Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Toruniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu V Wydział Gospodarczy w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Dawid Kobus
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy P. P.

po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2025 r. w N. na rozprawie

w postępowaniu w sprawach gospodarczych

sprawy z powództwa: (...) spółki akcyjnej z siedzibą w A.

przeciwko pozwanemu: W. E.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.359,70 zł (cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt dziewięć złotych siedemdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych:

- od kwoty 778,68 zł (siedemset siedemdziesiąt osiem złotych sześćdziesiąt osiem groszy) od dnia 14 października 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 2.929,40 zł (dwa tysiące dziewięćset dwadzieścia dziewięć złotych czterdzieści groszy) od dnia 2 lutego 2024 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 651,62 zł (sześćset pięćdziesiąt jeden złotych sześćdziesiąt dwa grosze) od dnia 2 lutego 2024 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 317,00 zł (tysiąc trzysta siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt V GC 276/25 upr

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 6 czerwca 2025 r.

Powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w A. złożył w dniu 26 czerwca 2024 r. pozew w elektronicznych pozstępowaniu upominawczym do Sadu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie przeciwko W. E. o zapłatę kwoty 4.359,70 zł (słownie: cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt dziewięć złotych i siedemdziesiąt groszy), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od szczegółowo wskazanych kwot i dat oraz kosztów procesu.

W następstwie powyższego, przeciwko pozwanemu wydano nakaz zapłaty w elektronicznym postepowaniu upominawczym (doręczony pozwanemu w dniu 7 października 2024 r.)

Pozwany w dniu 21 października 2024 r. skutecznie złożył sprzeciw co do całości ww. nakazu zapłaty, co spowodowało utratę mocy przez nakaz zapłaty w całości i skutkowało umorzeniem postepowania.

Powód w dniu 12 lutego br. (data stempla pocztowego) złożył pozew do tutejszego Sądu pozew o zapłatę kwoty 4.359,70 zł (słownie: cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt dziewięć złotych i siedemdziesiąt groszy), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od szczegółowo wskazanych kwot i dat oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż na podstawie umowy sprzedaży energii elektrycznej dostarczał stronie pozwanej energie elektryczna pozwanemu. W związku z wykonaniem usługi strona powodowa wystawiła i doręczyła pozwanej trzy faktury VAT. Powód wskazał,, iż pomimo prawidłowo wystawionych faktur oraz wezwania do zapłaty, pozwana nie zapłaciła należności wynikających z wyżej wskazanej umowy oraz należnych odsetek.

Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Toruniu w dniu 10 marca 2025 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany w następstwie powyższego w ustawowym terminie (osobiście — 16 kwietnia 2025 r. poprzez biuro podawcze tut. Sądu) wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty proponując ugodę w postaci rozłożenia należności na 8 rat, płatnych na zasadach określonych w sprzeciwie z jednoczesnym umorzeniem pozostałej kwoty ponad proponowaną spłatę. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 6 czerwca 2025 r. pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w A., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł z Pozwanym umowę o świadczenie usługi kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne z dnia 10 kwietnia 1997 r. (Dz.U.2019.755 tj. z dnia 25.04.2019 r. wraz z późn. zm.), zwana dalej „Umowa”.

(okoliczność bezsporna; nadto dowód: umowa nr (...), ogólne warunki świadczenia Usługi kompleksowej (...) elektrycznej dla klientów niebędących konsumentami (OWU), Taryfa (...))

Powód prawidłowo wystawił pozwanemu (w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą – pod nazwą (...) W. E. dokumenty rozliczeniowe, tj. faktury VAT (m. in za dostarczaną energię elektryczną.) o numerach:

- (...), (data wystawienia 28 września 2023 r.) na kwotę 778.68 zł, z terminem płatności do dnia 13 października 2023r..;

- (...), (data wystawienia 18 stycznia 2024 r.) na kwotę 2.929,40 zł, z terminem płatności do dnia 1 lutego 2024 r.;

(...) (data wystawienia 18 stycznia 2024 r.) na kwotę 651.62 zł , z terminem płatności do dnia 1 lutego 2024 r.

(okoliczność bezsporna,; nadto kopie ww. faktur VAT, wydruk z (...) [w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej przez pozwanego] – k. 20-24)

Wobec nieuregulowania powyżej wskazanych należności przez pozwanego, powód wezwał pozwanego (poprzez wystosowanie wezwania do zapłaty, z dnia 13 lutego 2024 r.) do zapłaty zaległej kwoty 4.359,70 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty.

(okoliczność bezsporna; nadto kopia przedsądowego wezwania do zapłaty z dnia 13 lutego 2024 r. — poświadczona za zgodność z oryginałem, doręczona pozwanemu 11 marca 2024 r. – k. 10)

Sąd zważył co następuje:

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dokumentów przedłożonych przez Powoda. Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów w całości, bowiem nie budziły one wątpliwości co do swojej prawdziwości, a strona pozwana nie zakwestionowała ich autentyczności. Biorąc uprzednie konstatacje pod uwagę, Sąd ustalił stan faktyczny również w oparciu o art. 230 k.p.c.

W niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z tytułu nieuregulowanych przez pozwanego opłat (za sprzedaż i dystrybucje energii elektrycznej na potrzeby pozwanego). Pozwany w przedłożonym sprzeciwie z dnia 16 kwietnia 2025 r. poprzez złożenie deklaracji o treści „(…)nie wchodząc w spór rozstrzygający spór rozstrzygający przez L. Sąd proponuje ugodę(…)" de facto zaskarżył w całości nakaz zapłaty w postępowania upominawczego z dnia 10 marca 2025 r., niemniej nie wskazując na okoliczności wskazujące na ew. oddalenia powództwa powoda w tym przedmiocie.

Aktem prawnym, który określa zasady i warunki zaopatrywania odbiorców w energię przez przedsiębiorstwa energetyczne jest ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz.U z 2019 r. poz. 755). Zgodnie z art. 5 ust. 1 wspomnianej ustawy dostarczanie paliw gazowych lub energii odbywa się, po uprzednim przyłączeniu do sieci, o którym mowa w art. 7, na podstawie umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowy sprzedaży, umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji i umowy o świadczenie usług magazynowania paliw gazowych lub umowy o świadczenie usług skraplania gazu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 2) umowa o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii powinna zawierać m.in. postanowienia określające stawki opłat lub grupę taryfową stosowane w rozliczeniach.

Warto wskazać, iż istnienie sporu między stronami, co do zasady, obliguje jedną z nich do udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W myśl art. 6 k.c. i 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, gdyż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Art. 6 k.c. reguluje podstawowe reguły dowodowe. Pierwszą —

Generalnie wymagającą udowodnienia powołanego przez stronę faktu, powodującego powstanie określonych skutków prawnych, oraz druga regułę, która sytuuje ciężar dowodu danego faktu po stronie osoby, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Pierwsza „zasada obowiązku udowodnienia powoływanego faktu” jest w istocie nieunikniona ze względów racjonalnych, ponieważ odmienna regulacja powodowałaby powstanie niedopuszczalnej łatwości wywodzenia skutków prawnych z prostego powołania się na fakt bez potrzeby jego udowodnienia. Natomiast druga stanowi „ogólną zasadę rozkładu ciężaru dowodu”, od której wyjątki mogą wskazywać niektóre przepisy szczególne (tak: Ł. P. – M. J. (red), B. K., P. G., (...) J., Nazaruk P., O. B., X. G., Stępień-Sporek A., - Kodeks Cywilny. Komentarz, wyd II., LexisNexis 2015 r.). Zgodnie z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego . To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postepowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997, 6-7, poz. 76 z glosą A. (...), A. 1998, nr 1-2, s. 204; wyrok SN z dnia 11 października 2000 r., II UKN 33/00, OSNP 2002, nr 10, poz. 251). Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodzenia co do tych okoliczności na niej spoczywał, zaś sąd powinien wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów (zob. wyrok SA w Białymstoku 28 2013 r., I ACa 613/12, LEX nr 1294695).

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, że strony wiązała umowa o świadczenie usługi dystrybucji energii elektrycznej przez powoda na rzecz pozwanej. Na podstawie materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie Sąd uznał, iż powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości. Nie ulegało wątpliwości, że powód wywiązał się z obowiązku wykazania podstawy oraz wysokości dochodzonego roszczenia przedkładając stosowną dokumentację. Z materiału dowodowego (niezaprzeczonego przez pozwanego) wynika, iż powód na podstawie łączącej stron umowy dokonywał sprzedaży energii elektrycznej oraz jej dystrybucji na rzecz pozwanego za okresy: od 22 lipca 2023 r. do 22 września 2023 r.; od 23 września 2023 r. do 30 listopada 2023 r.; od 1 grudnia 2023 r. do 16 stycznia 2024 r. Powyższe następowało zgodnie z umowa nr (...), Taryfą (...) oraz ogólnymi warunkami świadczenia Usługi kompleksowej (...) elektrycznej dla klientów niebędących konsumentami (OWU) za okresy świadczeń wskazanych powyżej. Pozwany z kolei nie podniósł z kolei żadnych skutecznych zarzutów, z których mogłoby wynikać, iż powództwo jest niezasadne.

W wystosowanym sprzeciwie, pozwany, poprzez lakoniczne stwierdzenie „(…)nie wchodząc w spór rozstrzygający spór rozstrzygający przez L. Sąd proponuje ugodę (..)” nie uczynił zadość odparciu twierdzeń powoda na gruncie zasadności jego roszczeń objętych powództwem w niniejszej sprawie

Biorąc pod rozwagę powyższe należało stwierdzić, że roszczenia powoda są zasadne zarówno co do podstawy jak i wysokości. Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne w zw. z art. 535 § 1 k.c. i art. 555 k.c. powód posiadał prawo (wierzytelność) do dochodzenia względem pozwanego kwot wskazanych w treści pozwu. Z przedłożonej przez powoda dokumentacji wynika prawidłowe zawiadomienie pozwanego o zaległych płatnościach wskazanych w wezwaniu do zapłaty. Powyższe przy „biernej” dotychczas postawie pozwanego w zakresie odpierania twierdzeń powoda, powoduje konieczność uznania twierdzeń powoda, co najmniej za wykazane na podstawie art. 230 k.p.c.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie odsetek wydano w oparciu o art. 7 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U.2023.1790 t.j. z dnia 2023.09.05), który stanowi, że wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych przy spełnionych przesłankach określonych w powyższym przepisie art. 7 wskazanej ustawy – na gruncie niniejszej sprawy.

O kosztach procesu Sad rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1, 1[1] i 3 k.p.c. w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu i całością kosztów obciążył powoda, zobowiązując go do ich zwrotu na rzecz pozwanego. Na kwotę 1 317,00 zł złożyły się kolejno zaliczona opłata od pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym na poczet opłaty od nowo wniesionego pozwu w wysokości 100 zł, opłata od pozwu w postępowaniu upominawczym w wysokości 300 zł (w związku z powyżej wskazanym zaliczeniem opłaty) na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959, 1237), kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez powoda opłaty skarbowej od pełnomocnictwa której wysokość wynika z załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U.2023.2111 t.j. z dnia 2023.10.03)., koszty zastępstwa procesowego zgodnie z Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U.2023.1964 t.j. z dnia 2023.09.22) w wysokości 900 zł.

Odnosząc się do wniosku pozwanego w oparciu o art. 320 k.p.c. sformułowanego na rozprawie wobec braku ugody z powodem wskazać należy, że w myśl art. 320 k.p.c. w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie istniały podstawy do zastosowania wskazanego przepisu. Przepis art. 320 k.p.c. i sposób ustalenia spłaty w ratach stanowi odstępstwo od ogólnych reguł wymagalności roszczenia, stąd jego zastosowanie wymaga uwzględnienia interesu wierzyciela, który częściowo zostaje pozbawiony należności z tytułu odsetek. Podkreślić należy, że okoliczności dotyczące ustalenia spłaty w ratach stosownie do art. 320 k.p.c. winny mieć charakter wyjątkowy. (tak I ACa 853\13 wyrok S.A. z 2014-02-20 w X.). Przepis art. 320 k.p.c. ma przy tym chronić rzetelnych dłużników, starannie wykonujących swoje zobowiązania, którzy z przyczyn od nich niezależnych, mają czasowy i odwracalny brak środków, a nie dłużników nierzetelnych, którzy przez tak długi czas uchylają się od wykonywania wymagalnych zobowiązań i uważają, że ta ich nierzetelność powinna być chroniona prawnie i dawać im dodatkowe przywileje w postaci częściowego oddłużenia z odsetek. Skoro ustanowiona w art. 320 k.p.c. norma ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, to ochrona pozwanego nie może być stawiana ponad ochronę powoda i wymaga również uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym także uzasadnionego interesu powoda (tak I ACa (...)\13 wyrok S.A. 2014-01-31 w L.). W ocenie Sądu pozwany nie wykazał, że jej sytuacja uzasadnia zastosowanie art. 320 k.p.c. W ocenie Sądu sąd gospodarczy powinien nadto ostrożnie korzystać z instytucji art. 320 k.p.c. jako ingerencję w zasady wolnego rynku, a nadto zakaz udzielania przez państwa EU pomocy publicznej sprzecznej z przepisami. Przedsiębiorcy winni korzystać z instytucji prawa restrukturyzacyjnego wobec wszystkich wierzycieli, nie zaś z art. 320 k.p.c. Nadto rozliczenia za prąd mają charakter de facto zbliżony do ratalnego – miesięczny, a zatem nie są płatnością jednorazową, którą trudno się spodziewać. Gdyby pozwany od momentu doręczenia nakazu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. październik 2024 r. zaczął dokonywać spłat miesięcznych przez 8 miesięcy, to na dzień orzekania spłaciłby już należność, czego nie uczynił.