Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący Sędzia Angelika Kurkiewicz

Protokolant st. sekretarz sądowy Wojciech Rydzio

bez obecności prokuratora , po rozpoznaniu dnia 5 czerwca 2025 r. sprawy

M. W., c. Z. i A. z domu K., ur. (...) w T.

oskarżonego o to, że:

W dniu 11 października 2024 roku w T. przy ul. (...), wbrew przepisom ustawy o Przeciwdziałaniu Narkomanii posiadała cztery zawiniątka z zawartością amfetaminy o wadzę 0,352g netto, 0,397g netto, 0,184g netto oraz 0,243g netto,

tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

orzeka:

I.  uznaje oskarżoną M. W. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to po zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. na podstawie art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 34 § 1 i §1a pkt 1 k.k. oraz art. 35§1 kk wymierza jej karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując ją do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II.  na podstawie art. 34 § 3 k.k. i art. 72 § 1 pkt 5 k.k. zobowiązuje oskarżoną do powstrzymania się od używania środków odurzających w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności;

III.  na podstawie 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka wobec oskarżonej świadczenie pieniężne w kwocie 1000 zł (tysiąc złotych) na rzecz (...)

IV.  zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz adw. A. E. kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych powiększoną o należną stawkę podatku Vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu;

V.  zwalnia oskarżoną od opłaty i wydatków postępowania, którymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn akt VIII K 1536/24

UZASADNIENIE

Z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...) odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu określonym w art. 99 a § 1 kpk;

Na podstawie art. 424 § 3 kpk ograniczono treść uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz zawartych w wyroku rozstrzygnięć.

Oskarżona M. W. została uznana za winną popełnienia przestępstwa stypizowanego w art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z uwagi na fakt posiadania w dniu 11 października 2024 roku w T. przy ul. (...), wbrew przepisom ww. ustawy czterech zawiniątek z zawartością amfetaminy o wadze 0,352 g netto, 0,397 g netto, 0,184 g netto i 0,243 g netto.

Zgodnie z art. 62.ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii karze pozbawienia wolności do lat 3 podlega ten, kto wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe.

Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należało przyjąć, że ilość posiadanej przez oskarżoną substancji nie była znaczna, choć fakt posiadania środka odurzającego był niewątpliwy. Amfetamina znajdowała się w kieszeni spodni oskarżonej. Zatem oskarżona pozostawała we władaniu środkiem i mogła nim swobodnie dysponować. Wobec tego Sąd uznał, iż oskarżona swoim działaniem wypełniła znamiona czynu z art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Sąd uznając oskarżoną winną zarzucanego jej czynu na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, po zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. wymierzył jej karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie, stosując przy tym przepisy art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k. oraz art. 35 § 1 k.k.

Mając na uwadze fakt, iż wobec ograniczonego stopnia społecznej szkodliwości, przeciętnego stopnia winy oskarżonej oraz przeciętnych wymagań w zakresie realizacji funkcji prewencji indywidualnej i generalnej, Sąd nie orzekłby względem oskarżonej kary pozbawienia wolności przewyższającej wymiar jednego roku pozbawienia wolności, zasadne było rozważenie zastosowania instytucji z art. 37a § 1 k.k. w stosunku do oskarżonej.

Sąd przyjął, że ukaranie oskarżonej karą grzywny nie byłoby celowe z uwagi na przebywanie obecnie w jednostce penitencjarnej i brak majątku, a co za tym idzie, zasadną i sprawiedliwą rodzajowo karę Sąd uznał karę ograniczenia wolności. Jednocześnie, przez wzgląd na funkcję wychowawczą, Sąd orzekł, że oskarżona realizować będzie tę karę poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne. W ocenie Sądu, wyłącznie ten wariant kary umożliwi oskarżonej przeprowadzenie dostatecznie intensywnej refleksji nad powagą przypisanego mu czynu, oraz przyczyni się do realizacji funkcji prewencyjnej kary.

W zakresie wymiaru kary ograniczenia wolności Sąd przyjął, że zasadne będzie wymierzenie w stosunku do oskarżonego kary 8 miesięcy ograniczenia wolności. W ocenie Sądu, taki wymiar kary z jednej strony uwzględnia wiek oskarżonej i chęć sprawowania opieki nad małym dzieckiem oraz „rozpoczęcia nowego życia” , zaś z drugiej strony jest dostatecznie dolegliwy z punktu widzenia tego, że oskarżona była już uprzednio karana za tożsamy rodzajowo czyn . Nadto, zgodnie z art. 35 § 1 k.k. Sąd obowiązany był orzec o miesięcznym wymiarze godzinowym obowiązku pracy w ramach kary ograniczenia wolności, który ustalił na 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Zgodnie z treścią art. 34 § 3 k.k wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub obowiązki, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-7a. Wobec tego w pkt II Sąd zobowiązał oskarżoną do powstrzymania się od używania środków odurzających w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności, co zdaniem Sądu było zasadne wobec uzależnienia oskarżonej od zażywania środków odurzających. Sąd upatruje w tym zakresie wzmocnienie prewencji i skutków wychowawczych.

Wobec treści art. 70 ust 4 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 53 ust. 1, 1a lub 2, art. 55 ust. 1, 2 lub 3, art. 56 ust. 1, 2 lub 3, art. 58 ust. 1 lub 2, art. 59 ust. 1, 2 lub 3, art. 61, art. 62 ust. 1 lub 2, art. 62b ust. 2, art. 63 ust. 1, 2 lub 3 sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 Kodeksu karnego na rzecz (...)w wysokości co najmniej 1000 złotych, do wysokości 60 000 złotych. Sąd wobec sytuacji osobistej oskarżonej wymierzył świadczenie w najniższej możliwej kwocie.

O kosztach nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu (art. 616 k.p.k.; art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.) rozstrzyga się w orzeczeniu kończącym postępowanie, wobec tego Sąd przyznał w pkt IV wynagrodzenie dla obrońcy ustanowionego z urzędu.

Uznając, że sytuacja materialna oskarżonej nie jest dobra, jak również mając na uwadze zobowiązania finansowe oskarżonej wynikające z wyroku w niniejszej sprawie, Sąd uznał za uzasadnione zwolnienie jej od uiszczenia opłaty sądowej i nieobciążenie jej wydatkami poniesionymi w postępowaniu przez Skarb Państwa. Podstawą prawną do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu był przepis art. 624 § 1 k.p.k., zaś zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej nastąpiło na podstawie art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.