Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	asesor sądowy Paweł Kamiński

po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. w Toruniu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa B. (...) w G.

przeciwko A. K.

o zapłatę

I.  oddala powództwo,

II.  kosztami procesu obciąża powoda.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 30 grudnia 2024 roku (data nadania pozwu w placówce operatora pocztowego) powód B. (...) (...)w G. (którego następcą prawnym jest B. (...) w G.) wniósł o zasądzenie od pozwanego A. K. kwoty 3 158 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i kwoty 2 192,99 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód domagał się również zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwany w dniu 15 stycznia 2021 roku zawarł z (...) Bank (...) S.A. umowę pożyczki o numerze (...). Powód wskazał, że zgodnie z postanowieniami umowy pozwanemu udzielono pożyczki w kwocie 3000 zł, która została przekazana przez bank na wskazany przez pozwanego rachunek. Pozwany zaprzestał spłaty zadłużenia z dniem 8 lipca 2021 roku. Powód wskazał, że pozwany pozostawał w opóźnieniu w spłacie zadłużenia od dnia 9 lipca 2021 roku. Natomiast data końca umowy przypadała na dzień 14 stycznia 2022 roku, co zdaniem powoda, pozwala na przyjęcie, że umowa wygasła w dniu bezskutecznego upływu terminu płatności ostatniej raty. Powód wskazał, że pierwotny wierzyciel zbył na jego rzecz na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 26 czerwca 2024 roku przysługującą względem pozwanego wierzytelność. Powód podał, że nabył wierzytelność w łącznej kwocie 5 053,14 zł, na którą składały się 3 158 zł tytułem niespłaconego kapitału, 130,04 zł tytułem odsetek umownych naliczanych przez bank zgodnie z umową i 1 765,10 zł tytułem odsetek za opóźnienie naliczonych przez bank od kwoty wymagalnego kapitału zgodnie z umową. Powód zaznaczył, że na podstawie zawartej umowy pożyczki i umowy sprzedaży wierzytelności zawartej przez powoda z bankiem, powód od dnia nabycia wierzytelności kontynuował naliczanie odsetek za opóźnienie w spłacie wymagalnego kapitału w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie. Powód wskazał też, że niezwłocznie po nabyciu wierzytelności przesłał do pozwanego przesyłką poleconą zawiadomienie o nabyciu wierzytelności oraz informację o rachunku bankowym, na który należy dokonywać wpłat. Powód wskazał, że na kwotę dochodzonego roszczenia w wysokości 5 350,99 zł składa się 3 158 zł tytułem kapitału i 2 192,99 zł tytułem skapitalizowanych odsetek stanowiących sumę odsetek umownych banku w kwocie 130,04 zł, 1 765,10 zł tytułem odsetek za opóźnienie naliczonych przez bank do dnia cesji wierzytelności oraz 297,85 zł tytułem odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczonych przez powoda od kwoty wymagalnego kapitału od dnia następnego po dniu 26 czerwca 2024 roku do dnia wystawienia z jego ksiąg rachunkowych, tj. do 26 listopada 2024 roku (k. 4-6v).

Sprawa została pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt I C 263/25 upr.

Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2025 roku wydanym w sprawie I C 263/25 upr przewodniczący na podstawie art. 130 ^1a § 1 k.p.c. zwrócił pozew (k. 32).

Postanowieniem z dnia 18 marca 2025 roku wydanym w sprawie I C 263/25 upr Sąd Rejonowy w Toruniu zawiesił postępowanie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. ze skutkiem od dnia 29 stycznia 2025 roku oraz uchylił z urzędu zarządzenie przewodniczącego z dnia 21 lutego 2025 roku w przedmiocie zwrotu pozwu (k. 54).

Sprawa została następnie ponownie zarejestrowana pod sygn. akt I C 449/25 upr.

Postanowieniem z dnia 25 marca 2025 roku wydanym w sprawie I C 449/25 upr Sąd podjął zawieszone postępowanie z urzędu z udziałem ogólnego następcy prawnego powoda – B. (...) w G. (k. 62).

Pozwany nie odebrał pozwu, w związku z czym powód został na podstawie zrządzenia przewodniczącego z dnia 13 maja 2025 roku zobowiązany do doręczenia korespondencji pozwanemu za pośrednictwem komornika albo zwrotu korespondencji wraz z dowodem na piśmie, że pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie (k. 84).

Pismem z dnia 2 lipca 2025 roku powód poinformował sąd, że ustalił za pośrednictwem komornika, iż pozwany przebywa obecnie w areszcie śledczym. Powód wniósł też o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 77 zł tytułem zwrotu kosztów doręczenia pozwanemu pierwszego pisma przez komornika sądowego (k. 89).

Odpis pozwu został doręczony pozwanemu w dniu 13 sierpnia 2025 roku. Pozwany nie wniósł odpowiedzi na pozew.

Postanowieniem z dnia 7 października 2025 roku (k. 106) Sąd zobowiązał powoda do przedstawienia dowodów w postaci: historii transakcji na rachunku bankowym nr (...) prowadzonym dla pozwanego A. K. w okresie trwania umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) zawartej przez pozwanego z (...) Bank (...) S.A. we W. za okres trwania tej umowy, regulaminu kont dla osób fizycznych stanowiącego integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...), tabeli opłat i prowizji kont dla osób fizycznych stanowiącej integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...), tabeli oprocentowania kont dla osób fizycznych stanowiącej integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) - w terminie tygodniowym od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem oceny przez sąd jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez powoda wymienionych w postanowieniu dowodów lub przeszkodom stawianym przez niego w ich przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi powoda w dniu 9 października 2025 roku. Pismem datowanym na dzień 16 października 2025 roku (k. 111), a wniesionym do sądu w dniu 17 października 2025 roku (data nadania w placówce pocztowej) powód wniósł o przedłużenie terminu do wykonania zobowiązania sądu. Postanowieniem z dnia 28 października 2025 roku Sąd oddalił wniosek powoda o przedłużenie terminu sądowego (k. 119).

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 15 stycznia 2021 roku A. K. zawarł z (...) Bank (...) Spółką Akcyjną we W. umowę indywidualnej linii kredytowej nr (...). Na podstawie tej umowy (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. (zwany w umowy Bankiem) udzielił A. K. (zwanemu w umowie Klientem) odnawialnego limitu kredytowego w kwocie 3000 zł. Zgodnie z treścią umowy integralną częścią umowy są Regulamin kont dla osób fizycznych, Tabela opłat i prowizji kont dla osób fizycznych i Tabela oprocentowania kont dla osób fizycznych. Zgodnie z ust. 1 umowy, Bank udostępnił Klientowi Indywidualną L. Kredytową, w ramach której przyznał Klientowi limit kredytowy w Rachunku głównym. Limit kredytowy miał charakter odnawialny (ust. 2 umowy). Limit kredytowy udostępniany był na rachunek bankowy (Rachunek główny) o numerze (...). Limit kredytowy został udostępniony pozwanemu w dniu zawarcia umowy, czyli 15 stycznia 2021 roku. Minimalna wymagana wpłata miesięczna wynosiła 600 zł. Z treści umowy wynika, że kwota limitu kredytowego (3 000 zł) stanowiła całkowitą kwotę kredytu. Natomiast całkowity koszt kredytu wynosił 288 zł, na co składały się odsetki umowne w kwocie 216 zł oraz opłata za udostępnienie limitu kredytowego w kwocie 72 zł. Oprocentowanie było stałe, wynosiło 7,20% w skali roku i naliczane od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego. Opłata za udostępnienie limitu kredytowego wynosiła 6 zł miesięcznie. Umowa wskazuje też, że aktualna wysokość oprocentowania jest wskazana w Tabeli oprocentowania a wysokość opłat i prowizji – w Tabeli opłat i prowizji (ust. 4 i 9 umowy). (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. wyznaczył koszty kredytu wynikające z umowy w oparciu m. in. o założenie, że udostępniony limit kredytowy jest wykorzystany w całości w dniu zawarcia umowy, a spłata następuje w ostatnim dniu czasu trwania umowy (ust. 10 umowy). Wysokość oprocentowania limitu kredytowego nie mogła przekraczać wysokości odsetek maksymalnych określonych w art. 359 kodeksu cywilnego (ust. 6 umowy). Umowa była zawarta na okres od 15 stycznia 2021 roku do 14 stycznia 2022 roku. Niemniej jednak umowa była odnawiana na kolejne, roczne okresy (ust. 37 umowy). Bank mógł nie odnowić umowy jeśli Klient nie zapewniał wpływów na Rachunek główny lub rachunek oszczędzam minimum w wysokości zadeklarowanej w umowie, przekroczył limit kredytowy lub utracił zdolność kredytową. Bank miał poinformować Klienta pisemnie o nieodnowieniu umowy pisemnie najpóźniej 21 dni przed upływem czasu trwania umowy (ust. 39 umowy). Jeśli Bank nie odnowi umowy, Klient był zobowiązany spłacić całość zadłużenia najpóźniej w ostatnim dniu obowiązywania umowy (ust. 40 umowy). W umowie zastrzeżono, że jeśli Klient spóźni się ze spłatą Limitu Kredytowego lub przekroczy Saldo dostępne, Bank nalicza odsetki karne (oprocentowanie zadłużenia przeterminowanego). Odsetki karne są naliczane od kwoty przekroczonego salda dostępnego lub od zadłużenia przeterminowanego według zmiennej stopy procentowej równej wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie, określonych w art. 481 kodeksu cywilnego, które na dzień zawarcia umowy wynosiły 11,20 % w skali roku. Odsetki karne zmieniały się, jeśli zmianie ulegały maksymalne odsetki za opóźnienie (ust. 13 i 14 umowy).

Dowód: kopia umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) z dnia 15 stycznia 2021 roku - k. 15-18

Dnia 26 czerwca 2024 roku (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. zawarł z B. (...) (...) w G. umowę przelewu wierzytelności, mocą której fundusz inwestycyjny nabył pakiet wierzytelności wymienionych w załączniku nr 5 i załączniku nr 6 do umowy. (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. oświadczył, że przenosi na B. (...) (...) w G. wierzytelności wymienione w załącznikach nr 5 i 6 do umowy za wynagrodzenie i na warunkach określonych w umowie, a fundusz oświadczył, że te wierzytelności podlegają przeniesieniu za wynagrodzenie i na warunkach określonych w umowie. Wierzytelności przeszły na fundusz w dacie zawarcia umowy, tj. 26 czerwca 2024 roku. Wraz z wierzytelnościami na fundusz przeszły wszelkie związane z nimi prawa, w tym w szczególności roszczenia o dalsze należne odsetki. Z wyciągu z załącznika do przedmiotowej umowy przelewu wierzytelności, zawierającego wykaz wierzytelności wynika, iż objęta umową przelewu wierzytelności była m. in. wierzytelność w kwocie 5 043,40 złotych z tytułu umowy kredytowej nr (...) zawartej w dniu 15 stycznia 2021 roku klientem A. K. będącym kredytobiorcą. W załączniku wskazano też numer PESEL pozwanego. Na przedmiotową wierzytelność miały składać się: 3 158 złotych zadłużenia kapitałowego oraz 1885,40 złotych zadłużenia z tytułu odsetek. Zadłużenie z tytułu opłat wynosiło natomiast 0 zł. Jako datę podpisania umowy wskazano w wyciągu z załącznika do umowy przelewu wierzytelności 15 stycznia 2021 roku, zaś jako datę wymagalności umowy 14 stycznia 2022 roku.

Dowód: wyciąg z umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 czerwca 2024 roku wraz z wyciągiem z załącznika - k. 10-13 i 26

Powód skierował do pozwanego A. K. przesyłką poleconą zawiadomienie z dnia 23 lipca 2024 roku o zmianie wierzyciela oraz wezwał go do zapłaty zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki nr (...) z dnia 15 stycznia 2021 roku zawartej z (...) Bank (...) S.A. w wysokości 5 105,70 zł, na którą składały się kapitał w wysokości 3 158 zł i odsetki w kwocie 1 947,70 zł. Pisma zostały wysłane do pozwanego na adres wskazany w pozwie: ul. (...), (...)-(...) T..

Dowód: kopia wezwania do zapłaty z dnia 23 lipca 2024 roku wraz z informacją o przetwarzaniu danych osobowych - k. 19-20, kopia zawiadomienia o zmianie wierzyciela z dnia 23 lipca 2024 roku - k. 21

B. (...) (...) w G. wygenerował w dniu 26 listopada 2024 roku wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu. Według wyciągu z ksiąg rachunkowych B. (...) (...) w G. z dnia 26 listopada 2024 roku, na dzień 26 listopada 2024 roku wymagalne zadłużenie A. K. z tytułu umowy pożyczki z dnia 15 stycznia 2021 roku wynosiło łącznie 5 350,99 zł. Na wymagalne zadłużenie składały się kapitał w wysokości 3 158 zł oraz odsetki w wysokości 2192,99 zł. Wskazana w wyciągu z ksiąg rachunkowych data wymagalności to dzień 9 lipca 2021 roku. Według wyciągu odsetki umowne naliczane były według stopy procentowej odsetek umownych za opóźnienie, która na dzień 26 listopada 2024 roku wynosiła 22,50%. Wyciąg został podpisany przez A. M., pełnomocnika B. (...) (...) w G..

Dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych B. (...) (...) w G. z dnia 26 listopada 2024 roku - k. 24, pełnomocnictwo z dnia 8 listopada 2023 roku – k. 14

Na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. akt VII Ns Rej Fi 105/25, B. (...) (...) w G. został wykreślony z rejestru funduszy inwestycyjnych z dniem 29 styczni 2025 roku. Tego samego dnia do rejestru funduszy inwestycyjnych wpisany został B. (...) w G.. Podmiot ten powstał w wyniku połączenia: B. (...) (...) z B. (...) (...) z B. (...) (...) oraz z B. (...) (...) Aktywów Niepublicznych, do którego wniesiony został majątek tych funduszy przejmowanych w zamian za przydzielenie uczestnikom tych funduszy przejmowanych certyfikatów inwestycyjnych funduszu. B. (...) w G. jest więc następcą prawnym B. (...) (...).

Dowód: wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych z dnia 9 października 2023 roku – k. 8-9, postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 roku sygn. akt VII Ns Rej Fi 105/25 - k. 71, wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych z dnia 28 marca 2025 roku - k. 72-73

Sąd zważył co następuje:

Jak stanowi art. 339 § 1 k.p.c. sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. W takim przypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawarte w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 339 § 2 k.p.c. Sąd przyjął za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawarte w pozwie w zakresie, w jakim znajdowały pokrycie w dowodach z dokumentów dołączonych do pozwu. Sąd dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o załączone do pozwu dowody z dokumentów, w szczególności umowę indywidualnej linii kredytowej nr (...) z dnia 15 stycznia 2021 roku. Z kolei załączone do pozwu wyciągi z umowy przelewu wierzytelności i załącznika do tej umowy potwierdzają dokonanie przelewu wierzytelności przez (...) Bank (...) S.A. we W. na rzecz B. (...) (...) w G.. Sąd uznał też, że powód faktycznie skierował do pozwanego zawiadomienie o przelewie wierzytelności i wraz z wezwaniem do zapłaty z dnia 23 lipca 2024 roku. Powód nie przedstawił wprawdzie pełnomocnictwa do działania w imieniu B. (...) (...) przez osobę, która podpisała wezwanie do zapłaty, tj. P. Ł., lecz pozwany nie przedstawił żadnych zarzutów co do umocowania tej osoby, a ponadto z treści wezwania wynika, że osoba ta była pracownikiem tego funduszu wierzytelności i złożyła podpis na dokumencie sporządzonym na firmowym papierze funduszu, co pozwala domniemywać, że była upoważniona do podpisania wezwania do zapłaty. Sąd uznał złożone przez powoda do akt sprawy dokumenty za wiarygodne. Sąd uznał także na podstawie art. 339 § 2 k.p.c. za prawdziwe twierdzenia powoda, że skierował do pozwanego zawiadomienie o przelewie wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty. Sąd nie uznał natomiast za prawdziwe, ani udowodnione twierdzenia powoda, jakoby pozwany zawarł z (...) Bank (...) S.A. umowę pożyczki o numerze (...) na warunkach opisanych w uzasadnieniu pozwu. Twierdzenia te są sprzeczne z faktami wynikającymi z załączonym do pozwu dowodem z dokumentu w postaci umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...). Dokument ten wyraźnie wskazuje, że pozwany (...) Bank (...) S.A. zawarli umowę indywidualnej linii kredytowej, a nie umowę pożyczki. Jeśli chodzi o wyciąg z ksiąg rachunkowych B. (...) (...) z dnia 26 listopada 2024 roku, sąd przyjął, że jest to dokument prywatny stanowiący dowód na to, że podpisująca go osoba, A. M., pełnomocnik B. (...) (...) w G., złożyła oświadczenie w nim zawarte (art. 245 k.p.c.), lecz dokument ten nie mógł stanowić podstawy dla ustalenia wysokości przysługującej powodowi od pozwanego wierzytelności. W wyciągu wyraźnie wskazano, że jest to wyciąg z ksiąg rachunkowych dotyczący nabycia i wysokości wierzytelności z umowy pożyczki z dnia 15 stycznia 2021 roku, natomiast powód nie dowiódł, że pozwany zawarł z (...) Bank (...) S.A. umowę pożyczki. Za w pełni wiarygodne sąd uznał także dowody z dokumentów urzędowych w postaci odpisu postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 roku VI Ns Rej Fi 105/25 i wyciągu z dnia 28 marca 2025 roku z rejestru funduszy inwestycyjnych prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Warszawie. Były to dokumenty urzędowe, pozyskane przez sąd z urzędu, sporządzone w przepisanej formie przez powołany do tego organ władzy publicznej, tj. Sąd Okręgowy w Warszawie w zakresie jego działania, stanowiące dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone (art. 244 § 1 k.p.c.). Dokumenty te potwierdzają, że B. (...) (...) w G. został wykreślony z rejestru funduszy inwestycyjnych, a jego następcą prawnym jest B. (...) w G.. Podkreślić należy, że przewidziane w art. 339 § 2 k.p.c., domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy jednie ustaleń faktycznych nie zaś materialnoprawnej oceny zgłoszonego roszczenia. Domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c. zastępuje jedynie postępowanie dowodowe i to tylko wówczas, gdy twierdzenia powoda nie budzą uzasadnionych wątpliwości. Zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 339 § 2 k.p.c. pozostawione jest swobodnej ocenie sądu, dokonywanej w okolicznościach konkretnego przypadku (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 października 2025 roku II NsNc 100/24, LEX nr 3932587). Sąd nie jest zwolniony od merytorycznej oceny zasadności dochodzonych pozwem roszczeń. Wydanie wyroku zaocznego nie przesądza zatem o uwzględnieniu powództwa.

Zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. i art. 227 k.p.c., w procesie cywilnym strony mają obowiązek przedstawiania twierdzeń i dowodów na okoliczności (fakty) mające dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie istotne. Powód ma obowiązek wykazania faktów uzasadniających jego roszczenie (tworzących jego prawo podmiotowe). Obowiązkiem jego przeciwnika procesowego (pozwanego) jest natomiast udowodnienie stawianych zarzutów oraz faktów tamujących (niweczących) roszczenie powoda.

Roszczenie strony powodowej miało źródło w odpowiedzialności kontraktowej pozwanego, którego źródłem miała być umowa pożyczki zawarta przez pozwanego w dniu 15 stycznia 2021 roku z (...) Bank (...) Spółką Akcyjną we W.. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.) dalej: Prawo bankowe) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. W art. 69 ust. 2 ustawy Prawo bankowe z kolei wskazano, że umowa powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności: strony umowy, kwotę i walutę kredytu, cel, na który kredyt został udzielony, zasady i termin spłaty kredytu, wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany, sposób zabezpieczenia spłaty kredytu, zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu, terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych, wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje, warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy. Zgodnie z art. 75c ust. 1 ustawy Prawo bankowe, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia (art. 75c ust. 2 ustawy Prawo bankowe). Z kolei zgodnie z art. 75 ust. 1 tej ustawy, w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni (art. 75 ust. 2 ustawy Prawo bankowe). Zgodnie natomiast z art. 76 ustawy Prawo bankowe, zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu, z tym że w razie stosowania stopy zmiennej należy:

1) określić w umowie kredytowej warunki zmiany stopy procentowej kredytu;

2) powiadomić w sposób określony w umowie kredytobiorcę, poręczyciela oraz, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, inne osoby będące dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu o każdej zmianie stopy jego oprocentowania.

Zgodnie z art. 78 ustawy Prawo bankowe, do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu. Przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. (art. 78a ustawy Prawo bankowe). Przepisów art. 720 ² -720 ⁵ Kodeksu cywilnego nie stosuje się do umowy kredytu i pożyczki pieniężnej udzielanej przez bank (art. 78b ustawy Prawo bankowe). Umowa pożyczki gotówkowej zawiera elementy konieczne i charakterystyczne dla umowy kredytu.

Z przedstawionego przez powoda wydruku umowy indywidualnej linii kredytowej wynikał fakt zawarcia umowy indywidualnej linii kredytowej z dnia 15 stycznia 2021 roku pomiędzy pozwanym a pierwotnym wierzycielem. W umowie zawarto informacje dotyczące pozwanego (jego imię i nazwisko, numer PESEL, adres zamieszkania, numer rachunku bankowego). Nadto umowa została podpisana przez pozwanego.

W pierwszej kolejności należy jednak zważyć co stanowiło podstawę powództwa. Mianowicie w uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwany posiada wobec powoda wymagalne zadłużenie wynikające z tytułu umowy pożyczki gotówkowej numer (...) zawartej pierwotnym wierzycielem w dniu 15 stycznia 2021 roku. Powód uzasadniając powództwo wskazał też, że zgodnie z zawartą umową pierwotny wierzyciel udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 3 000 zł. Zaoferowana przez powoda umowa z dnia 15 stycznia 2021 roku nie stanowi jednak umowy pożyczki, lecz umowę o kredyt odnawialny. Umowa o kredyt odnawialny charakteryzuje się tym, że kredytobiorca może korzystać z kredytu określonego przez limit w miarę swojego zapotrzebowania, jak również likwidować dotychczasowe zadłużenie, bez konieczności podpisywania dodatkowych umów. W ramach kredytu odnawialnego kredytobiorca ma stale dostępny limit kredytowy i w momencie zawierania umowy linii kredytowej kredytodawca nie ma wiedzy ile z przyznanego limitu kredytobiorca wykorzysta. W związku z tym w umowie jako całkowitą kwotę kredytu powinna być wskazana kwota przyznanego limitu oraz podane zasady naliczania kosztów kredytu (zarówno prowizji, innych opłat, jak i odsetek). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 września 2011 r. (V CSK 418/10, LEX nr 960546) jednoznacznie wskazał, że sąd nie może uwzględnić roszczenia w oparciu o inną podstawę faktyczną niż podana przez powoda, gdyż byłoby to dokonaniem niedopuszczalnej zmiany powództwa i orzeczeniem ponad żądanie. Również Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I ACa 113/12, LEX nr 1238160) wskazał, że sąd jest związany zakreśloną przez stronę powodową podstawą faktyczną powództwa i nie jest uprawniony do jej konstruowania za powoda ani do jej zmiany. Związanie Sądu granicami żądania obejmuje nie tylko związanie co do samej treści (wysokości) żądania zasadniczego, ale także co do uzasadniających je elementów motywacyjnych. Sąd uwzględnić może tylko takie roszczenia, które wynikają z faktów przytoczonych przez powoda. Związanie podstawą faktyczną oznacza również niedopuszczalność oparcia wyroku na okolicznościach faktycznych, które, nawet jeżeli zostały przytoczone w toku procesu przez stronę pozwaną, to nie zostały objęte następnie przez powoda jego twierdzeniami (wyrok Sądu Najwyższego z 9 maja 2008 r., sygn. III CSK 17/08 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2008 r., sygn. II CSK 364/08). Sąd ma obowiązek ustalić przepisy prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie, ale nie poszukuje z urzędu faktów, które umożliwiają przeprowadzenie ustaleń w przedmiocie prawa materialnego, ani tym bardziej nie formułuje za stronę żądań. Sąd nie dokonuje zatem oceny całości sytuacji prawnej obu stron, a orzeka o istnieniu albo nieistnieniu tego roszczenia, które przedstawił powód i w oparciu o podstawę faktyczną wskazaną przez powoda. Powód w uzasadnieniu pozwu wskazał natomiast, że w dniu 15 stycznia 2021 roku pozwany zawarł z (...) Bank (...) S.A. umowę pożyczki, na podstawie której udzielono pozwanemu pożyczki na kwotę 3 000, która została przekazana przez bank na wskazany przez pozwanego rachunek. Nawet jeżeli jest to prawda, to powód nie przedłożył dokumentów, które by tego dowodziły. Powód nie przedstawił zresztą żadnych twierdzeń dotyczących warunków rzekomo zawartej przez pozwanego z pierwotnym wierzycielem umowy pożyczki poza tym, że pozwanemu udzielono pożyczki na kwotę 3 000 zł, że data końca umowy przypadała na dzień 14 stycznia 2022 roku oraz że na podstawie zawartej umowy pożyczki odsetki za opóźnienie w spłacie wymagalnego kapitału wynosiły odsetki maksymalne za opóźnienie. Nie wiadomo jaka miała być całkowita kwota do zapłaty, jakie były zasady naliczania odsetek umownych (kapitałowych), ile było rat pożyczki (powód w pozwie przedstawił twierdzenie, że umowa wygasła w dniu bezskutecznego upływu terminu płatności ostatniej raty) i w jakich datach miały być płatne, ile wynosiła kwota pozaodsetkowych kosztów kredytu, co się na nie składało i z jakich przyczyn naliczane były te koszty. Powód załączył do pozwu wyłącznie umowę indywidualnej linii kredytowej. Nie przedłożył żadnego dokumentu, z którego wynikałby fakt zawarcia przez pozwanego z (...) Bank (...) S.A. umowy pożyczki czy też fakt przekazania przez bank środków z tytułu zawartej umowy pożyczki na rachunek pozwanego. Wręcz przeciwnie – z umowy indywidualnej linii kredytowej wynika, że bank udostępnia klientowi indywidualną linię kredytową, w ramach której przyznaje klientowi limit kredytowy w rachunku głównym (ust. 1 umowy indywidualnej linii kredytowej), a nie udziela pozwanemu pożyczki. Wezwanie do zapłaty z dnia 23 lipca 2024 roku także wskazywało na wymagalne zadłużenie w kwocie 5 105,70 zł wynikające z umowy pożyczki. Również wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu wskazywał, że nabyta wierzytelność wynika z umowy pożyczki z dnia 15 stycznia 2021 roku.

W istocie rzeczy biorąc pod uwagę, że pozwanego (...) Bank (...) Spółkę Akcyjną we W. wiązała umowa indywidualnej linii kredytowej, powód musiałby przedstawić zupełnie inne twierdzenia niż te, które zawarte zostały w uzasadnieniu pozwu – musiałby wskazać jaka była kwota limitu kredytowego udzielonego pozwanemu, jaką kwotę limitu wykorzystał pozwany, w jakim okresie, w jaki sposób i od jakiej kwoty naliczone zostały odsetki, w jaki sposób naliczono pozaodsetkowe koszty kredytu. Powód zaniedbał tego obowiązku powołując w uzasadnieniu pozwu twierdzenia dotyczące zawartej rzekomo z pozwanym w dniu 15 stycznia 2021 roku umowy pożyczki mające się zupełnie nijak do faktów wynikających z umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) z dnia 15 stycznia 2021, które w rzeczywistości łączyła pozwanego i pierwotnego wierzyciela.

Zaznaczyć także należy, iż przedmiotowe postępowanie toczyło się w trybie postępowania uproszczonego. Zaś zgodnie z art. 505 ⁴ § 1 k.p.c. zmiana powództwa jest niedopuszczalna. Tym samym powód nie mógł zmienić podstawy, także faktycznej, swojego żądania, zresztą nie próbował tego czynić.

Twierdzenia pozwu w zakresie żądanych kwot odpowiadają wyciągowi z ksiąg rachunkowych powoda. Wskazać należy, że powód dochodził kwoty 3 158 zł tytułem kapitału oraz kwoty 2 192,99 zł tytułem skapitalizowanych odsetek stanowiących sumę odsetek banku w kwocie 130,04 zł, odsetek za opóźnienie banku naliczonych przez bank do dnia cesji wierzytelności w kwocie 1765,10 zł oraz odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczonych przez powoda od kwoty wymagalnego kapitału od 27 czerwca 2024 roku do dnia 26 listopada 2024 roku. Co istotne, pozwanemu udzielono limitu kredytowego w wysokości 3 000 zł. Powód nie wyjaśnił dlaczego kwota dochodzona tytułem kapitału przewyższa kwotę udzielonego pozwanemu limitu kredytowego. Nie jest zatem jasne jaka należność bądź należności składają się na kwotę 158 zł, ani czy na kwotę 3 158 zł składa się suma wykorzystanego w całości limitu kredytowego w wysokości 3 000 zł czy też suma wykorzystanego limitu kredytowego była inna, zaś na kwotę kapitału, którego dochodził powód składały się inne sumy i w innych wysokościach. Ponadto powód, pomimo zobowiązania go przez sąd do przedstawienia dowodu w postaci historii transakcji na rachunku bankowym, nie przedłożył żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że pozwany w istocie korzystał z udostępnionego mu limitu kredytowego. Powód nie przedstawił także żadnych twierdzeń wskazujących na to jaka była wysokość dokonywanych przez pozwanego spłat – w jakim wymiarze pozwany wykonał umowę, w jakim okresie ją wykonywał, na poczet jakich należności dokonywane przez pozwanego wpłaty zostały zaliczone. W konsekwencji nie da się wywnioskować tak na podstawie twierdzeń pozwu jak i załączonych do niego dowodów, na jakiej podstawie powód dochodził kwoty wskazanej w pozwie.

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie natomiast z art. 481 § 2 ¹ k.c., maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Z kolei podstawą prawną dochodzenia przez powoda odsetek umownych jest art. 359 § 1 k.c., zgodnie z którym odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu. Pozew nie zawiera jednak żadnych twierdzeń wskazujących w jaki sposób zostały wyliczone przez pierwotnego wierzyciela odsetki umowne i odsetki za opóźnienie – od jakiej kwoty bądź kwot były naliczane, w jakim okresie, a w przypadku odsetek umownych również według jakiej stopy procentowej. Należy zaznaczyć, że powód nie wykazał roszczenia w zakresie skapitalizowanych odsetek wchodzących w skład dochodzonej pozwem kwoty. Nie wiadomo zatem w jakim okresie, od jakiej sumy, według jakiej stopy procentowej, ani w jakim okresie naliczone były skapitalizowane przez powoda odsetki umowne naliczone według twierdzeń powoda przez bank w kwocie 130,04 zł. Nie wiadomo także w jakim okresie (od jakiej daty), według jakiej stopy procentowej i od jakiej kwoty naliczone zostały przez bank do dnia cesji wierzytelności odsetki za opóźnienie w kwocie 1 765,10 zł. Nie wiadomo także co składa się na kwotę wymagalnego kapitału, od której powód naliczał odsetki maksymalne za opóźnienie od kwoty wymagalnego kapitału od dnia następnego po dniu 26 czerwca 2024 roku do 26 listopada 2024 roku w kwocie 297,85 zł. Nie ma możliwości, by ustalić prawidłowość wyliczenia tych kwot, bowiem powód nie przedstawił w tym zakresie ani twierdzeń, ani dowodów.

Bezspornie, pozwany w stosunku z pierwotnym wierzycielem był konsumentem w rozumieniu art. 22 ¹ k.c. Zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1362 dalej: u.k.k.), przez umowę o kredyt konsumenckim rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 u.k.k.) i umowę o kredyt odnawialny (art. 3 ust. 2 pkt 5 u.k.k.). Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepis przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1 u.k.k.). Z wydruku przedłożonego przez powoda wynika, że umowa została zawarta w formie pisemnej, a ponadto opatrzona podpisami pracownika banku oraz pozwanego. W ocenie Sądu oczywistym jest także, że przedłożona umowa indywidualnej linii kredytowej, powstała poprzez uzupełnienie wzorca, którym posługuje się bank o dane osobowe kredytobiorcy oraz kwotę limitu kredytowego.

Jeżeli w materiale sprawy znajduje się dokument umowy konsumenckiej, to sąd krajowy ma obowiązek dokonać kontroli abuzywności z urzędu, natomiast gdy sąd nie ma do dyspozycji umowy konsumenckiej zawartej w konkretnej sprawie, to ma on obowiązek dokonania we własnym zakresie ustaleń co do faktów sprawy (zob. wyrok (...) z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie C-419/18, (...) S.A. w B. przeciwko B. W. i in., LEX Nr 2735813, wyrok (...) z 13 września 2018 r., C-176/17, (...) S.A. w B. przeciwko M. W., (...) 2018, nr 9, poz. I-711). Sąd może zażądać przedstawienia przez strony dokumentów koniecznych do ustalenia treści umowy konsumenckiej celem zbadania z urzędu stosunku podstawowego w kontekście przepisów ustawy o kredycie konsumenckim oraz przepisów kodeksu cywilnego, przede wszystkim art. 58 k.c., a także art. 385 ¹ k.c., tj. w kontekście poprawności jednoznacznie sformułowanych postanowień określających główne świadczenia stron oraz tych postanowień, na których treść konsument miał rzeczywisty wpływ, co musi zostać wykazane przez stronę, która się gotowymi formularzami umów posługuje. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd zobligowany był, aby z urzędu skontrolować treść postanowień umowy indywidualnej linii kredytowej w świetle regulacji art. 385 ¹ k.c. W celu ustalenia treści umowy, sąd zobowiązał powoda do przedstawienia dowodów w postaci: regulaminu kont dla osób fizycznych stanowiącego integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...), tabeli opłat i prowizji kont dla osób fizycznych stanowiącej integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...), tabeli oprocentowania kont dla osób fizycznych stanowiącej integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...). Powód nie przedłożył tych dowodów w wyznaczonym terminie, a wniosek o wydłużenie terminu sądowego został złożony po upływie wyznaczonego terminu sądowego i z tego powodu został oddalony. Mimo to Sąd dokonał kontroli postanowień umowy indywidualnej linii kredytowej, mając za podstawę przedłożony przez powoda wydruk tej umowy.

Zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Aby uznać klauzulę umowną za niedozwoloną muszą zostać spełnione wszystkie przesłanki łącznie. Po przeanalizowaniu umowy indywidualnej linii kredytowej Sąd doszedł do wniosku, że umowa nie zawiera postanowień o charakterze abuzywnym.

Odnosząc się natomiast do pozaodsetkowych kosztów kredytu, wskazać należy, że jedynym takim kosztem była opłata za udostępnienie limitu kredytowego w wysokości 72 zł. Nie doszło zatem do naruszenia art. 36a u.k.k.

Sąd uznał również, że nie doszło do naruszenia art. 58 k.c. Zawieranie umów o kredyt odnawialny jest dozwolone w polskim porządku prawnym. Taką formę umowy kredytu przewiduje sama ustawa o kredycie konsumenckim. Zawarcie umowy nie zmierzało również do obejścia prawa w rozumieniu art. 58 § 1 k.c.

Nie było możliwe w świetle twierdzeń pozwu i dołączonych do niego dowodów ustalenie również i tego jaka byłaby należna powodowi kwota na podstawie umowy, której kopia załączona została do pozwu (przy założeniu, że powód wywodziłby swoje roszczenia z umowy indywidualnej linii kredytowej z dnia 15 stycznia 2021 roku i przedstawiłby twierdzenia dotyczące zawarcia i wykonywania tej umowy). Biorąc pod uwagę postanowienia umowy indywidualnej linii kredytowej powód powinien przedstawić dokumenty pozwalające na odtworzenie całego stosunku umownego łączącego strony, tj. zarówno umowę, jak i Regulamin kont dla osób fizycznych, Tabelę opłat i prowizji kont dla osób fizycznych i Tabelę oprocentowania kont dla osób fizycznych. Z umowy wynikało, że Regulamin wyjaśnia znaczenie pojęć użytych w umowie. Z kolei aktualna wysokość oprocentowania była wskazana w Tabeli oprocentowania, zaś wysokość opłat i prowizji – w Tabeli opłat i prowizji. Powód zaniechał przedstawienia tych dokumentów, przez co odtworzenie całości stosunku łączącego pozwanego z pierwotnym wierzycielem, ustalenie co oznaczały poszczególne pojęcia użyte w umowie, a także w jaki sposób kształtowane były opłaty, prowizje i oprocentowanie nie było możliwe. Oprócz tego obowiązkiem powoda było przedstawienie dokumentów bądź innych dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie przez sąd w jaki sposób wykonywana była umowa indywidualnej linii kredytowej z dnia 15 stycznia 2021 roku – w jakim okresie i zakresie wykorzystywany był przez pozwanego limit kredytowy. Powód nie przedstawił jednak w tym zakresie ani dowodów, ani nawet żadnych twierdzeń w uzasadnieniu pozwu. Należy przy tym zauważyć, że kwota kosztów kredytu wskazana w ust. 9 umowy indywidualnej linii kredytowej z dnia 15 stycznia 2021 roku stanowiła jedynie kwotę hipotetyczną i opartą na założeniach m. in., że udostępniony limit kredytowy jest wykorzystany w całości w dniu zawarcia umowy, a spłata następuje w ostatnim dniu umowy. Powód nie przedstawił nie tylko żadnych dowodów, ale nawet jakichkolwiek twierdzeń wskazujących na sposób i okres wykorzystania limitu kredytowego. To natomiast w jaki sposób i w jakim okresie został wykorzystany limit kredytowy oraz w jaki sposób i w jakim okresie był on spłacany determinowało to w jaki sposób naliczone zostać mogły koszty kredytu.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było w trybie art. 458 ¹⁴ -458 ¹⁶ k.p.c., czyli w trybie postępowania z udziałem konsumentów. Zgodnie z treścią art. 458 ¹⁵ § 1 k.p.c., przedsiębiorca będący powodem jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie, a będący pozwanym - w odpowiedzi na pozew. Zgodnie z kolei z art. 458 ¹⁵ § 4 k.p.c., twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem § 1 i 3 podlegają pominięciu, chyba że strona będąca przedsiębiorcą uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. W takim przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym ich powołanie stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. Powód już w pozwie powinien zatem powołać wszystkie twierdzenia i dowody, bowiem ich przytoczenie powinno wystarczyć do tego, by przedstawić stan faktyczny w sposób niebudzący wątpliwości. Powód tego nie uczynił. Sąd postanowieniem z dnia 7 października 2025 roku zobowiązał powoda do przedstawienia dowodów w postaci historii transakcji na rachunku bankowym nr (...) prowadzonym dla pozwanego A. K. w okresie trwania umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) zawartej przez pozwanego z (...) Bank (...) S.A. we W. za okres trwania tej umowy, regulaminu kont dla osób fizycznych stanowiącego integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...), tabeli opłat i prowizji kont dla osób fizycznych stanowiącej integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...), tabeli oprocentowania kont dla osób fizycznych stanowiącej integralną część umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) - w terminie tygodniowym od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem oceny przez sąd jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez powoda wymienionych w postanowieniu dowodów lub przeszkodom stawianym przez niego w ich przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu. Powód nie przedstawił wymienionych w postanowieniu dowodów z dokumentów wbrew postanowieniu sądu, zamiast tego składając spóźniony wniosek o przedłużenie terminu do wykonania zobowiązania.

Powód już po wydaniu wyroku zaocznego pismem z dnia 30 października 2025 roku wniósł o zobowiązanie pozwanego do złożenia pisemnego upoważnienia do przedstawienia sądowi historii transakcji na rachunku bankowym nr (...) w okresie trwania umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) pod rygorem ujemnych skutków określonych w art. 233 § 2 k.p.c., a następnie przeprowadzenie dowodu z tej historii transakcji na fakty udowodnienia roszczenia co do zasady i co do wysokości, a także co do istnienia podstaw do złożenia pozwanemu oświadczenia o wypowiedzenia umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) w części dotyczącej warunków spłaty. Po pierwsze jednak, to nie pozwany miał obowiązek wykazać roszczenie powoda co do zasady i co do wysokości, lecz obowiązek ten spoczywał na powodzie. Powód ciężarowi dowodu nie sprostał. Po drugie, powód zawarł z (...) Bank (...) S.A. we W. umowę przelewu wierzytelności z dnia 26 czerwca 2024 roku, wobec czego powinien dysponować wszystkimi dokumentami, które pozwoliłyby na dochodzenie przed sądem tych wierzytelności. Powód przedstawił jedynie wyciąg umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 czerwca 2024 roku, w którym brakuje stron 6-9 i 11-17, a znaczne fragmenty tej umowy są zanonimizowane, lecz logicznym jest, że strony nie zawarłyby umowy przelewu wierzytelności w taki sposób, by cesjonariusz nie otrzymał bądź nie miał możliwości otrzymania od cedenta dokumentów, które pozwoliłyby mu na dochodzenie tej wierzytelności w postępowaniu sądowym. Po trzecie, w związku z tym, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie postępowania z udziałem konsumentów, powód nie miał już po wniesieniu pozwu prawa powoływać kolejnych twierdzeń i dowodów, a kolejne twierdzenia i dowody podlegały pominięciu. Dowody powołane przez powoda w piśmie procesowym z dnia 30 października 2025 roku podlegają zatem pominięciu. Po czwarte, powód nie przedstawił żadnych twierdzeń dotyczących zawarcia i wykonywania umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...), wobec czego brak było podstaw, by przeprowadzać na jego wniosek jakiekolwiek postępowanie dowodowe zmierzające do wykazania jakichkolwiek faktów związanych z umową linii kredytowej. Dowody przeprowadza się w celu wykazania określonych twierdzeń, zaś powód nic nie twierdził na temat zawarcia z pozwanym umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...). Po piąte, z dowodów dołączonych do pozwu nie wynika wcale, że pozwanemu złożono oświadczenie o wypowiedzeniu umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...). Powód w pozwie twierdził, że data końca umowy przypadała na dzień 14 stycznia 2022 roku, a umowa wygasła w dniu bezskutecznego upływu terminu płatności ostatniej raty. Twierdzenia te były kompletnie nieadekwatne do załączonego do pozwu dowodu w postaci kopii umowy indywidualnej linii kredytowej, z której wynikało, że umowa jest odnawiana na kolejne roczne okresy (ust. 37 umowy), zaś bank może nie odnowić umowy w przypadkach określonych w umowie, zaś o nieodnowieniu umowy bank poinformuje klienta pisemnie najpóźniej 21 dni przed upływem czasu trwania umowy (ust. 39 umowy). W istocie rzeczy z dokumentów dołączonych do pozwu nie wynika wcale, że umowa indywidualnej linii kredytowej nr (...) z dnia 15 stycznia 2021 roku wygasła. Powód nie załączył żadnego dowodu wskazującego na to, że (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. nie odnowił umowy, a jeśli bank nie poinformował pozwanego o nieodnowieniu umowy, to ta odnowiła się na kolejny okres. W tym zakresie powód też nie przedstawił jakichkolwiek twierdzeń i dowodów. Po szóste, postanowieniem z dnia 7 października 2025 roku powód został zobowiązany do przedstawienia m. in. w postaci historii transakcji na rachunku bankowym nr (...) prowadzonym dla pozwanego A. K. w okresie trwania umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) zawartej przez pozwanego z (...) Bank (...) S.A. we W. za okres trwania tej umowy. Powód zobowiązania nie wykonał, wobec czego zastosowanie miał art. 233 § 2 k.p.c. Powód nie przedstawił także dowodów z pozostałych dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia 7 października 2025 roku, wobec czego nie przedstawił ani dowodów wskazujących na sposób wykonywania umowy indywidualnej linii kredytowej nr (...) z dnia 15 stycznia 2021 roku, ani wszystkich dokumentów, które stanowiły integralną część tej umowy. Zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c., sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zgodnie z art. 233 § 2 k.p.c., sąd oceni na tej samej podstawie, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w jego przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu. To zaś na powodzie, a nie na pozwanym spoczywał ciężar udowodnienia dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia zarówno co do zasady, jak i wysokości. Powód zaś nie sprostał ciężarowi dowodu w tym zakresie.

Podsumowując, sąd doszedł do przekonania, że powód nie wykazał zasadności swojego roszczenia tak co do zasady, jak i co do wysokości. Dlatego też, biorąc pod uwagę art. 6 k.c. oraz wskazane wyżej przepisy prawa, Sąd oddalił powództwo (punkt I wyroku zaocznego).

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku zaocznego na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Powód w związku z oddaleniem powództwa przegrał sprawę w całości. Zgodnie z art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Jedyną stroną, która poniosła w niniejszym postępowaniu koszty procesu był powód. Na koszty procesu poniesione przez powoda składały się opłata sądowa od pozwu w wysokości 400 zł, opłata sądowa od wniosku o doręczenie zarządzenia przewodniczącego z dnia 21 lutego 2025 roku o zwrocie pozwu wraz z uzasadnieniem w wysokości 30 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1 800 zł obliczone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty doręczenia korespondencji pozwanemu za pośrednictwem komornika w wysokości 77 zł. Pozwany nie poniósł żadnych kosztów procesu w niniejszej sprawie. W sytuacji, gdy któraś ze stron poniosła koszty procesu i brak podstaw do obciążenia nimi strony przeciwnej, sąd powinien użyć formuły, że kosztami procesu obciąża tę właśnie stronę (tak M. Manowska(w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-477(16), red. M. Manowska, LEX 2022, uwagi do art. 108, teza 6). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, sąd w punkcie II wyroku zaocznego kosztami procesu obciążył powoda.