Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	asesor sądowy Paweł Kamiński
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Karolina Kotowska

po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2025 r. w Toruniu

na rozprawie

sprawy z powództwa M. K.

przeciwko L. K.

o zapłatę

I. oddala powództwo;

II. zasądza od powoda M. K. na rzecz pozwanego L. K. kwotę 1817 zł (tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z 12 listopada 2024 roku (data wniesienia do Sądu Rejonowego w Toruniu) powód M. K. wniósł o zasądzenie od pozwanego L. K. kwoty 7 075 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od tej kwoty od dnia 31 sierpnia 2024 roku, a także o zasądzenie kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 30 grudnia 2019 roku pozwany zawarł z nim umowę najmu pomieszczenia garażu. Była to kolejna umowa stanowiąca kontynuację wcześniej podjętej współpracy w zakresie najmu. Strony ustaliły czynsz najmu w wysokości 610 zł miesięcznie i w tej kwocie zawierały się też koszty eksploatacyjne. Powód podał, że pozwany wykorzystywał przedmiot najmu niezgodnie z przeznaczeniem i pomimo licznych próśb i wezwań nie zaprzestał takiego użytkowania. Powód podał, że w związku z tym pozwany otrzymał wypowiedzenie, a następnie oświadczenie o wypowiedzeniu bez zachowania terminu wypowiedzenia z dniem 15 maja 2024 roku w trybie art. 667 k.c. ze skutkiem natychmiastowym. Powód wskazał, że pozwany mimo to korzystał z terenu i przedmiotu najmu do 30 czerwca 2024 roku do godz. 23:45 o czym poinformował w wiadomości sms dnia 3 lipca 2024 roku. Powód podał, że nieuporządkowany teren i uszkodzony budynek pozwany porzucił. Powód zaznaczył, że stan pozostawiony został udokumentowany za pomocą dokumentacji zdjęciowej oraz protokołu zniszczeń. Powód podał, że na wezwanie do zapłaty pozwany nie odpowiedział, nie odniósł się do niego, ani nie uiścił wymaganych kwot. Powód wniósł także o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 4-7).

Zarządzeniem z dnia 2 stycznia 2025 roku wydanym w sprawie X Nc 2421/24 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Toruniu zwrócił pozew na podstawie art. 130 ^1a § 1 k.p.c. wskazując, że roszczenie powoda wyrażone w pozwie jest nieprecyzyjne, a ponadto nie wskazał podstawy właściwości Sądu Rejonowego w Toruniu (k. 33).

Powód pismem procesowym z dnia 22 stycznia 2025 roku podał, że dochodzi od pozwanego zwrotu kosztów przywrócenia przedmiotu najmu i terenów przyległych do stanu poprzedniego i odszkodowania za brak możliwości wynajęcia garażu przez kolejne dwa miesiące po zakończeniu umowy z pozwanym. Powód twierdził, że po zakończeniu umowy najmu okazało się, że przedmiot najmu jest zniszczony, a na terenie przyległym pozwany składował odpady, których nie usunął. Powód podał, że zlecił usunięcie tych odpadów, uprzątnięcie pomieszczenia i terenu przyległego A. J. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...). A. J. uprzątnął teren i wystawił fakturę VAT na kwotę 2500 zł netto, czyli 3 075 zł brutto, którą powód zapłacił. Powód podał też, że wykonał szereg prac związanych z przywróceniem przedmiotu najmu i terenu przyległego do stanu poprzedniego. Powód wartość tych prac, około 50 roboczogodzin, wycenił na 2000 zł. Powód podał także, że roszczenie obejmuje też utracony czynsz za miesiące lipiec i sierpień, w związku z tym, że pomieszczenia nie nadawały się do dalszej eksploatacji. Powód twierdził, że wysokość utraconych z tego tytułu korzyści to 2000 zł. Powód wskazał, że możliwość uzyskania czynszu w tej wysokości potwierdza umowa, którą powód zawarł z kolejnym najemcą, w której czynsz ustalono na 1000 zł miesięcznie (k. 36-37).

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2025 roku wydanym w sprawie X Nc 2421/24 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Toruniu oddalił wniosek powoda o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 43).

Na podstawie zarządzenia przewodniczącego z dnia 9 kwietnia 2025 roku powód został wezwany do usunięcia braków pozwu poprzez wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie poprzez podanie jakie prace, których wartość powód ocenia na kwotę 2000 zł i w jakim okresie wykonał powód w związku z przywróceniem przedmiotu najmu i terenu przyległego do stanu poprzedniego w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu pozwu (k. 53).

Pismem z dnia 30 kwietnia 2025 roku powód podał, że w dniu 3 lipca 2024 roku pozwany poinformował go wiadomością sms, że teren i pomieszczenie opuścił 30 czerwca 2024 roku o godzinie 23:45. Powód twierdził, że pozwany pozostawił teren i pomieszczenie w katastrofalnym stanie, nie sporządzono też protokołu przekazania. Powód podał, że w dniu 3 lipca 2024 roku był faktycznie pozbawiony możliwości podjęcia realnych działań na terenie nieruchomości. Powód podał, że klucze zostały porzucone w ten sposób, że były włożone do zamka po wewnętrznej stronie drzwi. Powód podał, że pomieszczenia były brudne, zanieczyszczone odpadami, a także konieczny był demontaż elementów, które najemca zainstalował w ścianach. Powód podał, że podjął w pierwszej kolejności prace polegające na wyszukaniu firm i osób mogących przyjąć zlecenie uporządkowania, naprawy i dostosowania do użyteczności przedmiotu najmu. Na te czynności powód poświęcił 8 roboczogodzin, ale nie zostały one uwzględnione w rozliczeniu. W zakresie uporządkowania pomieszczenia powód podjął prace samodzielnie. Powód podał, że z powodu problemów zdrowotnych nie był w stanie wykonywać pracy fizycznych. Prace podjął, ponieważ nie chciał, by pomieszczenie stało puste i aby zwiększały się roszczenia odszkodowawcze o brak możliwości korzystania z przedmiotu. Powód podał, że wszystkie elementy w przedmiocie najmu były zabrudzone kurzem i pyłem po szlifowaniu metalu. W pomieszczeniu były także odpady najemcy. Powód podał, że pozostawione odpady posegregował, wywiózł i usunął z terenu posesji. Powód podał też, że całość pomieszczenia była zachlapana lakierami, gdyż najemca w tym pomieszczeniu malował konstrukcje stalowe. Powód zaznaczył, że do wykonania prac musiał poświęcić swój czas na nabycie detergentów do czyszczenia, częściowo użył posiadanych środków czystości, kupił też opakowania, worki i kartony do usunięcia nieczystości, względnie zorganizować transport oraz narzędzia do demontażu konstrukcji. Powód podał też, że garaż wymył również wodą pod ciśnieniem przy użyciu karchera. Powód twierdził, że w garażu na tych praca spędził minimum 40 roboczogodzin. Powód wskazał, że wykonywał te prace w drugiej połowie lipca i w sierpniu 2024 roku. Powód twierdził też, że prace prowadził w okresie od 2 do 8 godzin dziennie. Powód twierdził, że koszt minimalnej płacy za godzinę z opłatami pośrednimi w lipcu 2024 wynosił 33,86 zł za godzinę, natomiast firmy budowlane kalkulując wykonanie zadania przyjmowały w tym czasie najczęściej kwotę 80 zł jako stawkę za roboczogodzinę. Powód wskazał, że przyjął wynagrodzenie w kwocie 50 zł za godzinę pracy jako minimalne odpowiadające zaangażowaniu, stopniowi zabrudzenia pomieszczeń, a także poświęconemu czasowi na przygotowanie do realizacji zadania. Powód wskazał, że wszystkie rozpoczęte, a niezakończone prace, jeśli trwały mniej niż pełną godzinę zostały zaokrąglone w dół na korzyść najemcy (k. 56-57). Pismo o analogicznej treści z dnia 30 kwietnia 2025 roku wniósł także pełnomocnik powoda (k. 58-59v).

W odpowiedzi na pozew pozwany L. K. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Pozwany wskazał, że kwestionuje roszczenie powoda co do zasady i co do wysokości. Powód wskazał, że powód nie wykazał, że jego roszczenie jest wymagalne, bowiem nie przedłożył dokumentacji potwierdzającej wypowiedzenie umowy najmu lokalu pozwanemu. Pozwany zaprzeczył jakoby stan lokalu będącego przedmiotem umowy w chwili jego zwrotu odbiegał od stanu lokalu jaki został mu przekazany przez powoda. Pozwany zaprzeczył też, aby korzystał bez wiedzy i zgody powoda z terenu przyległego oraz by pozostawił na nim jakiekolwiek odpady. Pozwany wskazał, że lokal został wynajęty 1 stycznia 2014 roku, a umowę zawierał z dotychczasowym właścicielem, J. K.. Na skutek zmian właścicielskich w 2019 roku umowa została zawarta z powodem i w rzeczywistości stanowiła kontynuację dotychczasowej umowy. Pozwany podał, że w § 4 umowy strony postanowiły, że remont lokalu najemca wykona we własnym zakresie, na własny koszt i ryzyko oraz według własnego uznania. Pozwany zaznaczył, że przejmując lokal w 2014 roku wykorzystał pozostałości konstrukcji, które były w lokalu na potrzeby swojej działalności. Pozwany wskazał, że lokal w dniu jego przejęcia był w stanie, w którym wymagał remontu. Proponowany czynsz najmu i aktualne na tamten moment możliwości majątkowe pozwanego sprawiły, że zdecydował się on na zawarcie umowy. Pozwany wskazał, że stan techniczny lokalu był bardzo zły, z każdej ze ścian odpadały tynki, a w jednej ze ścian znajdowała się dziura, Pozwany wskazał, że kilkukrotnie zwracał uwagę powoda na problemy, z jakimi zmagają się najemcy, na przykład 28 września 2020 roku alarmował o problemach z udrożnieniem kanalizacji odpływowej, ale powód nie podjął żadnych działań. Pozwany przyznał, że zdał przedmiotowy lokal w dniu 30 czerwca 2024 roku. W dniu opuszczenia lokalu sporządził dokumentację zdjęciową potwierdzającą, że lokal pozostawił w stanie niepogorszonym, takim samym pod względem faktycznym jak w momencie zawierania umowy najmu. Pozwany zaznaczył, że opróżniając lokal zabrał wszystkie swoje przedmioty i narzędzia, które zapakował w drewniane skrzynki, odpady z lokalu zapakował w dwa duże białe worki, a pozostawił przedmioty, które w lokalu się oryginalnie znajdowały. Pozwany zaznaczył, że plac przyległy nie stanowi przedmiotu umowy najmu i powód na dotychczas wywiedzionych twierdzeniach nie może domagać się odszkodowania za przywrócenie stanu poprzedniego placu przyległego. Pozwany zaprzeczył, by na tym placu pozostawił jakiekolwiek odpady, które wymagałyby nakładu pracy i wynajęcia firmy zewnętrznej, która zajmowała się ich utylizacją. Pozwany zaznaczył, że na nieruchomości znajdowało się kilka lokali, które były przez powoda wynajmowane różnym najemcom. Każdy z najemców miał nieograniczony dostęp do terenu, do placu, a odpady, na które wskazuje powód, jeśli takowe były, mogły należeć do samego powoda lub jego pozostałych najemców. Pozwany wskazał, że kwestionuje zarówno szkodę, istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy jego działaniem a jej powstaniem, ale też wysokość szkody i w konsekwencji kwotę dochodzonego odszkodowania (k. 70-71v).

Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2025 roku przewodniczący zwrócił odpowiedź na pozew na podstawie art. 130 ^1a § 1 k.p.c. (k. 85). Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi pozwanego w dniu 11 czerwca 2025 roku. Pozwany wniósł ponownie odpowiedź na pozew, która nie była dotknięta brakami (k. 90-92v).

Pismem przygotowawczym z dnia 15 lipca 2025 roku powód podał, że podstawę prawną roszczenia o zwrot kosztów przywrócenia przedmiotu najmu do stanu poprzedniego (kwota 2000 zł) stanowi art. 675 § 1 k.c. w zw. z art. 470 k.c., podstawę prawną roszczenia o zwrot kosztów przywrócenia terenu przyległego do stanu poprzedniego (kwota 3075 zł) stanowi art. 415 k.c. w zw. z art. 363 § 1 k.c., natomiast podstawą prawną roszczenia o utracone korzyści powoda związane z brakiem możliwości wynajęcia przedmiotu najmu przez dwa miesiące (kwot 2000 zł) jest art. 675 § 1 k.c. w zw. z art. 470 k.c. Poza tym powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Powód wskazał, że pozwany nie powołał żadnych dowodów na okoliczność stanu lokalu w roku 2014. Powód podał, że jeżeli pozwany zdecydował się na zawarcie umowy najmu, to oczywistym wydaje się, że lokal nadawał się do umówionego użytku. Powód twierdził też, że z całą pewnością w ścianach nie było konstrukcji stalowych, których w swojej działalności używał pozwany. Powód wskazał, że pozwany opuszczając lokal po wyznaczonym terminie i zawiadamiając go smsem uniemożliwił sporządzenie protokołu zdawczo-odbiorczego. Utrudnia to wykazanie stanu pomieszczenia i terenu przyległego po zakończeniu umowy najmu (k. 103-105).

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2025 roku sąd na podstawie art. 505 ¹ § 3 k.p.c. postanowił rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym (k. 114).

Na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku powód złożył pismo stanowiące załącznik do protokołu rozprawy, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie (k. 162) oraz spis poniesionych w sprawie kosztów (k. 163).

Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 1 stycznia 2014 roku J. K. zawarł jako wynajmujący z L. K. jako najemcą umowę najmu lokalu użytkowego – pomieszczenia warsztatowego wraz z częściami przynależnymi położonego w T. przy ul. (...) w T.. Łączna powierzchnia tego pomieszczenia wynosiła 36,49 m ². Umowa została zawarta na czas nieoznaczony od dnia 1 stycznia 2014 roku (§ 2 umowy). Czynsz najmu wynosił 670 zł miesięcznie, płatne z góry do 10 dnia każdego miesiąca (§ 3 umowy). W § 4 umowy wskazano, że obejmujący przedmiot najmu najemca nie wnosi zastrzeżeń co do stanu technicznego lokalu. Remonty przedmiotu najmu najemca miał wykonać we własnym zakresie, na własny koszt i ryzyko oraz według własnego uznania. W przypadku zakończenia umowy najmu najemcy nie będą przysługiwać roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wynajęte pomieszczenia. W § 7 umowy najmu zaznaczono, że po zakończeniu najmu najemca zobowiązany jest zwrócić przedmiot najmu w stanie niepogorszonym, wynikającym z normalnej eksploatacji.

Bezsporne, a nadto dowód: umowa najmu lokalu użytkowego z dnia 1 stycznia 2014 roku – k. 94

Pozwany wynajmował pomieszczenie na podstawie umowy z dnia 1 stycznia 2014 roku aż do 30 grudnia 2019 roku. Pozwany zawarł następnie umowę najmu tego samego lokalu użytkowego jako najemca z powodem M. K. w dniu 30 grudnia 2019 roku. Umowa została zawarta na czas nieoznaczony od dnia 1 stycznia 2020 roku (§ 2 umowy). Czynsz najmu wynosił 610 zł + obowiązujący podatek VAT miesięcznie płatny z góry do 10 dnia każdego miesiąca (§ 3 umowy). W § 4 tej umowy wskazano, że obejmujący przedmiot najmu najemca nie wnosi zastrzeżeń co do stanu technicznego lokalu. Remonty przedmiotu najmu najemca miał wykonać we własnym zakresie, na własny koszt i ryzyko oraz według własnego uznania. W przypadku zakończenia umowy najmu najemcy nie będą przysługiwać roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wynajęte pomieszczenia. W § 6 umowy najmu wskazano, że żadne zmiany budowlane mające wpływ na konstrukcję budynku w przedmiocie najmu nie są dopuszczalne. W § 7 umowy wskazano, że po zakończeniu najmu najemca zobowiązany jest zwrócić przedmiot najmu w stanie niepogorszonym, wynikającym z normalnej eksploatacji. Umowa z dnia 30 grudnia 2019 roku w swej treści poza postanowieniami dotyczącymi wysokości czynszu najmu (§ 3) nie odbiegała w swej treści od umowy najmu zawartej w dniu 1 stycznia 2014 roku przez pozwanego z J. K..

Bezsporne, a nadto dowód: umowa najmu lokalu użytkowego z dnia 1 stycznia 2014 roku – k. 94, umowa najmu lokalu użytkowego z dnia 30 grudnia 2019 roku – k. 13-14

W dacie zawarcia pierwszej umowy najmu, 1 stycznia 2014 roku wynajęte pomieszczenie warsztatowe było zaniedbane. Pomieszczenie wynajmowanie przez L. K. przypominało stary warsztat. Wnętrze pomieszczenia wymagało remontu. Budynek, w którym znajduje się garaż jest stary i dość mocno zniszczony. Pozwany zgłaszał powodowi wiadomością e-mail z dnia 28 września 2020 roku, że dochodzi do powtarzających się przypadków zalania i podtopienia powierzchni przed garażami, co powoduje cykliczne nanoszenie szlamu i brudu pod drzwi garaży i częściowe zalewanie przestrzeni samych garaży. W budynku znajdowały się trzy pomieszczenia garażowe przeznaczone na wynajem. Jedno z nich, najbardziej po prawej, wynajmował pozwany, drugie, najbardziej po lewej, konserwator J. D., który zajmuje się konserwacją dzieł sztuki. Trzecie pomieszczenie wynajmowane było przez P. K.. Potem, pod koniec grudnia 2022 roku do trzeciego z garaży wprowadził się P. M.. Gdy wprowadził się do wynajmowanego lokalu, P. M. również musiał go wyremontować. L. K. korzystał także z blaszanego garażu, udostępnionego mu grzecznościowo przez powoda. Posesja, na której znajduje się budynek jest ogrodzona i monitorowana. Nieruchomość przy ul. (...) w T. stanowi działkę nr (...) o powierzchni 0,4592 ha, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą o numerze (...). Na nieruchomości znajdują się cztery budynki – budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 267 m ², budynek gospodarczy o kubaturze 140 m ³, wartownia murowana o kubaturze 25 m ³ i garaż o kubaturze 619 m ³. Właścicielem nieruchomości jest powód M. K. – nabył własność nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży z dnia 11 sierpnia 2025 roku zawartej przed notariuszem J. S. za repertorium A numer (...). Wcześniej powód był użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości. Powód nieruchomością zajmuje się od 2006 roku. Plac i obejście na nieruchomości są dostępne dla wszystkich. Za dnia brama do nieruchomości jest otwarta, a na noc jest zamykana. Na placu pracownicy jedli śniadania, najemcy trzymali na nim swoje odpady i inne rzeczy. Na placu były także w przeszłości składowane opony pozostawione przez najemcę. Także firma zatrudniająca A. W. trzymała swoje odpady na placu. Firma ta przeprowadziła się z nieruchomości przy ul. (...) w T. około 4,5 roku temu. Także pozwany L. K. składował czasami na obejściu skrzynie lub elementy metalowe za zgodą M. K.. W okresie 2019-2024 najemców na całej posesji było przeważnie 10. Na nieruchomości w przeszłości funkcjonowała kuźnia.

Dowód: zeznania świadka K. S. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 164v-165, znacznik czasowy od 00:31:10 do 00:54:39, zeznania świadka P. G. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 165v, znacznik czasowy od 00:59:08 do 01:04:30, zeznania świadka K. K. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 165v-166, znacznik czasowy od 01:12:37 do 01:28:04, zeznania świadka A. W. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 166-166v, znacznik czasowy od 01:43:31 do 01:56:02, zeznania świadka P. M. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 167-167v, znacznik czasowy od 02:17:54 do 02:49:15, zeznania powoda M. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 167v-168, znacznik czasowy od 02:57:21 do 03:25:41, zeznania pozwanego L. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 168-169, znacznik czasowy od 03:32:16 do 03:57:22, informacje wynikające z treści księgi wieczystej nr (...) – k. 8-12, a także dostępne powszechnie na stronie internetowej prowadzonej przez Ministra Sprawiedliwości https://ekw.ms.gov.pl/(...) , fotografie wynajmowanego pomieszczenia, budynku w którym się znajduje, garażu blaszanego i obejścia na nośniku pendrive – k. 28, a także k. 76-83, wiadomość e-mail z dnia 28 września 2020 roku wysłana przez L. K. do M. K. – k. 75

W dacie wynajęcia pomieszczenia warsztatowego przez pozwanego L. K. w pomieszczeniu znajdowały się różne śmieci, w tym przedmioty pozostawione przez poprzedniego najemcy. M. K. oświadczył pozwanemu, że może wykorzystać te rzeczy lub je zostawić. Pozwany spakował pozostawione rzeczy i spakował do skrzyni, a następnie pozostawił je w drugim garażu (blaszanym). Poprzednim najemcą pomieszczenia była firma produkująca klimatyzacje i wentylacje. Pierwotnie pomieszczenie stanowiło agregat prądotwórczy. Wynajęty przez pozwanego lokal, pomimo swojego stanu spełniał jego potrzeby. Pozwany wykorzystywał go do prowadzenia swojej działalności ślusarsko-spawalniczej, a także przy obróbce metali i budowie urządzeń. Pozwany budował prototypy maszyn służących do produkcji tartacznej. Wynajmowany garaż też potrzebny do wyremontowania wspólnie z P. G. wyciągarki szybowcowej – na potrzeby hobby pozwanego związanego z lataniem szybowcami. Pozwany nie wykorzystywał w swojej pracy elementów drewnianych. Wykorzystywanie przy pracy pozwanego elementów drewnianych byłoby niebezpieczne. Pozwany ponosił opłaty z tytułu wywozu śmieci, limit wynosił 24 litry na tydzień. Natomiast elementy stalowe wywoził samodzielnie z nieruchomości na złom używając przyczepki.

Dowód: zeznania świadka K. S. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 164v-165, znacznik czasowy od 00:31:10 do 00:54:39, zeznania świadka P. G. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 165v, znacznik czasowy od 00:59:08 do 01:04:30, zeznania świadka P. M. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 167-167v, znacznik czasowy od 02:17:54 do 02:49:15, zeznania powoda M. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 167v-168, znacznik czasowy od 02:57:21 do 03:25:41, zeznania pozwanego L. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 168-169, znacznik czasowy od 03:32:16 do 03:57:22

M. K. uważał działalność pozwanego za coraz bardziej uciążliwą. Chciał, by pozwany opuścił i opróżnił wynajmowane pomieszczenie. Pozwany wyprowadził się 30 czerwca 2024 roku z wynajmowanego garażu. Swoje rzeczy spakował w skorzyniopalety, a śmieci zapakował w big-bagi. W sprzątaniu i pakowaniu śmieci pomagał mu D. S.. Pozwany pozostawił natomiast rzeczy, które w wynajmowanym pomieszczeniu były, gdy się do niego wprowadzał. Przed opuszczeniem wynajmowanego garażu, L. K. z pomocą swojej partnerki odkurzył wynajmowane pomieszczenie. Nie czyścił jednak bezpieczników, ponieważ były w złym stanie. Pozwany bał się ich dotykać. Ściany pozwany czyścił przy użyciu szczotki. Pozwany nie dokonywał napraw w przedmiocie najmu przed jego opuszczeniem. Wymienił jednak kontakty elektryczne.

Dowód: zeznania świadka K. S. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 164v-165, znacznik czasowy od 00:31:10 do 00:54:39, zeznania powoda M. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 167v-168, znacznik czasowy od 02:57:21 do 03:25:41, zeznania pozwanego L. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 168-169, znacznik czasowy od 03:32:16 do 03:57:22

O opuszczeniu i opróżnieniu wynajmowanego garażu ze swoich rzeczy pozwany powiadomił powoda wiadomością SMS w dniu 3 lipca 2024 roku. Tego samego dnia lub dzień później M. K. wszedł do garażu i mógł go obejrzeć. Garaż był otwarty - klucz do niego został przez pozwanego pozostawiony w drzwiach wejściowych. Stało się tak z powodu złych relacji powoda i pozwanego. Na ścianach pomieszczenia zastanego przez powoda po jego opuszczeniu przez pozwanego pozostały czerwone, niebieskie i zielone ślady farby. Pozwany malował takimi kolorami swoje konstrukcje metalowe. Ślady niebieskiej i czerwonej farby znajdowały się także na wewnętrznej stronie drzwi do pomieszczenia. Na grzejniku znajdującym się w pobliżu drzwi także pozostały ślady farby – czerwone i zielone. Znajdujące się w pomieszczeniu szafa stojąca, szafki wiszące, przytwierdzone do ścian oraz stół nie były zabrudzone. W blaszanym garażu powód znalazł po jego opuszczeniu przez pozwanego skrzynkę wypełnioną kartonami. Pozwany pozostawił w niej spakowane przez siebie przedmioty pozostawione przez poprzedniego najemcę pomieszczenia warsztatowego. Garaż blaszany został pozostawiony przez pozwanego otwarty i niezabezpieczony.

Dowód: zeznania świadka K. S. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 164v-165, znacznik czasowy od 00:31:10 do 00:54:39, zeznania powoda M. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 167v-168, znacznik czasowy od 02:57:21 do 03:25:41, zeznania pozwanego L. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 168-169, znacznik czasowy od 03:32:16 do 03:57:22, protokół zniszczeń budynku nr (...) i terenu przyległego na terenie nieruchomości w T. przy ul. (...) – k. 22, fotografie wynajmowanego pomieszczenia, budynku w którym się znajduje, garażu blaszanego i obejścia na nośniku pendrive – k. 28, a także k. 76-83

Po zakończeniu umowy najmu i opuszczeniu przez L. K. nieruchomości przy ul. (...) w T. M. K. na terenie wokół budynku, w którym znajdował się wynajmowany uprzednio przez pozwanego warsztat zastał różnego rodzaju śmieci. Były to stare, plastikowe płyty, opony, elementy drewniane. Przy budynku, w którym znajdowało się wynajmowane przez pozwanego pomieszczenie składowane było też drewno tartaczne.

Dowód: zeznania świadka A. J. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 166v, znacznik czasowy od 00:12:31 do 00:25:06, zeznania świadka P. M. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 167-167v, znacznik czasowy od 02:17:54 do 02:49:15, zeznania powoda M. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 167v-168, znacznik czasowy od 02:57:21 do 03:25:41, zeznania pozwanego L. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 168-169, znacznik czasowy od 03:32:16 do 03:57:22, fotografie wynajmowanego pomieszczenia, budynku w którym się znajduje, garażu blaszanego i obejścia na nośniku pendrive – k. 28

W blaszanym garażu po zakończeniu umowy najmu zawartej przez strony i opuszczeniu przez L. K. nieruchomości pojawiły się także elementy plastikowe, dwa krzesła, krzesełka składane, dwa kanistry (jeden koloru czerwonego, drugi koloru białego), stara lampa, paleta, zardzewiałe przedmioty metalowe, duża płyta z metalowymi elementami, a także karton oznaczony napisem (...). Były one ułożone pod ścianami blaszanego garażu.

Dowód: zeznania świadka P. M. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 167-167v, znacznik czasowy od 02:17:54 do 02:49:15, zeznania powoda M. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 167v-168, znacznik czasowy od 02:57:21 do 03:25:41, fotografie wynajmowanego pomieszczenia, budynku w którym się znajduje, garażu blaszanego i obejścia na nośniku pendrive – k. 28

M. K. po wyprowadzce powoda z nieruchomości przy ul. (...) w T. sprzątał wynajmowane uprzednio przez powoda pomieszczenie warsztatowe. Trzykrotnie je umył, a także odmalował drzwi od wewnątrz. Powód posprzątał także śmieci z terenu dookoła wynajmowanego pomieszczenia. W celu uporządkowania terenu powód skorzystał z usług (...) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) .H.U.P. (...). Powód zlecił A. J. uprzątnięcie terenu na terenie posesji w T. przy ul. (...). A. J. zebrał śmieci z terenu otaczającego garaż blaszany i budynek, w którym znajdują się przeznaczone na wynajem garaże. Były to elementy drewniane i metalowe. A. J. przyjeżdżał kilkukrotnie, by wywieźć te odpady, w ciągu kilku dni. A. J. wykonał tę usługę w dniu 29 lipca 2024 roku i wystawił za nią w dniu 29 lipca 2024 roku powodowi fakturę VAT (...) na kwotę 3 075 zł brutto z terminem płatności 12 sierpnia 2024 roku. Powód zapłacił za usługę wykonaną przez A. J. przelewem w dniu 24 października 2024 roku. W końcowej fazie sprzątania odpadów powodowi pomógł nieco P. M.. W trakcie porządkowania pomieszczenia warsztatowego, garażu blaszanego i obejścia powód utrwalił ich stan przy pomocy dokumentacji zdjęciowej. Zdjęcia terenu otaczającego garaż blaszany i budynek, w którym znajdują się przeznaczone na wynajem garaże powód wykonał w dniach 1 lipca 2024 roku, 3 lipca 2024 roku, 4 lipca 2024 roku i 16 lipca 2024 roku. Zdjęcia garażu blaszanego powód wykonał w dniu 3 lipca 2024 roku. Zdjęcia pomieszczenia warsztatowego powód wykonał 16 lipca 2024 roku.

Dowód: zeznania świadka A. J. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 166v, znacznik czasowy od 00:12:31 do 00:25:06, zeznania świadka P. M. na rozprawie w dniu 24 listopada 2024 roku – k. 167-167v, znacznik czasowy od 02:17:54 do 02:49:15, zeznania powoda M. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 167v-168, znacznik czasowy od 02:57:21 do 03:25:41, faktura VAT (...) z dnia 29 lipca 2024 roku – k. 15, potwierdzenie przelewu z dnia 24 października 2024 roku – k. 16, protokół zniszczeń budynku nr (...) i terenu przyległego na terenie nieruchomości w T. przy ul. (...) – k. 22, fotografie wynajmowanego pomieszczenia, budynku w którym się znajduje, garażu blaszanego i obejścia na nośniku pendrive – k. 28

M. K. zawarł w dniu 1 sierpnia 2024 roku z nowym najemcą, M. M. (1) umowę najmu pomieszczenia warsztatowego, które wcześniej, do 30 czerwca 2024 roku wynajmował L. K.. Czynsz najmu wynosi 1000 zł miesięcznie i jest płatny z góry do 10 dnia każdego miesiąca. Najem rozpoczął się od dnia 1 września 2024 roku. Rozpoczęcie najmu od dnia 1 września 2024 roku wynikało z tego, iż powód porządkował przedmiot najmu w celu doprowadzenia go do stanu umożliwiającego rozpoczęcie korzystania z niego. Pomieszczenie przekazano do najemcy w dniu 26 sierpnia 2024 roku.

Dowód: zeznania powoda M. K. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku – k. 167v-168, znacznik czasowy od 02:57:21 do 03:25:41, umowa najmu budynku garażowego z dnia 1 sierpnia 2024 roku – k. 17-18, protokół przekazania pomieszczenia z dnia 26 sierpnia 2024 roku - k. 19

Pismem z dnia 5 września 2024 roku powód M. K. wezwał pozwanego L. K. do zapłaty kwoty 5075 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania tytułem kosztów sprzątania garażu i terenu przyległego, a także do zwrotu kwoty 2000 zł tytułem utraconych czynszów za miesiąc lipiec i sierpień 2024 roku w tym samym terminie. Powód w wezwaniu podał, że teren przyległy do garażu został uporządkowany w lipcu przez A. J., koszt wykonania prac wyniósł 3075 zł. Powód wskazał w wezwaniu, że w sierpniu samodzielnie wykonał prace w garażu murowanym niezbędne do realizacji kolejnej umowy najmu. Powód wskazał w wezwaniu, że prace te zostały wykonane nakładem 50 roboczogodzin z użyciem niezbędnych środków i materiałów. Łącznie prace z materiałami powód wycenił na 2000 zł. Powód wskazał też w wezwaniu do zapłaty, że z uwagi na porzucenie wynajmowanego obiektu i poinformowanie o tym fakcie w dniu 3 lipca 2024 roku oraz pozostawienie terenu i pomieszczeń w stanie zabrudzonym nie był w stanie uzyskać czynszów za wynajem. W związku z tym domagał się zapłaty kwoty 2000 zł z tytułem utraconych korzyści.

Wezwanie zostało doręczone pozwanemu w dniu 19 września 2024 roku, lecz pozostało bez odpowiedzi. Pozwany nie zaspokoił roszczeń powoda.

Dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 5 września 2024 roku wraz z potwierdzeniem nadania – k. 20-21

Sąd zważył, co następuje:

Opisany wyżej stan faktyczny znalazł oparcie w przedstawionych przez strony dowodach z dokumentów, zeznań świadków, przesłuchania stron oraz informacji wynikających z księgi wieczystej, a ponadto część faktów była pomiędzy stronami bezsporna. Dokumenty przedstawione przez strony nie były kwestionowane co do wiarygodności, sąd także nie znalazł podstaw, by ich wiarygodność kwestionować. Dokumenty dostarczone przez strony miały walor dokumentów prywatnych stanowiących dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). Dokumenty przedłożone przez powoda wskazują na daty zawarcia umów najmu pomieszczenia warsztatowego z powodem oraz kolejnym najemcą, fakt poniesienia przez powoda kosztów związanych z usługą uporządkowania terenu na terenie posesji przy ul. (...) w T., sporządzenia przez powoda i A. J. protokołu zniszczeń z dnia 17 lipca 2024 roku i wezwania do zapłaty skierowanego do pozwanego L. K.. Okoliczności te były zresztą bezsporne. Podobnie bezsporne było to, że powód po zakończeniu umowy najmu i opuszczeniu przez pozwanego nieruchomości sporządził dokumentację fotograficzną pomieszczenia warsztatowego, garażu blaszanego i obejścia wokół budynku, w którym znajdowało się wynajmowane pomieszczenie garażowe. Z informacji zawartych we właściwościach plików zdjęciowych zawartych na nośniku pendrive wynika, że zdjęcia zostały wykonane w okresie od 1 lipca 2024 roku do dnia 16 lipca 2024 roku, a zatem już po zakończeniu najmu. Wprawdzie dokumenty złożone przez powoda w postaci umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 30 grudnia 2019 roku, umowy najmu budynku garażowego z dnia 1 sierpnia 2024 roku, protokołu przekazania pomieszczenia z dnia 26 sierpnia 2024 roku, wezwania do zapłaty z dnia 5 września 2024 roku, potwierdzenia nadania przesyłki zawierającej wezwanie do zapłaty i protokołu zniszczeń budynku nr (...) i terenu przyległego z dnia 17 lipca 2024 roku stanowiły nieuwierzytelnione kopie tych dokumentów, lecz pozwany nie kwestionował faktu pochodzenia tychże dokumentów od osób, które złożyły na ich oryginałach podpisy. Sąd również nie znalazł podstaw, by kwestionować tę okoliczność i w efekcie te kopie dokumentów mogły stanowić podstawę ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd. Sąd za wiarygodne uznał także dowody z dokumentów dostarczonych przez pozwanego – umowy najmu z dnia 1 stycznia 2014 roku, wiadomości e-mail z dnia 28 września 2020 roku oraz zdjęć wnętrza wynajmowanego garażu i placu przed nim. Fotografie w znacznej mierze przedstawiają podobny obraz, co zdjęcia dostarczone przez powoda, umowa najmu z 1 stycznia 2014 roku nie była kwestionowana przez żadną ze stron, w dodatku fakt wynajmowania przez pozwanego warsztatu od 2014 roku został potwierdzony zarówno zeznaniami świadków, jak i stron. Nie była kwestionowana także okoliczność, że pozwany wysłał wiadomość e-mail z dnia 28 września 2020 roku.

Sąd oparł ustalenia faktyczne dotyczące oznaczenia i własności, a uprzednio także użytkowania wieczystego nieruchomości, na której znajduje się budynek, w którym znajduje się pomieszczenie warsztatowe, które wynajmował pozwany na informacjach wynikających z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w Toruniu o numerze (...). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 341), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Stan prawny nieruchomości oraz jej oznaczenie wynikające z działów I oraz II księgi wieczystej nie był sporny pomiędzy stronami.

Sąd za wiarygodne uznał zeznania świadka D. S.. Świadek również wynajmuje przestrzeń roboczą w budynku na terenie nieruchomości przy ul. (...) w T.. Zna zarówno powoda, jak i pozwanego. Często odwiedzał L. K. w jego warsztacie, świadek pomagał też pozwanemu przy wyprowadzce z wynajmowanego pomieszczenia. Zeznania świadka były logiczne, spójne z resztą materiału dowodowego, a także w dużej mierze zbieżne z zeznaniami innych świadków i stron.

Sąd za wiarygodne uznał zeznania świadka P. G.. Świadek jest przyjacielem pozwanego L. K. i w okresie, w którym pozwany wynajmował pomieszczenie warsztatowe w nieruchomości przy ul. (...) w T. go odwiedzał kilka razy do roku. Dysponował wiedzą o tym w jakim stanie znajdował się wynajmowany przez pozwanego garaż w okresie, w którym go odwiedzał – do końcówki roku 2023 bądź początku roku 2024, a także o tym jak było wykorzystywane podwórze nieruchomości. Zeznania świadka były logiczne, spójne z resztą materiału dowodowego, a także w dużej mierze zbieżne z zeznaniami innych świadków i stron.

Sąd za wiarygodne uznał zeznania świadka K. K.. Świadek jest małżonką powoda M. K. i zna pozwanego L. K.. W okresie od 2019 roku, gdy poznała swojego męża do 2022 roku, gdy była na nieruchomości przy ul. (...) w T. przebywała na nieruchomości i wykonywała na niej prace porządkowe. Świadek wiedziała w jakim stanie jest budynek, w którym znajdował się wynajmowany przez pozwanego garaż, jak również jak wykorzystywali podwórze nieruchomości najemcy i co na nim było składowane. Zeznania świadka były logiczne, spójne z resztą materiału dowodowego, a także w dużej mierze zbieżne z zeznaniami innych świadków i stron.

Sąd za wiarygodne uznał zeznania świadka A. W.. Świadek jest pracownikiem firmy, która wynajmowała na nieruchomości przy ul. (...) w T. pomieszczenia w budynku, w którym garaż wynajmował także pozwany. Około 4,5 roku temu firma przeprowadziła się pod inny adres, ale świadek nadal od czasu do czasu bywał na nieruchomości w celu odbioru poczty wysyłanej firmie, w której pracował na jej stary adres. Świadek wiedział w jakim stanie był budynek, w którym znajdowały się wynajmowane przez powoda garaże raz pomieszczenie, w którym pracował. Świadek wiedział również jak wykorzystywany był plac nieruchomości przez najemców i o tym, że były na nim składowane odpady. Zeznania świadka były logiczne, spójne z resztą materiału dowodowego, a także w dużej mierze zbieżne z zeznaniami innych świadków i stron. Świadek jest też osobą obcą dla obu stron, niezwiązaną z nimi emocjonalnie. Świadek nie pamiętał prawidłowo daty, w której pozwany wprowadził się do wynajmowanego pomieszczenia warsztatowego, wskazując, że w 2010 roku L. K. wynajmował już garaż, lecz biorąc pod uwagę znaczny upływ czasu, nie jest to zaskakujące, ani nie świadczy o nierzetelności świadka.

Sąd za wiarygodne uznał zeznania świadka P. M.. Świadek wynajmuje na nieruchomości przy ul. (...) w T. garaż w budynku, w którym znajduje się pomieszczenie warsztatowe wynajmowane przez pozwanego. Świadek wynajmował ten garaż również w okresie, w którym pozwany wynajmował warsztat i w okresie, w którym się z niego wyprowadzał. Świadek nie widział jak pozwany się wyprowadzał, ponieważ nie był wówczas obecny na nieruchomości. Był świadkiem dopiero wydarzeń kilka dni po opuszczeniu garażu przez pozwanego – końcowej fazy sprzątania działki i garażu blaszanego. Świadek pomógł zresztą nieco w sprzątaniu powodowi. Był także w warsztacie wynajmowanym przez pozwanego na kilka miesięcy przed jego wyprowadzką. Świadek miał zatem wiedzę na temat stanu budynku, w którym znajdują się wynajmowane garaże, w tym garaż wynajęty przez pozwanego, a także bezpośredniego otoczenia tej nieruchomości. Świadek jest osobą obcą dla obu stron, niezwiązaną ani z powodem, ani z pozwanym. Zeznania świadka były logiczne, spójne z resztą materiału dowodowego, a także w dużej mierze zbieżne z zeznaniami innych świadków i stron.

Sąd uznał za wiarygodne częściowo zeznania w charakterze strony powoda M. K.. Zeznania te sąd uznał za wiarygodne w zakresie dotyczącym zasad wynajmu najemcom pomieszczeń w nieruchomości przy ul. (...) w T., wywozu śmieci i zarządu nieruchomością. Powód administruje nieruchomością od wielu lat, wcześniej jako użytkownik wieczysty, a obecnie jako właściciel nieruchomości, ma więc pełną wiedzę na temat zasad wynajmu lokali i pomieszczeń znajdujących się w nieruchomości, a także tego komu je wynajmuje. Sąd uznał za wiarygodne także zeznania powoda co do faktu sprzątnięcia pomieszczenia garażowego wynajmowanego pozwanemu, garażu blaszanego i terenu otaczającego je po zakończeniu najmu. Okoliczności te potwierdzają zarówno zeznania świadka M. M. (2), częściowo także A. J. i wystawiona przez A. J. faktura za wykonaną usługę za uporządkowanie terenu na nieruchomości w T. przy ul. (...). Wiarygodne były także zeznania powoda w zakresie okoliczności zawarcia kolejnej umowy najmu wynajmowanego uprzednio przez pozwanego garażu, daty rozpoczęcia tego najmu i przyczyn uzasadniających rozpoczęcie najmu od dnia 1 września 2024 roku. Warunki umowy najmu z kolejnym najemcą potwierdza umowa najmu z dnia 1 sierpnia 2024 roku, zaś datę rozpoczęcia najmu potwierdza częściowo protokół przekazania pomieszczenia z dnia 26 sierpnia 2024 roku. Sąd uznał także za wiarygodne zeznania powoda w zakresie, w jakim wskazywał, że wnętrze wynajmowanego pozwanemu garażu było pomalowane farbami, których używał pozwany w ramach swojej działalności. Zeznania te były w znacznej mierze zbieżne z zeznaniami pozwanego L. K. i świadka D. S.. Sąd nie uznał jednak za wiarygodne zeznań powoda co do wypowiedzenia umowy najmu. Powód zeznał, że wypowiedział pozwanemu ze skutkiem natychmiastowym, lecz nie tylko nie przedłożył pisma zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, ale także nie był w stanie powiedzieć w jaki sposób doręczył je pozwanemu. Poza tym mimo rzekomego wypowiedzenia umowy powód nie zrobił nic, by doprowadzić do opuszczenia przez pozwanego garażu do końca czerwca 2024 roku, gdy pozwany opuścił pomieszczenie dobrowolnie. Sąd nie uznał także za wiarygodne zeznań powoda w zakresie, w jakim wskazywał, że w pomieszczeniu warsztatowym wynajmowanym przez powoda pozostały śmieci, które należało wyrzucić. Zeznania te pozostają w sprzeczności z zeznaniami pozwanego, który wskazywał, że zabrał z garażu wszystkie swoje rzeczy. Dodatkowo zdjęcia na nośniku pendrive, zrobione przez powoda nie potwierdzają, że w garażu pozostawione zostały jakiekolwiek odpady. Pomieszczenie na zdjęciach wygląda na czyste. Oczywiście sąd wziął pod uwagę fakt, iż zdjęcia te powód wykonał 16 lipca 2024 roku, ale miało to miejsce jeszcze przed wywozem odpadów z nieruchomości przez A. J. (wykonał on usługę 29 lipca 2024 roku). Poza tym jeżeli powód zamierzał dowieść nimi, że w garażu pozostały jakiekolwiek odpady, które zostawił pozwany wyprowadzając się, należałoby spodziewać się, że powód wykona fotografie zanim uprzątnie garaż, a nie już po tym. Podobnie zresztą jak na zdjęciach powoda garaż wygląda na zdjęciach dostarczonych przez pozwanego. Wprawdzie protokół zniszczeń budynku z dnia 17 lipca 2024 roku podpisany przez powoda i A. J. wskazuje, że w garażu znajdowały się porzucone odpady ok. 1 m ³, ale protokół nie jest w tej kwestii precyzyjny, nie wskazuje o jakie odpady chodzi, a poza tym protokół datowany jest na dzień 17 lipca 2024 roku, czyli dzień po zrobieniu przez powoda fotografii garażu, na których nie widać żadnych odpadów. Warto też zauważyć, że powód pomylił się wskazując, że zdjęcia załączone do pozwu na nośniku pendrive zostały zrobione w okresie od 3 do 16 lipca 2024 roku. Zostały w rzeczywistości zrobione w okresie od 1 do 16 lipca 2024 roku, co potwierdzają dane zapisane w plikach zdjęciowych.

Sąd za wiarygodne uznał zeznania pozwanego L. K.. Zeznania te były zgodne z zeznaniami świadków, a ponadto logiczne, wskazywały zarówno na sposób wykorzystywania garażu wynajętego od powoda, stan w jakim garaż znajdował się w momencie rozpoczęcia wynajmu w styczniu 2014 roku i w jakim pozostawił go pozwany w dniu zakończenia najmu. Powód w sposób szczegółowy i wiarygodny opisał również przebieg swojej wyprowadzki z wynajmowanego garażu. Jego zeznania w tym zakresie częściowo potwierdzają zeznania powoda oraz świadka D. S.. Zeznania powoda logicznie wyjaśniają też dlaczego drewniane śmieci, gruz oraz stare opony nie mogły zostać pozostawione przez niego, a także z jakiego powodu nie zdał wynajmowanego garażu M. K. osobiście. Zeznania pozwanego co do pochodzenia rzeczy znajdujących się na podwórzu otaczającym budynek, w którym znajdują się wynajmowane przez powoda garaże i garaż blaszany znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadków, a częściowo również w zeznaniach powoda.

Powód w niniejszym postępowaniu domagał się zapłaty kwoty 5 075 zł tytułem poniesionych kosztów uprzątnięcia terenu pomieszczenia wynajmowanego przez pozwanego oraz terenu przyległego, na którą składała się kwota 3 075 zł zapłacona przez powoda A. J. oraz 2 000 zł z tytułu prac, które powód wykonał samodzielnie w związku z przywróceniem przedmiotu najmu i terenu przyległego do stanu poprzedniego. Powód domagał się także zapłaty kwoty 2 000 zł tytułem utraconych korzyści w związku z brakiem możliwości uzyskiwania czynszu najmu przez lipiec i sierpień w 2024 roku. Okoliczności faktyczne takie jak okres wynajmu garażu przez pozwanego, sposób wykorzystywania go nie były sporne, choć powód określał działalność wykonywaną w garażu przez pozwanego inaczej niż pozwany. Sporne były okoliczności dotyczące pozostawienia przez pozwanego odpadów w przedmiocie najmu, garażu blaszanym i na terenie przyległym, zaistnienie szkody, związek przyczynowy pomiędzy działaniem pozwanego a powstaniem szkody oraz wysokość szkody.

Powództwo podlegało oddaleniu w całości.

Podstawę prawną dochodzonego przez powoda roszczenia o zwrot kosztów przywrócenia przedmiotu najmu do stanu sprzed szkody oraz o utracone korzyści stanowiły przepisy art. 675 § 1 k.c. w zw. z art. 471 k.c., natomiast podstawę prawną roszczenia o zwrot kosztów przywrócenia terenu przyległego do stanu sprzed szkody art. 415 k.c. w zw. z art. 363 § 1 k.c.

Strony bezsprzecznie łączyła umowa najmu. Zgodnie z treścią art. 659 § 1 k.c., przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Strony, mimo że brak było dowodu na prawdziwość twierdzeń powoda jakoby wypowiedział pozwanemu umowę najmu ze skutkiem natychmiastowym były zgodne co do tego, że stosunek najmu zakończył się. W ocenie sądu najem zakończył się wskutek opuszczenia przez pozwanego przedmiotu najmu, czyli z dniem 30 czerwca 2024 roku.

Stosownie do treści art. 675 § 1 k.c., po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania. Zgodnie natomiast z art. 471 k.c., dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Niezwrócenie przedmiotu najmu przez najemcę w umówionym terminie lub też po rozwiązaniu umowy najmu w wyniku wypowiedzenia narusza art. 675 § 1 k.c. i stanowi nienależyte wykonanie umowy. Stan taki stwarza obowiązek naprawienia wynikłej z niego szkody na podstawie art. 471 k.c. Zakres odszkodowania określa art. 361 § 2 k.c. (tak P. Nazaruk(w:) Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, LEX 2024, uwagi do art. 675, teza 5). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 maja 1999 r. I CKN 1304/98 (LEX nr 37455) przyjął, że zwrócenie rzeczy najętego (lokalu) w stanie pogorszonym (art. 675 § 1) wykazuje już niewykonanie umowy najmu. Podstawą prawną roszczenia o naprawienia szkód poniesionych wskutek oddania lokalu w niewłaściwym stanie jest art. 675 § 1 k.c. w zw. z art. 471 k.c. Na najemcy zatem spoczywa dowód przeciwieństwa; może się uwolnić od obowiązku naprawienia szkody, jeżeli udowodni, że gorszy stan rzeczy (lokalu) jest usprawiedliwiony jej normalnym zużyciem.

Niewykonanie obowiązku zwrotu rzeczy w stanie niepogorszonym powoduje też po stronie wynajmującego powstanie roszczenia odszkodowawczego z tytułu utraconych korzyści, także na podstawie art. 471 k.c.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. i art. 227 k.p.c., w procesie cywilnym strony mają obowiązek przedstawiania twierdzeń i dowodów na okoliczności (fakty) mające dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie istotne. Powód ma obowiązek wykazania faktów uzasadniających jego roszczenie (tworzących jego prawo podmiotowe). Obowiązkiem jego przeciwnika procesowego (pozwanego) jest natomiast udowodnienie stawianych zarzutów oraz faktów tamujących (niweczących) roszczenie powoda.

W ocenie sądu powód nie udowodnił istnienia zobowiązania po stronie pozwanego, powstania szkody i jej wysokości oraz istnienia związku przyczynowego między szkodą a niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania przez pozwanego. Powód nie udowodnił, że pomieszczenie warsztatowe, które wynajmował pozwanemu zostało przez niego zwrócone w stanie pogorszonym. Po pierwsze, powód nie wykazał, że w wynajmowanym pomieszczeniu pozwany pozostawił jakiekolwiek odpady, które należałoby uprzątnąć. Zarówno zdjęcia wynajmowanego pomieszczenia wykonane przez powoda, jak i przez pozwanego nie wykazały, że pozwany pozostawił w pomieszczeniu odpady. Powód twierdził, że pozwany pozostawił po sobie opakowania po olejach, elementy metalowe, krzesła, meble biurowe i lustro. Na zdjęciach wnętrza garażu wykonanych przez powoda widoczne jest lustro ścienne oraz jedno krzesło, które sprawiają zresztą wrażenie jakby stanowiły wyposażenie tego pomieszczenia. Nie sposób ich uznać za odpady wymagające wyrzucenia i żądania z tego tytułu odszkodowania. Powód w piśmie z dnia 30 kwietnia 2025 roku wskazywał, że w pomieszczeniu konieczny był demontaż elementów, które najemca zainstalował w ścianach, lecz nie określił ich dokładnie, a ponadto na fotografiach wynajmowanego pomieszczenia warsztatowego zrobionych przez powoda i pozwanego nie są widoczne ani te elementy, ani ślady po nich. Poza tym zarówno umowa najmu z dnia 1 stycznia 2014 roku, jak i umowa najmu z dnia 30 grudnia 2019 roku przewidywały możliwość wykonania przez najemcę remontu we własnym zakresie, na własny koszt i ryzyko oraz według własnego uznania (§ 4 umowy najmu z dnia 1 stycznia 2014 roku i § 4 umowy najmu z dnia 30 grudnia 2019 roku). Ewentualny montaż opisywanych przez powoda elementów wykorzystywanych przez pozwanego w jego działalności mieściłby się zatem w granicach uprawnień kontraktowych wynikających z zawartych umów najmu. Pozostałych opisanych przez powoda odpadów, które miał zostawić w garażu pozwany nie widać na zdjęciach – jego wnętrze widoczne na zdjęciach jest opróżnione. Poza tym nawet przyjmując hipotetycznie, że powód zastał w garażu opisywane przez siebie odpady, powód wszedł do garażu dopiero 3 lub 4 lipca 2024 roku. Pozwany opuścił garaż 30 czerwca 2024 roku, natomiast klucz do garażu pozostawił w drzwiach. W czasie pomiędzy wyprowadzką pozwanego, a skontrolowaniem garażu przez powoda, garaż pozostawał otwarty dla wszystkich mających dostęp do nieruchomości. Każdy mógł więc umieścić w garażu odpady opisywane przez powoda w czasie pomiędzy zakończeniem najmu (wyprowadzką z garażu przez L. K.), a wejściem do garażu przez M. K.. Po drugie, powód nie udowodnił, że przedmiot najmu został mu oddany w stanie pogorszonym w stosunku do stanu, w którym pozwany go wynajął. Zgodnie z treścią art. 675 § 3 k.c., domniemywa się, że rzecz była wydana najemcy w stanie dobrym i przydatnym do umówionego użytku. Należy jednak zaznaczyć, że pomieszczenie warsztatowe, które wynajął pozwany nadawało się do celów, dla których pozwany je wynajął. Wystarczyło zarówno do prowadzenia działalności ślusarsko-spawalniczej, jak i dla wykorzystywania go na użytek jego hobby. Zarówno świadkowie, jak i pozwany zgodnie przyznawali, że wynajmowane pomieszczenie było w złym stanie, podobnie zresztą jak budynek, w którym garaż się znajduje. Świadek K. K. wyjaśniła, że powód nie remontował budynku, w którym znajduje się wynajmowany uprzednio przez pozwanego garaż z uwagi na zakaz. Wynajmowane pomieszczenie było w złym stanie także w dacie wynajęcia. Powód nie zdołał wykazać przeciwnych okoliczności, nie przedstawił też żadnych dowodów wskazujących na stan wynajmowanego garażu w dniu zawarcia umowy – czy to z dnia 1 stycznia 2014 roku czy to z dnia 30 grudnia 2019 roku. Co więcej, także inne pomieszczenia przeznaczone na wynajem w tym samym budynku były w złym stanie technicznym. Świadek P. M. po wynajęciu garażu, z którego korzysta musiał przeprowadzić jego remont. Biorąc pod uwagę zeznania świadków i pozwanego L. K. należało przyjąć, że stan wynajmowanego przez pozwanego garażu nie uległ pogorszeniu przez czas najmu ponad zużycie stanowiące następstwo prawidłowego używania. W każdym natomiast razie należy uznać, że powód nie udowodnił, że było inaczej, a to na nim spoczywał ciężar dowodu. Fotografie pomieszczenia wykonane przez powoda w dniu 16 lipca 2024 roku nie potwierdzają, że stan garażu uległ pogorszeniu w stosunku do stanu, w którym został wynajęty. Zresztą w istocie rzeczy nie było jak porównać stanu lokalu z daty zakończeniu najmu ze stanem z dnia jego rozpoczęcia, biorąc pod uwagę okoliczność, że powód nie przedstawił ani dowodów, ani nawet twierdzeń wskazujących na to, w jakim stanie był garaż zanim pozwany go wynajął. Nie bez znaczenia jest też fakt, że pozwany prowadził w garażu działalność ślusarsko-spawalniczą i budował w nim prototypy maszyn służących do produkcji tartacznej. Miejsce prowadzenia takiej działalności jest miejscem o podwyższonym stopniu zapylenia i zabrudzenia. Nie sposób oczekiwać, by w wyniku eksploatacji garażu taką metodą jaką to czynił pozwany garaż nie zabrudził się. Jest to normalne następstwo prawidłowego używania przedmiotu najmu. Powód co prawda wskazywał, że pozwany wykorzystywał garaż niezgodnie z przeznaczeniem, ale nie przedstawił w tym zakresie żadnych przekonujących argumentów. W żadnej umowie najmu garażu zawartej przez pozwanego najpierw z J. K. w dniu 1 stycznia 2014 roku, a następnie z M. K. w dniu 30 grudnia 2019 roku nie został wskazany cel, na który wynajęte pomieszczenie warsztatowe może być wykorzystywane bądź na który nie może być wykorzystywane. Pozwany wynajmował garaż przez ponad 10 lat, a mimo to nigdy nie rozwiązano z nim umowy z powodu nieprawidłowego używania przedmiotu najmu. Poza tym brak jest podstaw, by sądzić, że powód bądź poprzedni wynajmujący, J. K., nie wiedzieli bądź nie godzili się na sposób wykorzystywania przez pozwanego garażu, biorąc pod uwagę jak długo pozwany był najemcą. Warto też zaznaczyć, że także P. M. wynajmujący pomieszczenie garażowe w tym samym budynku, co wcześniej pozwany wykonuje w nim czynności związane z obróbką metali, co jednak nie przeszkadza powodowi. Powód miał świadomość sposobu wykorzystywania garażu przez pozwanego, wobec czego nie mógł oczekiwać, że przez 10 lat garaż nie będzie przynajmniej w pewnym stopniu zużyty. Stan, w którym pozwany pozostawił garaż opuszczając i opróżniając go w dniu 30 czerwca 2024 roku nie wskazuje, by doszło do jego zużycia ponad zużycie będące następstwem prawidłowego używania. W efekcie bezzasadne było także roszczenie powoda o zwrot utraconych korzyści. Pozwany nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wynikającą ze zwrócenia przedmiotu najmu w stanie pogorszonym, co oznacza, że powód nie może domagać się od niego zarówno odszkodowania za przywrócenie garażu do stanu sprzed rzekomej szkody, jak również utraconych na skutek niemożności wynajęcia przedmiotu najmu przez okres dwóch miesięcy. Należy jeszcze raz w tym miejscu podkreślić, że pozwany wynajmował garaż przez okres ponad 10 lat. Biorąc pod uwagę potencjalne zużycie będące naturalnym następstwem używania garażu do działalności ślusarsko-spawalniczej, przy obróbce metali, należy rozsądnie rzecz biorąc oczekiwać, że doprowadzenie go do stanu odpowiadającego zarówno jego właścicielowi, jak i kolejnemu najemcy będzie wymagało pracy i czasu. Nie jest to jednak podstawa ku temu, by domagać się od pozwanego zwrotu utraconych korzyści, bowiem nie odpowiada on za szkodę względem powoda – nie zużył przedmiotu najmu w stopniu przekraczającym zużycie będące następstwem prawidłowego używania. Abstrahując zresztą od powyższego trudno też przyjąć, że czynności związane z umyciem pomieszczenia warsztatowego, pomalowaniem drzwi wewnętrznych drzwi i wyniesienie z niego śmieci, których w dniu 16 lipca 2024 roku (dniu, w którym powód wykonał zdjęcia wnętrza garażu) już w nim nie było (niezależnie od tego, że powód nie wykazał, że w ogóle usuwał z pomieszczenia warsztatowego jakiekolwiek odpady) powodowało niemożność wynajęcia garażu przez następne dwa miesiące. Nawet jeżeli powód trudził się przez całe wakacje uprzątnięciem przestrzeni wokół garażu, to nic nie stało na przeszkodzie, by wynająć samo pomieszczenie, tak jak wynajmował je wcześniej L. K..

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że powód nie wykazał też roszczenia co do wysokości. Jeśli chodzi o usługę zrealizowaną przez A. J., jej koszt opiewał na kwotę 3 075 zł, ale nie wiadomo jaki był koszt prac wykonanych przez A. J. wynajmowanym pomieszczeniu warsztatowym, o ile w ogóle praca A. J. w garażu została uwzględniona w fakturze VAT z dnia 29 lipca 2024 roku. Poza tym powód w piśmie przygotowawczym z dnia 15 lipca 2025 roku wskazał, że kwota 3 075 zł odpowiadająca kwocie na fakturze stanowi wartość roszczenia o zwrot kosztów przywrócenia terenu przyległego do stanu poprzedniego, co wyraźnie sugeruje, że faktura została wystawiona nie za pracę A. J. w garażu wynajmowanym uprzednio przez pozwanego, lecz na terenie otaczającym budynek, w którym garaż się znajduje. Podobnie powód nie wykazał roszczenia o zapłatę kwoty 2 000 zł, na którą to kwotę wycenił własną pracę związaną z przywróceniem garażu do stanu poprzedniego. Jak już wskazywano wcześniej, powód nie wykazał jaki był powoływany przez niego stan poprzedni, ani czy różnił się od tego, w jakim pozwany pozostawił wynajmowany garaż w dniu 30 czerwca 2024 roku. Ponadto, należy zauważyć, że powoda i pozwanego nie łączyła umowa zakładająca wynagrodzenie powoda za czynności porządkowe w wynajętym pomieszczeniu garażowym po jego opuszczeniu przez pozwanego. Brak jest podstaw, by powód naliczył sobie wynagrodzenie za te czynności w kwocie 2000 zł za 40 godzin pracy w stawce po 50 zł za godzinę pracy. Powód nie wykazał ani ile czasu poświęcił na przywrócenie garażu do stanu sprzed szkody, ani że czynności te były konieczne do naprawienia szkody. Nie wiadomo zatem w jakim okresie wykonywał rzekomo przez 40 godzin prace przy sprzątaniu garażu, ani dlaczego wyliczył stawkę w wysokości 50 zł. Powód wskazał jedynie, że przyjął wynagrodzenie w kwocie 50 zł za godzinę pracy jako minimalne odpowiadające zaangażowaniu, stopniowi zabrudzenia pomieszczeń, a także poświęconemu czasowi na przygotowanie do realizacji zadania. Powód nie negocjował z nikim tej stawki, jedynie usiłował narzucić ją pozwanemu nie przedstawiając także żadnego wykazu prac z wyszczególnieniem na co ile poświęcił czasu. Powód wskazywał, że trzykrotnie umył, a także odmalował drzwi od wewnątrz, lecz trudno przypuszczać, że na te czynności poświęcił 40 godzin. Powód nie wyjaśnił natomiast ile czasu poświęcił na te czynności. Powód wskazywał, że wykonywał prace polegające na usunięciu z przedmiotu najmu także odpadów pozostawionych przez pozwanego, ich posegregowania, wywiezieniu i usunięciu z terenu posesji, lecz jak już wskazywano wcześniej, powód nie udowodnił, że w wynajmowanym przez pozwanego garażu pozostały jakiekolwiek odpady pozostawione przez pozwanego, a ponadto również w zakresie tych czynności powód nie wskazał ile czasu na nie poświęcił. Ponadto powód był i jest właścicielem zarówno pomieszczenia garażowego, jak i budynku, w którym się ono znajduje, a obecnie również nieruchomości, na której budynek jest posadowiony. Brak jest podstaw, by pozwany miał wynagrodzić powodowi sprzątanie rzeczy, która należy do powoda. To w interesie powoda leży utrzymanie należącej do niego nieruchomości i budynków, które są na nim posadowione w dobrym stanie.

Jeśli chodzi o roszczenie o zwrot kosztów przywrócenia terenu przyległego do stanu poprzedniego w kwocie 3 075 zł należy zauważyć, że teren przyległy nie był przedmiotem najmu. Powód wskazał jako podstawę prawną roszczenia o zwrot tychże kosztów art. 415 k.c. w zw. z art. 363 § 1 k.c. Zgodnie z art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Zgodnie natomiast z art. 363 § 1 k.c., naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Powód upatrywał szkody w konieczności poniesienia kosztów usunięcia odpadów pozostawionych przez pozwanego z terenu przyległego do budynku, w którym znajdowało się wynajmowane przez niego pomieszczenie warsztatowe. Tak jak wskazywano wcześniej, kwota 3 075 zł, której domagał się powód odpowiada kwocie na fakturze wystawionej powodowi przez A. J., co wskazuje, że powód żądał od pozwanego zwrotu kosztów poniesionych na usługę wykonaną przez A. J. polegającą na uporządkowaniu terenu na nieruchomości w T. przy ul. (...). Po pierwsze, nie wiadomo jednak jakie konkretnie odpady zostały zabrane z terenu nieruchomości przez A. J., ani ile czasu realizacja tych czynności zajęła. Powód i A. J. sporządzili protokół zniszczeń budynku nr (...) i terenu przyległego, lecz w sposób bardzo lakoniczny wymienia jakie odpady zostały usunięcie z terenu przyległego i garażu blaszanego. Po drugie, nie wiadomo które części terenu przyległego do budynku, w którym wynajmował pomieszczenie garażowe pozwany zostały uprzątnięte przez A. J.. Nie wiadomo zatem czy A. J. sprzątał wyłącznie teren, z którego korzystał pozwany L. K.. Po trzecie, brak jest dowodów, że odpady, które zostały uprzątnięte przez A. J., za które to czynności wystawił powodowi fakturę na kwotę 3 075 zł były odpadami pozostawionymi przez pozwanego. Powód wskazywał, że pozwany pozostawił po sobie gruz, opony, zgniłe płyty i worki typu big bag. Nie dowiódł jednak, że rzeczywiście były to odpady pozostawione przez pozwanego. Pozwany wskazywał, że odpady na terenie wokół budynku, w którym znajduje się wynajmowany przez niego garaż, nie zostały pozostawione przez niego. Do terenu mieli dostęp wszyscy najemcy, a także inne osoby, które załatwiały na niej sprawunki (jak np. kurierzy bądź inni dostawcy, osoby odwiedzające najemców bądź powoda albo A. W., który przyjeżdżał na nieruchomość w celu odbierania korespondencji, która była kierowana na stary adres firmy, w której pracował). Odpady pozostawione na terenie otaczającym budynek, w którym znajduje się garaż wynajmowany przez pozwanego, uwiecznione na zdjęciach wykonanych przez powoda, mogły zatem zostać pozostawione przez kogoś innego niż pozwany. Nie wiadomo zresztą jak długo tam leżały. Zarówno zeznania świadków, jak i pozwanego wskazywały, że pozostawianie na tym terenie różnych rzeczy było normalną praktyką najemców. Powód nie wykazał, by odpady pozostawione na terenie otaczającym budynek, w którym znajduje się garaż wynajmowany przez pozwanego zostały pozostawione przez pozwanego, a to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia tego faktu.

Podobnie rzecz się ma z odpadami, które pozwany miał pozostawić w garażu blaszanym. Zasadniczo powód nie przedstawił ani twierdzeń, ani zeznań wskazujących na to jakie odpady miały być pozostawione przez pozwanego w garażu blaszanym, który został mu użyczony grzecznościowo. W protokole zniszczeń budynku nr (...) i terenu przyległego z dnia 17 lipca 2024 roku wskazano, że na terenie przyległym i w garażu blaszanym pozostawione zostały odpady stalowe w znacznych ilościach, drewno, drewno pomalowane, płyty wiórowe, płyty zgniłe, worki big bag, 10 opon oraz gruz różny. Nie wiadomo jednak które z tych odpadów miały znajdować się w garażu blaszanym. Wydaje się zresztą, że odpady opisane w protokole stanowią odpady znajdujące się na podwórzu nieruchomości, bowiem garaż blaszany został w protokole opisany odrębnie – jako otwarty i niezabezpieczony, bez opisu usuniętych z niego odpadów. Na zdjęciach garażu blaszanego zrobionych przez powoda w dniu 3 lipca 2024 roku nie są widoczne odpady opisane w protokole. Są na nich uwiecznione elementy plastikowe, dwa krzesła, krzesełka składane, dwa kanistry (jeden koloru czerwonego, drugi koloru białego), stara lampa, paleta, zardzewiałe przedmioty metalowe, duża płyta z metalowymi elementami, a także karton oznaczony napisem (...). Były one ułożone pod ścianami blaszanego garażu. Nie są to przedmioty wymienione jako odpady w protokole zniszczeń z dnia 17 lipca 2024 roku, co sugeruje, że zostały tam umieszczone na przechowanie bądź już po opróżnieniu garażu blaszanego. Tak czy inaczej nie są to odpady opisywane w protokole, brak jest zatem podstaw, by przyjąć, że stanowią one odpady, tym bardziej takie, których pozostawienie należałoby poczytywać za szkodę, której doznał powód ze strony pozwanego. W blaszanym garażu na zdjęciach zrobionych przez powoda widoczna jest także skrzynka wypełniona kartonami. Pozwany pozostawił w niej spakowane przez siebie przedmioty pozostawione przez poprzedniego najemcę pomieszczenia warsztatowego. Skrzynka ta również nie została opisana w protokole zniszczeń z dnia 17 lipca 2024 roku, co wskazuje, że powód nie traktował ich jak odpadów. Poza tym, tak jak w przypadku pomieszczenia warsztatowego, powód zastał garaż blaszany otwarty, co oznacza, że nawet gdyby przyjąć, że znajdowały się w nim jakiekolwiek odpady, to mógł je umieścić każdy, kto miał dostęp do nieruchomości. Nie wiadomo zresztą jakie czynności zostały przez powoda bądź A. J. wykonane w celu sprzątnięcia garażu blaszanego. Powód nie wykazał, że poniósł szkodę w związku z pozostawieniem przez pozwanego odpadów w blaszanym garażu, nie wykazał szkody co do wysokości, ani nawet tego, że pozwany pozostawił w nim jakiekolwiek odpady. Ponadto, podobnie jak w przypadku pomieszczenia garażowego i budynku, w którym się znajduje, powód był i jest właścicielem garażu blaszanego, a obecnie również nieruchomości, a zatem i podwórza nieruchomości. Brak jest podstaw, by pozwany miał wynagrodzić powodowi sprzątanie rzeczy, która należy do powoda.

Zgodnie z treścią art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Zgodnie natomiast z art. 361 § 2 k.c., w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Powód nie wykazał ani szkody, ani tego, że to w wyniku działania bądź zaniechania pozwanego powód doznał tej szkody.

Podsumowując wszystkie powyższe wywody, sąd doszedł do przekonania, że powód nie wykazał zasadności swojego roszczenia tak co do zasady, jak i co do wysokości. Dlatego też, biorąc pod uwagę art. 6 k.c. oraz wskazane wyżej przepisy prawa, Sąd oddalił powództwo (punkt I wyroku).

Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, w myśl art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. kosztami procesu obciążono powoda. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zarówno pozwanego, jak i powoda w niniejszym postępowaniu reprezentowali pełnomocnicy fachowi w osobach adwokatów. Powód w związku z oddaleniem powództwa przegrał sprawę w całości, wobec czego zobowiązany jest do zwrotu poniesionych przez pozwanego kosztów procesu. Składa się na nie 1 800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego obliczonych na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pozwany składając na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku spis kosztów wniósł o zasądzenie od powoda kosztów dojazdu pozwanego z miejsca jego zamieszkania do sądu i z powrotem, kosztów dojazdu pełnomocnika pozwanego do sądu z siedziby jego kancelarii i z powrotem oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości potrójnej stawki minimalnej. W ocenie sądu brak było jednak podstaw, by zasądzić koszty procesu w zakresie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie wyższej aniżeli stawka minimalna. Zgodnie z § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Pozwany wniósł dwa pisma procesowe sporządzone i podpisane przez pełnomocnika (odpowiedź na pozew i wniosek o przedłużenie terminu na uiszczenie zaliczki na poczet kosztów osobistego stawiennictwa świadków), pismo z dnia 14 lipca 2025 roku, do którego załączono potwierdzenie uiszczenia zaliczki na poczet kosztów osobistego stawiennictwa na rozprawie świadków, a także uczestniczył w rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku, na której złożył do akt sprawy załącznik do protokołu i spis kosztów. W ocenie sądu pozwany nie podjął w przedmiotowej sprawie czynności uzasadniających ustalenie przez sąd opłaty za czynności zastępującego go fachowego pełnomocnika w wysokości przewyższającej stawkę minimalną. Jeśli chodzi o żądanie pozwanego o zasądzenie od powoda kosztów dojazdu pozwanego z miejsca jego zamieszkania do sądu i z powrotem oraz kosztów dojazdu pełnomocnika pozwanego z siedziby jego kancelarii i z powrotem, koszty te nie zostały uznane przez sąd za koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na żądanie pozwanego wyrażone w odpowiedzi na pozew, sąd wyznaczył w sprawie na dzień 24 listopada 2025 roku rozprawę w formie posiedzenia zdalnego po to, by oszczędzić pozwanemu i jego pełnomocnikowi kosztów związanych z dojazdem do budynku sądu. Tymczasem pozwany i jego pełnomocnik zdecydowali się stawić osobiście na rozprawie, choć wszystkie inne zawiadomione bądź wezwane na rozprawę osoby poza świadkiem K. K. skorzystały z wysłanego im linku do rozprawy zdalnej. Pozwany i reprezentujący go adwokat ponieśli zatem wydatki przeznaczone na dojazd do budynku sądu, choć mogli ich uniknąć. W związku z tym brak było w ocenie sądu podstaw, by obciążyć tymi kosztami powoda. Kwota 1 817 zł została zasądzona od powoda na rzecz pozwanego wraz z wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z treścią brzmieniem art. 98 § 1 ¹ k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.