roku na kwotę 54 600 zł. Koszt naprawy pojazdu wynikający zarówno z faktury wystawionej przez powoda (21 216,54 zł), z decyzji pozwanego (15 645,97 zł), jak i opinii biegłego I. A. (18 537,34 zł) nie przekracza wartości wskazanych w § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 OWU, wobec czego szkoda pojazdu marki D. (...) numer rejestracyjny (...) z dnia 13 września 2024 roku nie była szkodą całkowitą.

Istota zobowiązania umownego ubezpieczyciela z tytułu dobrowolnego ubezpieczenia autocasco polega na zapłacie – przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Zakres odszkodowania precyzuje umowa stron, w tym postanowienia ogólnych warunków umowy – w tym przypadku ogólne warunki ubezpieczeń, które należy traktować jako część umowy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 21 czerwca 2001 r. IV CKN 382/00, Monitor Prawniczy z 2003, nr 1, s. 33). Przepis § 5 ust. 3 pkt 1 OWU jest sformułowany w sposób jasny, logiczny i umożliwia ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie obiektywnych kryteriów.

Faktem jest, że ubezpieczyciel - jako profesjonalista oraz autor ogólnych warunków ubezpieczenia - ma obowiązek sformułować je precyzyjnie, a w razie niejasności czy wątpliwości co do poszczególnych postanowień OWU należy je interpretować na korzyść ubezpieczającego. Byłoby bowiem sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, by niekorzystne konsekwencje wadliwej i niedbałej redakcji tych postanowień OWU obciążały ubezpieczających (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 września 1998 r. sygn. III CKN 605/97, LEX nr 1215932). Umowa ubezpieczenia pełni bowiem funkcję ochronną i przy wykładni jej postanowień, jak również postanowień wzorca umowy ustalonego przez ubezpieczyciela, nie można tracić z pola widzenia ich zasadniczego celu. Innymi słowy, postanowienia umowy i postanowienia OWU nie powinny być interpretowane w sposób oderwany od ich natury i funkcji. Skoro zatem umowa ubezpieczenia AC ma zabezpieczać uprawnionego przed szkodą wywołaną m.in. pożarem pojazdu, czyli pełnić ma funkcję ochronną, to przy dokonywaniu wykładni zarówno postanowień umowy jak i postanowień wzorca umowy ich zasadniczy cel oraz funkcja powinny być koniecznie uwzględnione. Stanowisko przeciwne pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z funkcją umowy ubezpieczenia autocasco (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2002 r., sygn. IV CKN 1421/00, LEX nr 80274).

Podzielając powyższe zapatrywanie nie sposób jednak uznać, by wiążące strony przepisy OWU były niejasne, czy kształtowały prawa i obowiązki poszkodowanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (art. 385¹ § 1 k.c.), co mogłoby prowadzić do ich bezskuteczności.

Dążąc do ich podważania powód dąży bowiem do bezpodstawnego przekształcenia umowy ubezpieczenia dobrowolnego w czynność zapewniającą pokrycie wszelkich kosztów wynikłych ze zdarzenia ubezpieczeniowego, co przecież nie jest istotą ubezpieczenia AC. Tymczasem oceny, czy postanowienie umowne jest niedozwolone (art. 385¹ § 1 k.c.), dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy. W ocenie Sądu przepisy § 5 ust. 3 pkt 1 OWU i kolejne stanowią standardowe klauzule w umowach ubezpieczenia dobrowolnego i w żaden sposób nie naruszają równowagi kontraktowej stron.

Abstrahując od powyższego warto zauważyć, że wbrew twierdzeniom powoda, ewentualne wyeliminowanie z OWU postanowień regulujących mechanizm ustalania wysokości należnego odszkodowania nie spowodowałoby wcale, że odpowiedzialność umowna ubezpieczyciela obejmowałaby wszelkie koszty wynikłe ze szkody. Usunięcie tych przepisów spowodowałoby niemożność ustalenia zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela.

Zaznaczyć należy, że w przypadku odpowiedzialności wynikającej z dobrowolnego ubezpieczenia Autocasco - to nie rynkowość stawki decyduje o wysokości odszkodowania, lecz postanowienia umowy określające sposób jego ustalenia. Z tego powodu ciężar dowodowy w zakresie wykazania, że stawka odszkodowania wypłaconego przez pozwanego jest ustalona w sposób sprzeczny z OWU – spoczywał na powodzie. W tym zakresie sąd oparł się na opinii biegłego I. A. z dnia 21 września 2025 roku. Biegły wskazał, że koszt naprawy pojazdu zgodny z OWU, a zatem przy zastosowaniu § 5 ust. 3 pkt 1 OWU w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 OWU i stawki za 1 roboczogodzinę w wysokości 252 zł netto wynosi 18 537,34 zł brutto. Powód przeprowadził wprawdzie naprawę pojazdu, lecz jak wynika z treści opinii uczynił to niezgodnie z postanowieniami umowy ubezpieczenia.

Dodatkowo warto wspomnieć, że poszkodowany przeprowadził naprawę pojazdu wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 6 ust. 1 pkt 1 OWU, tj. nie uzyskał akceptacji zakresu i kosztu naprawy przez pozwanego przed rozpoczęciem naprawy. Mechanizm zastosowany w § 6 ust. 1 pkt 1 OWU służy obu stronom umowy ubezpieczenia, bowiem pozwala ubezpieczycielowi ustalić z poszkodowanym wysokość należnego odszkodowania zanim poszkodowany przystąpi do czynności naprawczych, a przed to poszkodowany może zweryfikować czy naprawa pojazdu w serwisie, do którego oddał pojazd celem jego naprawienia będzie dla niego opłacalna i czy ubezpieczyciel pokryje koszty tej naprawy. Powód wiadomością e-mail z dnia 3 lutego 2024 roku przysłał pozwanemu wstępny kosztorys naprawy na kwotę 22 227,29 zł brutto. Pozwany zweryfikował nadesłany mu kosztorys. W zweryfikowanym kosztorysie pozwany dokonał korekty w zakresie stawki za jedną roboczogodzinę prac naprawczych obniżając ją ze stawki wskazanej w kosztorysie powoda w wysokości 320 zł do akceptowanej przez siebie stawki 180 zł jaki stawki lokalnej. Akceptowany koszt naprawy pojazdu wskazany na zweryfikowanym przez pozwanego kosztorysie naprawy wynosił 12 801,97 zł netto. Powód wiadomością e-mail z dnia 4 lutego 2025 roku zwrócił się do pozwanego o informację na temat przyjęcia odpowiedzialności za szkodę. Następnie w dniu 25 lutego 2025 roku powód wiadomością e-mail przysłał pozwanemu fakturę nr (...) za naprawę pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) wraz z ostatecznym kosztorysem. Żadną miarą tych działań nie można uznać za uzgodnienie kosztów naprawy. Powód nie uwzględnił okoliczności, że pozwany zweryfikował stawkę za roboczogodzinę w kosztorysie powoda nadesłanym wraz z wiadomością e-mail w dniu 3 lutego 2025 roku. Powód i poszkodowany postawili pozwanego przed faktem dokonanej naprawy i poniesionych kosztów oczekując, że wszystkie te koszty zostaną w całości pokryte przez ubezpieczyciela. Brak jest podstaw, by w świetle postanowień umowy ubezpieczenia i ogólnych warunków ubezpieczenia twierdzić, że działanie takie było uprawnione albo że pozwanemu ubezpieczycielowi nie przysługuje uprawnienie do zweryfikowania kosztów naprawy według postanowień umownych. Brak jest również podstaw, by uznać, że koszty i sposób naprawy zostały z pozwanym uzgodnione bądź że pozwany je zaakceptował.

Sąd miał również w polu widzenia fakt, że pozwany zweryfikował zarówno fakturę wystawioną przez powoda, jak i kosztorysy powoda. Niemniej jednak należy zauważyć, że faktura nr (...) wystawiona powoda w dniu 25 lutego 2025 roku, kosztorys powoda z dnia 20 lutego 2025 roku, zweryfikowana w dniu 26 lutego 2025 roku przez pozwanego faktura oraz zweryfikowany w dniu 26 lutego 2025 roku przez pozwanego kosztorys operują czterema różnymi kwotami. Na fakturze powoda wskazano koszt naprawy pojazdu na kwotę 21 216,54 zł brutto (17 249,22 zł netto), na kosztorysie powoda 21 216,52 zł brutto (17 249,20 zł netto), na zweryfikowanej przez pozwanego fakturze widnieje kwota 12 720,30 zł netto, natomiast na zweryfikowanym przez pozwanego kosztorysie 12 720,28 zł netto. Suma wypłaconego do tej pory przez pozwanego odszkodowania wynosi 15 645,97 zł i odpowiada ona kwocie wskazanej na zweryfikowanej przez pozwanego fakturze powoda (12 720,30 zł) powiększonej o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %. Niemniej jednak należy zauważyć, że zgodnie z treścią opinii biegłego naprawy pojazdu nie przebiegła zgodnie z postanowieniami umowy ubezpieczenia. Niektóre czynności naprawcze (demontaż osłony słupka B prawego i wybudowanie dywanu podłogi przedziału pasażerskiego, siedzeń przednich oraz konsoli środkowej) były nieuzasadnione. Poza tym, jak już wskazano wcześniej, poszkodowany przeprowadził naprawę pojazdu nie uzyskawszy uprzednio akceptacji zakresu i kosztu naprawy przez pozwanego. Co więcej, w istocie rzeczy przedmiotem postępowania jest ustalenie wysokości należnego powodowi (jako następcy prawnemu poszkodowanego) odszkodowania z tytułu szkody z dnia 13 września 2024 roku przysługującego od pozwanego na podstawie zawartej z poszkodowanym umowy autocasco. Wysokość tego odszkodowania natomiast zgodnie z treścią opinii biegłego wynosi 18 537,34 zł brutto. Zgodnie z opinią biegłego za bezzasadne należało uznać demontaż osłony słupka B prawego i wybudowanie dywanu podłogi przedziału pasażerskiego, siedzeń przednich oraz konsoli środkowej („tunelu”). Mając na uwadze wszystkie powyższe uwagi zasadne było ustalenie wysokości należnego na podstawie umowy ubezpieczenia odszkodowania na podstawie opinii biegłego I. A..

W ocenie Sądu ustalenie należnego powodowi odszkodowania za uszkodzenie pojazdu winno zostać ustalone na podstawie ustalonej przez biegłego średniej stawki za 1 roboczogodzinę prac naprawczych wyliczonej ze stawek stosowanych przez autoryzowane warsztaty w naprawach powypadkowych w województwie (...) w dacie naprawy tj. 252 zł. T. wyniosła średnia stawka za jedną roboczogodzinę pracy naprawy pojazdu obowiązująca na terenie rejestracji pojazdu D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należącego do poszkodowanego R. S.. Koszt naprawy pojazdu i odszkodowania należnego w myśl postanowień umowy autocasco i ogólnych warunków ubezpieczenia oraz zgodnie z treścią opinii biegłego wynosił więc 18 537,34 zł brutto. Jako, że pozwany wypłacił bezsporną część odszkodowania w wysokości 15 645,97 złotych, do zapłaty pozostała kwota 2 891,37 zł, którą sąd na podstawie art. 805 § 1 i 2 k.c. zasądził w punkcie I wyroku. O odsetkach orzeczono po myśli art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. Przepis art. 481 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Z kolei art. 817 § 1 k.c. wskazuje, że ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Zgodnie z art. 817 § 2 k.c., gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część świadczenia ubezpieczyciel powinien spełnić w terminie przewidzianym w § 1. Treść powyższych przepisów wskazuje więc, że kluczowe jest ustalenie momentu, w którym dłużnik opóźnił się ze spełnieniem świadczenia. Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 7 października 2024 roku. Termin na spełnienie świadczenia przez pozwanego upływał z dniem 6 listopada 2024 roku. Odsetki ustawowe za opóźnienie zostały zasądzone od kwoty 173,55 zł od dnia 6 lutego 2025 roku, czyli zgodnie z żądaniem pozwu. Sąd miał w polu widzenia okoliczność, że dopiero w dniu 3 lutego 2025 roku powód przesłał wiadomością e-mail pozwanemu dokumenty niezbędne do ustalenia wysokości należnego odszkodowania. Jednocześnie jednak sąd zważył, że pozwany prowadził postępowanie likwidacyjne od października 2024 roku, natomiast decyzję o przyznaniu odszkodowania wydał w dniu 5 lutego 2025 roku. W tej sytuacji należało podzielić pogląd powoda, że w dacie 5 lutego 2025 roku, blisko cztery miesiące po zgłoszeniu szkody i zarazem w dniu wydania decyzji o wypłacie odszkodowania w kwocie 2 259,04 zł pozwany dysponował już wszelkimi informacjami niezbędnymi do wypłaty należnego odszkodowania. Wobec tego od dnia kolejnego, tj. 6 lutego 2025 roku pozwany pozostawał już w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia pieniężnego w postaci pozostałej części odszkodowania w związku ze szkodą komunikacyjną w pojeździe marki D. (...) numer rejestracyjny (...) z dnia 13 września 2024 roku. Pozwany nie kwestionował zresztą na żadnym etapie postępowania wskazanej przez powoda daty początkowej żądania odsetek za opóźnienie.

W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako bezzasadne, o czym orzeczono w punkcie II wyroku.

O kosztach procesu Sąd, w punkcie III wyroku, orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1¹, § 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i 100 k.p.c., mając na uwadze zasadę odpowiedzialności strony za wynik procesu i zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 324,33 zł. Zgodnie z art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powód wygrał sprawę w 51,9 %. Na koszty procesu poniesione przez powoda składało się: 400 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 1 800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (obliczone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964), 17 zł tytułem opłaty skarbowej za pełnomocnictwo i 1 039 zł tytułem wydatków na koszty opinii biegłego. Łącznie powód poniósł koszty w wysokości 3 256 zł. Zwrotowi przez pozwanego tytułem kosztów procesu podlegało 51,9% tej kwoty tj. 1 689,86 zł. Pozwany wygrał z kolei sprawę w 48,1 %. Na koszty procesu poniesione przez pozwanego składało się: 1 800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i 1 038,95 zł tytułem wydatków na koszty opinii biegłego. Łącznie pozwany poniósł koszty w wysokości 2 838,95 zł. Refundacji przez powoda podlegało 48,1 % tej kwoty tj. 1 365,53 zł. Po dokonaniu wzajemnego potrącenia powyższych sum (1 689,86 zł - 1 365,53 zł), Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 324,33 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd miał w polu widzenia fakt, iż obie strony udzieliły w niniejszym postępowaniu pełnomocnictwa kilku fachowym pełnomocnikom, a powód poniósł koszty dwóch opłat skarbowych od pełnomocnictwa (k. 10 i 96), lecz w ocenie sądu zwrotowi jako koszt niezbędny do celowego dochodzenia praw i celowej obrony podlega koszt wyłącznie jednej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zresztą powód w pozwie i tak domagał się zwrotu kwoty 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Kwota 324,33 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została zasądzona od pozwanego na rzecz powoda wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z treścią brzmieniem art. 98 § 1¹ k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Dodano: 19 grudnia 2025, Opublikował(a): Mariola Wiśniewska
Podmiot udostępniający informację: Sąd Rejonowy w Toruniu
Osoba, która wytworzyła informację: asesor sądowy Paweł Kamiński
Data wytworzenia informacji: 26 listopada 2025